Poradniki - Nasz Swiat
21
So, październik

Szanowna Redakcjo,
Właśnie dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Nigdy dotąd nie byłam we Włoszech u ginekologa. Posiadam tessera sanitaria.  Czy w ciągu ciąży badania i wizyty są nieodpłatne? Czy obowiązuje rejonizacja, jeśli chodzi o szpital do porodu i ginekologa? Mieszkam w Rzymie, zona Appio San Giovanni.
Grażyna


Szanowna Pani,

Wizyty ginekologiczne we włoskich placówkach publicznej służby zdrowia są bezpłatne.  Nie obowiązuje rejonizacja dzielnicowa, zatem może Pani wybrać ginekologa, który przyjmuje w najdogodniejszym dla Pani punkcie miasta. To samo dotyczy szpitala – będzie Pani mogła urodzić w tym, który najbardziej Pani odpowiada.

W okolicach Appio San Giovanni najlepszą opinią cieszą się oddziały położnicze w szpitalach: Fatebenefratelli na Wyspie Tyberyjskiej (Isola Tiberina) i San Giovanni.  Istnieje możliwość odbywania wizyt ginekologicznych i robienia wszystkich badań w okresie ciąży bezpośrednio w szpitalu, w którym zamierza się rodzić. Szczegółowe informacje o tym, jak umówić się na wizytę u ginekologa oraz adresy lekarzy otrzyma Pani w rejonowej przychodni ASL.

Obowiązkowe badania w okresie  są częściowo odpłatne: należy uiścić opłatę regionalną tzw. ticket. Badania te są darmowe dla kobiet, których ciąża jest zagrożona oraz jeśli przysługuje im zwolnienie z opłaty regionalnej  (Esenzione dal ticket). Szczegóły na temat Esenzione dal ticket znajdzie Pani tutaj.

Już na samym początku ciąży warto wybrać się do poradni rodzinnej (consultorio familiare), gdzie  będzie Pani mogła zapisać się na w kurs przygotowujący do porodu (corso preparto) oraz gdzie uzyska Pani szereg przydatnych informacji i rad dotyczących zarówno zdrowia jak i natury prawnej. W przypadku poradni rodzinnych obowiązuje  rejonizacja dzielnicowa – adresy placówek w poszczególnych  dzielnicach znajdują się na stronie internetowej Regione Lazio.

Redakcja

Chciałbym się dowiedzieć co się stanie jeśli wystawi się czek, na który nie ma pokrycia w banku?

Oprotestowanie
Wydanie czeku bez pokrycia oznacza oprotestowanie i zgłoszenie emitenta czeku do wszystkich podmiotów gospodarczych za pomocą specjalnego systemu informatycznego.
„Protest” polega na zgłoszeniu do rejestru informatycznego (Registro Informatico dei Protesti Cambiari o anche Bollettino Ufficiale dei Protesti) danych osoby, która nie płaci swoich długów i może być uważana za tzw. cattivo pagatore, czyli dłużnika.

Do oprotestowania czeku może dojść w przypadku wystawienia czeku bez pokrycia, weksla lub niedokonania zapłaty określonej sumy pieniędzy.

Protest czeku sporządza notariusz lub urzędnik państwowy w formie odpowiedniej adnotacji.

Oczywiście bycie wystawcą czeku bez pokrycia może spowodować w przyszłości problemy z uzyskaniem jakichkolwiek kredytów, ponieważ banki przed udzieleniem pożyczki dokonują odpowiednich weryfikacji. Innym negatywnym skutkiem jest natychmiastowa wykonalność aktu protestu. Oznacza to, że wierzyciel, zgłaszając się do sądu, może natychmiast zaspokoić swoje roszczenia, zajmując mienie dłużnika. Zajęcie mienia dokonywane jest przez komornika.

W momencie złożenia wniosku o przyznanie obywatelstwa włoskiego, moja córka była jeszcze niepełnoletnia. Po latach oczekiwania wreszcie stałem się Włochem, ale w międzyczasie moja córka skończyła 18 lat i w związku z tym nie otrzymała obywatelstwa włoskiego razem ze mną. Co musimy uczynić, by również ona mogła otrzymać włoski paszport?

W celu zapobiegania dyskryminacji, pełnoletnich dzieci naturalizowanego obywatela Włoch, władze włoskie ustaliły, że mogą one złożyć wniosek po 5 latach pobytu na terytorium Włoch od naturalizacji rodzica.

Do obliczenia pięcioletniego okresu, należy pamiętać, że nabycie obywatelstwa włoskiego rodzica, rozpoczyna się dzień po złożeniu przysięgi (art. 9 ustawy n. 91/92).

Do wniosku o przyznanie obywatelstwa włoskiego należy dołączyć, oprócz zaświadczenia o włoskim obywatelstwie rodzica, akt urodzenia dziecka (zalegalizowany i przetłumaczony, jeżeli urodziło się ono za granicą) oraz zaświadczenie o niekaralności (także i ten dokument należy zalegalizować i przetłumaczyć).

Oprócz potwierdzonego legalnego pobytu we Włoszech i ww. dokumentów, należy wykazać posiadanie wystarczających środków na utrzymanie, pochodzących z legalnych źródeł. W tym przypadku może to być zeznanie podatkowe o przychodach z pracy najemnej, czy samozatrudnienia. W przypadku, gdy wnioskodawca nie osiąga wymaganych dochodów, ponieważ jest on np. studentem, istnieje możliwość kumulacji dochodów z członkami rodziny mieszkającymi z nim.

Podobnie, jak w innych przypadkach, do wniosku należy dołączyć ponadto:

- znaczek skarbowy o wartości 16€;

- kserokopię ważnego dokumentu tożsamości;

- kserokopie Permesso di Soggiorno lub w przypadku obywateli Unii Europejskiej - Attestato di Soggiorno;

- zaświadczenie o uiszczeniu wpłaty 200€.

A jeżeli dzieci są niepełnoletnie w momencie uzyskania przez rodzica obywatelstwa włoskiego?

Według prawodawstwa włoskiego, we wniosku o przyznanie obywatelstwa włoskiego złożonego przez rodzica, uwzględnione zostają również dzieci niepełnoletnie, ale tylko w przypadku, gdy mieszkają razem z wnioskodawcą. W tym przypadku, wystarczy załączyć do wniosku potrzebne dokumenty (akt urodzenia dziecka oraz samozaświadczyć stato di famiglia i zameldowania) dzieci.

W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, dzieci otrzymają automatycznie obywatelstwo włoskie (art. 14 della Legge n. 91/92.).

Maria Elena Arguello

Stranieri in Italia

Mieszkam w apartamencie, który wynajmuję od kilku lat. Właściciel mieszkania poinformował mnie wczoraj, że muszę płacić część nowego podatku płaconego przez wszystkich właścicieli nieruchomości i najemców TASI, którego wpływy przeznaczane będą na opłacenie usług komunalnych. Czy to prawda?

Zgodnie z art. 1, pkt. 684 ustawy o Stabilności 2014, TASI opłacana jest zarówno przez właściciela mieszkania, jak i najemcę w przypadku, gdy umowa o wynajem została podpisana na minimum 6 miesięcy.

Lokator ma obowiązek opłacenia podatku TASI także w przypadku, gdy właściciel nieruchomości żyje w tym samym mieszkaniu (w przypadku, gdy wynajmuje jeden pokój). Obowiązek płacenia części TASI należy także do osób, które zamieszkują nieruchomość na zasadzie np. bezpłatnego użytkowania (comodato d'uso gratuito).
 

Wysokość części podatku, którą musi opłacić lokator uzależniona jest od gminy, w której znajduje się nieruchomość i waha się od 10 do 30% całkowitej należności. Natomiast właściciel płaci różnicę, czyli od 70 do 80%. Aby dowiedzieć się, ile procent całości podatku musi opłacić lokator, należy dowiedzieć się czy gmina ustaliła wysokość podatku TASI. Jeżeli ww. stawki nie zostały uchwalone, lokator w roku bieżącym będzie musiał zapłacić 10% wartości.
 

Należy pamiętać, że ani najemca, ani właściciel nie są odpowiedzialni za brak opłaty podatku jednej ze stron (jeżeli najemca nie opłaci swojej części podatku, właściciel nie ponosi w związku z tym żadnych odpowiedzialności). Sprawa wygląda inaczej jeżeli nieruchomość należy do więcej niż jednego właściciela lub w mieszkaniu żyje więcej niż jeden lokator. W tym przypadku wszyscy są odpowiedzialni za opłacenie TASI (art. 1, pkt. 671 ustawy o Stabilności 2014).

Płatności można dokonać na formularzu F24 lub druczku dostępnym w Urzędach Pocztowych. Jeżeli chodzi o wysokość podatku, można zlecić jej obliczenie w CAF lub skorzystać z kalkulatora online dostępnego na stronie internetowej Gminy, w której znajduje się nieruchomość.
Najbliższy termin zapłaty upływa 16 października (pierwszej raty lub całości). Kolejny termin upływa 16 grudnia (drugiej raty lub całości).
D.ssa Maria Elena Arguello
Tłum. Anna Malczewska

Kilka tygodni temu przeprowadziłem się do nowego mieszkania, w jaki sposób mogę zmienić meldunek stały?

Wniosek o zmianę meldunku stałego “Dichiarazione di residenza” należy złożyć w Urzędzie Stanu Cywilnego danego Urzędu Miasta lub dzielnicowego. Wniosek można przedłożyć osobiście lub przesłać go faksem, listem poleconym z potwierdzeniem odbioru “Raccomandata A/R” lub pocztą elektroniczną (także PEC, czyli Pocztą Elektroniczną Certyfikowaną). Zgodnie z okólnikiem 9/2012 włoskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, wysyłając wniosek o zmianę stałego miejsca zamieszkania należy zeskanować wypełniony wniosek wraz z podpisem oraz dołączyć skan ważnego dokumentu tożsamości wnioskodawcy.

Dokumenty, które należy dołączyć do wniosku

Od daty otrzymania wniosku urzędnik musi zarejestrować go w przeciągu dwóch dni roboczych. Urząd Miasta lub dzielnicowy w przeciągu 45 dni od momentu otrzymania wniosku zobowiązany jest do weryfikacji wszystkich dołączonych dokumentów oraz danych. W przypadku, gdy wnioskodawca nie otrzyma żadnej odpowiedzi po upływie 45 dni, należy uznać, że wniosek został rozpatrzony pozytywnie, a w związku z tym także zmiana stałego miejsca zamieszkania.
W przypadku, gdy gmina uzna, że wnioskodawca nie spełnia odpowiednich wymogów, zezwalających na zmianę meldunku, wysyłane jest powiadomienie o odrzuceniu. W tym przypadku wnioskodawca ma 10 dni na przedstawienie pisemnie swoich uwag. W przypadku odrzucenia wniosku lub nie otrzymania uwaga ze strony wnioskodawcy, złożone dokumenty zostaną archiwowane, a miejsce stałego zamieszkania wnioskodawcy  nie ulegnie zmianie.

Maria Elena Arguello

Stranieri in Italia

Szanowna Redakcjo,

Minęło już ponad 2 lata odkąd jestem w prawnej seperacji. Nie mieliśmy z mężem dzieci, żadne  z nas nie miało roszczeń do drugiej strony odnośnie podziału majątku, dlatego zrobiliśmy „separazione consensuale” (za porozumieniem stron).
Wiem, że po upływie 3 lat od daty rozprawy zatwierdzającej separację będziemy mogli złożyć wniosek o rozwód. Ile średnio biorą adwokaci za przeprowadzenie sprawy? Jakie inne wydatki będą musiała ponieść? Mieszkam w Rzymie i znajomi powiedzieli mi, że muszę się liczyć z wydatkiem minimum 2 tysięcy euro. Ta suma wydaje mi się astronomiczna i chciałabym się dowiedzieć co się na nią składa.

Magda

Szanowna Pani,

Jeżeli przeprowadzili Państwo „separazione consensuale” i jeśli nadal żadna ze stron nie ma roszczeń majątkowych, to mogliby Państwo wnieść wniosek o tzw. „divorzio congiunto” (polskim odpowiednikiem w nazewnictwie jest  „rozwód za porozumieniem stron”).

Ten rodzaju rozwodu to właściwe dość prosta praktyka administracyjna, która nie wymaga od sądu wydania orzeczenia, a jedynie prawnego zatwierdzenia rozpadu małżeństwa.

Taryfy adwokackie są bardzo zróżnicowane nie tylko w rożnych miastach włoskich,  ale i na terenie jednej gminy. Z informacji dostępnych na popularnych forach internetowych wynika, że w stolicy wahają się one w granicach 700-1800 euro. Korzystne ceny oferują często nowo powstałe kancelarie adwokackie oraz kancelarie mieszczące się na peryferiach miasta.  W przypadku „divorzio congiunto” ten sam adwokat może reprezentować w sądzie oboje małżonków. Warto, więc aby zaproponowała Panu mężowi tę możliwość, bo dzięki temu zaoszczędzicie sporo pieniędzy, gdyż  honorarium dla adwokata  dzieli się po prostu  na pół (połowę płaci Pani, połowę mąż).