Cavendish Road – Droga Polskich Saperów w bitwie o Monte Cassino - Nasz Swiat
05
Śr, sierpień

Monte Cassino

Cavendish Road – Droga Polskich Saperów w bitwie o Monte Cassino. Cz. 1.

 

Górska ścieżka dla mułów łącząca miasteczko Caira z płaskowyżem Masseria Albaneta, znana od wieków jedynie okolicznym mieszkańcom ziemi cassińskiej, na skutek wydarzeń bitewnych 1944 roku urosła do rangi jednej z najbardziej osławionych arterii drogowych podczas kampanii wojennej na Półwyspie Apenińskim w latach 1943 -1945.

Pierwszymi oddziałami, które przekroczyły z końcem stycznia 1944 r. wartki nurt rzeki Rapido na wysokości miasteczka Caira i Monte Rotondo były kompanie amerykańskiego 168. Pułku z 34. Dywizji Piechoty „Red Bull”. W następnych dniach dołączono do walki w tym rejonie pododdziały 135. Pułku (34. DP) oraz 142. Pułku wchodzącego w skład 36. Dywizji Piechoty „Texas”. Oddziały amerykańskie dzięki frontalnemu uderzeniu piechoty zdołały w pierwszych dniach lutego przełamać słabą obronę niemiecką na tym odcinku i opanować znaczny obszar masywu górskiego na zachód od doliny Rapido, oskrzydlając jednocześnie niemiecką linię obrony w rejonie Monte Cassino.


Śmiały szturm żołnierzy amerykańskich doprowadził m.in. do zdobycia kluczowego dla tego odcinka grzbietu górskiego z Monte Castellone (771), wzgórzami 726 i 706. Wysłano również patrole na Colle Sant’Angelo i opadające w kierunku południowym przedłużenie grzbietu wzg. 706, nazywanego później w opisach Phantom Ridge – Widmo, jednak zostały one wyparte z tego rejonu w niedługim czasie przez konsolidującą się obronę niemiecką. Tymczasem kontratak i próba odbicia kluczowego wzgórza Monte Castellone zakończyły się dla strony niemieckiej krwawą porażką.

Polecamy: Krzysztof Piotrowski, Przewodnik po terenach walk o Monte Cassino (e-book, download gratis)

Atak oddziałów amerykańskich na przełomie stycznia i lutego 1944 r. w masywie górskim Monte Cassino – Monte Cairo pozwolił na częściowe opanowanie Głowy Węża z jej najwyższym punktem 603, znajdujących się w niedalekiej odległości od Klasztoru Montecassino. Zdobyto też i utrzymano grzbiet Monte Castellone – wzg. 706, skąd można było prowadzić doskonały wgląd na własne podstawy wyjściowe oraz jednocześnie w głębokie zaplecze ugrupowania wojsk niemieckich w promieniu Monte Cassino, doliny Liri i Monte Cairo. Utrzymanie tego rejonu oznaczało równoczesne panowanie nad jedyną na tym odcinku dróżką górską, której znaczenie komunikacyjne na skalistych i stromych stokach masywu urosło szybko do kluczowego znaczenia. W kolejnych fazach bitwy o Monte Cassino nieustannie z tego szlaku korzystali żołnierze indyjscy, brytyjscy i polscy zamieniając ścieżkę dla zwierząt jucznych w arterię do przepływu ciężkiego sprzętu bojowego. Czytaj więcej >

Krzysztof Piotrowski

Niniejszy artykuł ukazał się w numerze 16/2013 (16-30 września 2013) „Naszego Świata”.