Polski Cmentarz Wojskowy w Acquafondata 1944-1945 - Nasz Swiat
05
Śr, sierpień

Monte Cassino

Podczas trwającej bitwy o Monte Cassino oraz w najbliższym okresie po jej zakończeniu, poległych i zmarłych żołnierzy 2.  Korpusu Polskiego chowano bezpośrednio na polu walki w masywie górskim stanowiącym przedmiot natarcia, jak i na specjalnie utworzonych cmentarzach prowizorycznych na najbliższym zapleczu frontu - dla 3. Dywizji Strzelców Karpackich w San Vittore del Lazio i 5. Kresowej Dywizji Piechoty w Acquafondata.

 

Podczas trwającej bitwy o Monte Cassino oraz w najbliższym okresie po jej zakończeniu, poległych i zmarłych żołnierzy 2.  Korpusu Polskiego chowano bezpośrednio na polu walki w masywie górskim stanowiącym przedmiot natarcia, jak i na specjalnie utworzonych cmentarzach prowizorycznych na najbliższym zapleczu frontu - dla 3. Dywizji Strzelców Karpackich w San Vittore del Lazio i 5. Kresowej Dywizji Piechoty w Acquafondata.

Utrzymujące od października 1943 r. rejon miasteczka Acquafondata oddziały niemieckie wycofały się,  w nocy z 12 na 13 stycznia 1944 r. z ostatnich pozycji obronnych na Monte Monna Casale i Monte Monna Acquafondata. Za nimi wkroczyły pododdziały 3. Dywizji Piechoty Algierskiej, mające następnie zadanie opanowania przyczółków w dolinie rzeki Rapido, na przedpolu masywu górskiego Monte Cassino – Monte Cairo. Podjęcie kolejnych działań operacyjnych w ramach toczonych walk o przełamanie szerokiego pasa obrony wojsk niemieckich na froncie cassińskim wymuszało konieczność stopniowego wprowadzania do bitwy nowych sił, wywierających nacisk na skonsolidowane i głębokie ugrupowanie linii obrony wojsk niemieckich. Kolejnymi oddziałami, które zastąpiły siły Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego i przejęły jego dotychczasowy odcinek natarcia były jednostki Korpusu Nowozelandzkiego. Oddziały gen. Bernarda Freyburga w marcu 1944 r. objęły od wojsk francuskich ważny strategicznie płaskowyż (ok. 900 m n.p.m.) przy Acquafondata wraz z wychodzącymi z niego dwiema arteriami – drogę prowadzącą do doliny Rapido i sąsiednim nowo wybudowanym przez saperów szlakiem, poprzez Vallone del Inferno nazywanym przez pierwszych zdobywców Ravin de l’Inferno, a od czasu wkroczenia wojsk 2. Korpusu Nowozelandzkiego jako Inferno Track.

Po żołnierzach Korpusu Francuskiego w najbliższej okolicy Acquafondata w miasteczku Casalcassinese, leżącym na trasie łączącej z zapleczem przyfrontowym pozostał cmentarz prowizoryczny dla żołnierzy biorących udział we wcześniejszych walkach na tym odcinku. Pochowanych było tam ponad trzystu żołnierzy francuskich i północnoafrykańskich ze składu 3. Dywizji Piechoty Algierskiej, poległych od stycznia do kwietnia 1944 roku. W późniejszym okresie szczątki żołnierskie z Casalcassinese przeniesiono na Francuski Cmentarz Wojenny w Venafro.

Prowadzone ogólne przygotowania do kolejnej fazy bitwy o kryptonimie operacji Diadem i podjęcie decyzji udziału w niej 2. Korpusu Polskiego sprowadziło do Acquafondata w kwietniu  1944 r. pierwszych żołnierzy polskich z 5. Kresowej Dywizji Piechoty, zamykając północny sektor uderzeniowy na całej długości odcinka frontu sięgającego od Morza Tyrreńskiego. Czytaj więcej >

Krzysztof Piotrowski

Niniejszy artykuł ukazał się w numerach  18/2013 i 19/2013  „Naszego Świata”.