Poradniki - Nasz Swiat
13
Śr, grudzień

Zdarza się wielu turystom, podróżującym po Włoszech samochodem, bez znaczenia czy swoim, czy tez z wypożyczalni, że wiele miesięcy po powrocie do domu otrzymują mandat drogowy.

Prawie zawsze zaskakują odbiorcę, bowiem najczęściej jest tak, że nie otrzymał on żadnej notyfikacji w dniu wystawienia.

Wynika to z faktu, że większość drogowych mandatów z Włoch pochodzi z dwóch wykroczeń, na które kierowcy nie są przygotowani: po pierwsze „fotoradary” (nota bene bardzo dobrze znane w Polsce),  po drugie wjazd do tzw. „ZTL”, czyli obszarów ograniczonego ruchu, takich jak centra miast, gdzie poruszanie się autem możliwe jest tylko dla mieszkańców i służb publicznych.

We Włoszech, to właśnie cudzoziemcy otrzymują najczęściej mandaty za tego typu wykroczneia i większość z nich jest całkowicie nieświadoma złamania przepisów, albowiem  obszary objęte ograniczeniami ruchu są oznaczone trudnymi do interpretacji znakami drogowymi (zazwyczaj jest to po prostu skrót "ZTL"), a wiele fotoradarów usytuowanych jest w miejscach, gdzie dopuszczalna prędkość jest bardzo niska, i pełnią bardziej role „pułapki”, niż prewencji dla poprawy bezpieczeństwa na drogach.  Ponieważ ww. naruszenia są wykrywane przez kamery, mandat przychodzi na polski adres zazwyczaj kilka miesięcy później.

Co zrobić gdy otrzymamy juz mandat, a wraz z nim polecenie zapłaty?

Od wszystkich kar można się odwołać, zarówno w organach bezpieczeństwa publicznego (takich jak policja czy carabinieri), jak również w sądzie. Ale szanse na wygranie apelacji nie są zbyt duże, z jednej strony dlatego, że organy administracyjne anulują swoje własne czynności tylko w przypadku oczywistych błędów, a po drugie, często jest niemożliwym, by znaleźć na to dowody.

Znacznie większe szanse na uznanie odwołania od grzywny mamy wówczas, gdy mandat przyszedł zbyt późno, po upływie określonego przez prawo terminu.

Byłoby wskazane, żeby wszczynać postępowanie odwoławcze tylko w wyżej wymienionych przypadkach, w przeciwnym razie trzeba po prostu zapłacić grzywnę w ciągu 60 dni od otrzymania powiadomienia, ponieważ po upływie tego terminu grzywna się podwaja.

Mandaty wystawione za granicą, jednakże nie wydają się do końca zgodne z wymogami legalności, zarówno w odniesieniu do treści, jak i sposobu doręczania.

Przykładów jest wiele, ale te najbardziej uderzające to:

- mandat doręczany jest za pomocą zwykłego listu (wymagana jest forma listu rejestrowanego/poleconego)
- dokumenty napisane są w języku angielskim (wymagane jest tłumaczenie na język urzędowy kraju odbiorcy)
- zawiadomienie o grzywnie wystawione przez prywatną firmę (wymagane jest aby zawiadomienie było wystawione przez organ publiczny)
- dokumenty, które nie wskazują czynności dokonanych przez organ wystawiający (wymagany raport oficera policji bądź tez innej jednostki, która wystawia mandat)
- wezwanie do zapłaty które zawierają jedynie datę i numer mandatu (wymagane jest, aby dołączony był również sam mandat).

W tych, i wielu innych przypadkach akt taki jest nieważny i nie ma mocy prawnej.

Biorąc to pod uwagę, można całkowicie zignorować żądanie zapłaty, przynajmniej do czasu kiedy otrzymamy ponowne wezwanie tym razem sporządzone poprawnie, przez upoważniony do tego organ i w określonym przez prawo terminie.

Czasami, aby zakończyć całkowicie sprawę czy to z urzędem czy to też z firmą upoważnioną do ściągania tych należności, warto jest podjąć formalne działania w celu umorzenia wymierzonej grzywny.

W ten sposób zjedzenie dobrej, włoskiej pizzy nie staje się zbyt drogie.

Avv. Antonio Vellini - master(at)studiovellini.it
apl. adw. Anna Krystowaska - adr(at)studiovellini.it

Czy wracając do kraju muszę zamknąć zagraniczne konto bankowe?

Zagraniczne konto bankowe nie zawsze należy zamykać po powrocie do Polski.  Po powrocie do kraju można bez ograniczeń utrzymywać konta bankowe otwarte:
- w krajach Unii Europejskiej,
- oraz w państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD).

Osoba, która posiada konto bankowe w kraju poza UE, EOG lub OECD nie ma prawa  zachować  go dłużej niż 2 miesiące od daty zakończenia pobytu za granicą, chyba że uzyska od prezesa NBP indywidualne zezwolenie dewizowe na dalsze jego utrzymanie. Wymóg zezwolenia nie dotyczy osób, które:
- osiedliły się za granicą i zmieniły przez to swój status dewizowy z rezydenta na nierezydenta, albo
- otworzyły za granicą rachunek bankowy będą nierezydentem i utrzymują go po przesiedleniu się do Polski i zmianie statusu dewizowego na rezydenta.

Posiadanie rachunków bankowych za granicą może dodatkowo wiązać się z obowiązkiem przekazywania Narodowemu Bankowi Polskiemu (NBP) kwartalnych sprawozdań o stanie konta, obejmujących także inne aktywa oraz zobowiązania zagraniczne (nieruchomości za granicą, udziały w zagranicznych spółkach, zaciągnięte za granicą kredyty i pożyczki, zagraniczne papiery wartościowe oraz jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania).

Obowiązek przekazywania NBP kwartalnych sprawozdań dotyczy tylko tych osób:
- u których suma aktywów i zobowiązań zagranicznych osiągnie lub przekroczy na koniec roku kwotę 7 mln zł,
- które nie osiągając na koniec roku progu 7 mln zł, osiągną go lub przekroczą w roku następnym na koniec danego kwartału; osoby te zobowiązane są przekazywać NBP kwartalne sprawozdania za ten i każdy następny kwartał tego roku.

Kwartalne sprawozdania o posiadanych aktywach i zobowiązaniach zagranicznych, w tym środkach pieniężnych w zagranicznych bankach, powinny być przekazywane NBP w terminie do 20 dni po zakończeniu kwartału. Pierwsze takie sprawozdanie powinno być przekazane NBP za pierwszy kwartał 2010 r. do 20 kwietnia 2010 r., jeżeli na koniec 2009 r. suma aktywów oraz zobowiązań zagranicznych osiągnęła lub przekroczyła wartość 7 mln zł.
Przepisy te dotyczą kont otwartych po 31 grudnia 2009 r.

Podstawa prawna:
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 października 2009 r. w sprawie przekazywania Narodowemu Bankowi Polskiemu  danych niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej (Dz. U. Nr 184, poz. 1437), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2010 roku.

(www.powrotnik.gov.pl)

Jestem zatrudniona na umowę o dzieło (contratto a progetto) i chciałabym się dowiedzieć, czy mam prawo do zasiłku chorobowego?

Pracownicy zatrudnieni na tego typu umowę o pracę lub podobne, pod warunkiem, że nie są emerytami lub osobami zarejestrowanymi w innego rodzaju formach obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, mają prawo do wynagrodzenia podczas choroby. Warunkiem otrzymania „chorobowego” jest jednak powstrzymanie się od wykonywania pracy podczas zwolnienia lekarskiego. Innym wymogiem, pozwalającym na otrzymywanie wynagrodzenia podczas choroby są wpłacone minimum trzy miesięczne składki na ubezpieczenie społeczne w 12 miesiącach poprzedzających chorobę.

Należy pamiętać, że pracownicy zatrudnieni na umowę o dzieło (contratto a progetto) są pracownikami “parasubordinati”, czyli tzw. pozornie samozatrudnionymi i dlatego też składki na ubezpieczenie społeczne w 2/3 opłaca pracodawca, a w 1/3 pracownik. Warto nadmienić, że pracodawca może opłacić całą sumę składki na ubezpieczenie, a następnie sumę należącą do pracownika odliczyć z jego wynagrodzenia.

Zasiłek chorobowy naliczany jest na podstawie wysokości miesięcznych składek faktycznie wpłaconych w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Zgodnie z okólnikiem INPS nr. 77 z13 maja 2013, w roku bieżącym dzienna wysokość zasiłku wynosi 10,85 euro w przypadku wpłacenia od 3 do 4 miesięcznych składek; 16,28 euro w przypadku wpłacenia od 5 do 8 miesięcznych składek i 21,71 euro w przypadku opłacenia od 9 do 12 miesięcznych składek.

W ciągu roku kalendarzowego pracownik ma prawo do skorzystania od minimum 20 do 61 dni płatnego zasiłku chorobowego. Zasiłek przysługuje na wszystkie dni, w tym święta.

Aby móc skorzystać z zasiłku chorobowego, pracownik musi poprosić lekarza rodzinnego o przesłanie w wersji telematycznej do INPS-u zaświadczenia lekarskiego, potwierdzającego niezdolność pracownika do pracy. Zasiłek przyznawany jest tylko w przypadku, gdy choroba trwa dłużej niż 4 dni.

Warto przypomnieć, że w celu unikania zjawiska „fałszywej choroby”, INPS ma prawo do przeprowadzenia kontroli w domu chorego pracownika. Kontrole przeprowadzane są w godzinach od 10.00 do 12.00 i od 17.00 do 19.00.

Maria Elena Arguello

Nowelizacja przepisów ustawy Kodeks cywilny o wspólnotach mieszkaniowych. Nakaz zapłaty natychmiast wykonalny przeciwko lokatorom zalegającym z opłatami na rzecz wspólnoty.

20 września 2012 r. włoski Senat uchwalił nowelizację przepisów ustawy Kodeks cywilny (Regio Decreto 16 marzo 1942, n. 262, D.L 4041), regulujących stosunki wspólnot mieszkaniowych (art. 1117 – 1138 k.c.). Nowelizacja wnosi szereg istotnych zmian, począwszy od rozszerzenia uprawnień i obowiązków zarządzających wspólnoty, zasad prowadzenia jej rachunkowości, zakresu i statusu prawnego tzw. części wspólnych nieruchomości, po instrumenty prawne mające przeciwdziałać zwłoce w zapłacie należności z tytułu opłat na rzecz wspólnoty (tzw. opłat zwyczajnych, np. utrzymanie czystości części wspólnych, a także nadzwyczajnych, np. wymiana elewacji budynku).  Jedną z bardziej istotnych zmian jest wprowadzenie nowego katalogu instalacji przesyłowych, w tym centralnych instalacji doprowadzania i dystrybucji gazu, energii elektrycznej, ogrzewania i klimatyzacji. Kolejną istotną zmianą będzie także możłiwość uruchomienia strony internetowej wspólnoty, na żądanie jej Zgromadzenia, podjętej w drodze uchwały, zwykłą większością głosów. W wypadku podjęcia przedmiotowej uchwały, Zarządzający Wspólnoty będzie zobowiązany do uruchomienia strony internetowej Wspólnoty, z której możliwe będzie pobranie dokumentów i informacji z przyjętych uchwał. Nowelizacja wejdzie w życie 18 czerwca 2013 r. Poniżej omówiono niektóre zmiany, mające istotne znaczenie dla lokatorów.

Zasady prowadzenia rachunkowości – Zarządzający Wspólnotą będzie zobowiązany do prowadzenia sprawozdawczości (rachunkowości) w sposób transparentny, wraz z wyjaśnieniem pozycji wydatków, sama zaś rachunkowość ma być dostępna na żądanie lokatora, który może wnosić o wydanie odpisu dokumentów, za pokryciem kosztów ich wydania (art. 1130 – bis k.c.).

Części wspólne nieruchomości (tj. przeznaczone do wspólnego użytku) –  definicja tzw. części wspólnych została rozszerzona o poddasza, które ze względu na swoją funkcję i budowę, przeznaczone są do użytku wspólnego (art. 1117 pkt 2 k.c.). Każdy z lokatorów może wystąpić z wnioskiem o zwołanie Zgromadzenia Wspólnoty w celu podjęcia działań, w tym na drodze sądowej, wobec osób zakłócających swym działaniem normalne korzystanie z części wspólnych (art. 1117 quater. k.c.). Instalacja urządzeń do odbioru sygnału radiowo – telewizyjnego, czy satelitarnego jest dopuszczalna z zachowaniem właściwości architektonicznych nieruchomości, nie może też naruszać praw innych lokatorów oraz utrudniać korzystania z części wspólnych, (1122 – bis k.c.). Każdy z lokatorów jest zobowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wymiany klatek schodowych oraz wind, w wysokości uwzględniającej w połowie tych kosztów - wartość samego lokalu, w drugiej zaś połowie - kondygnację, na której jest położony lokal (1124 comma e k.c.)

Możliwa będzie wreszcie rezygnacja z usług przesyłowych, w tym ogrzewania, dostarczanych przez wspólnotę, pod warunkiem, że nie spowoduje to większych zakłóceń w funkcjonowaniu instalacji przesyłowej i nie zwiększy kosztów jej utrzymania. W takim wypadku lokator jest zobowiązany do ponoszenia jedynie nadzwyczajnych wydatków związanych z utrzymaniem instalacji przesyłowej (art. 1118 k.c.).

Posiadanie zwierząt domowych – znowelizowany art. 1038 k.c. stanowi, że regulamin wspólnoty nie może zakazywać lokatorowi, tak jak to było dotychczas, posiadania i opiekowania się zwierzętami domowymi.

Nakaz zapłaty za zwłokę w płatnościach – Zarządzający Wspólnotą bez odrębnego upoważnienia ze strony jej Zgromadzenia,  będzie zobowiązany do dochodzenia zaległych opłat od lokatorów, nakaz zapłaty będzie zaś natychmiast wykonalny (tj. będzie mógł stanowić podstawę do egzekucji), nawet w przypadku złożenia sprzeciwu. Dane o lokatorach zalegających z opłatami mogą też zostać przekazane innym wierzycielom. W przypadku zaległości w płatnościach utrzymujących się dłużej niż sześć miesięcy, możliwe jest zaprzestanie dostawy usług przesyłowych, do których lokator ma dostęp z wydzielonego przyłącza. Co istotne, w przypadku wejścia w prawa i obowiązku lokatora (np. w stosunek najmu), ustępujący lokator i lokator wstępujący w prawa są zobowiązani solidarnie za zapłatę zaległości narosłych za rok bieżący oraz ubiegły. Powyższe obowiązuje także w przypadku definitywnego wyzbycia się prawa (np. sprzedaży prawa własności do lokalu), jednak solidarna odpowiedzialność dotyczy wszystkich opłat narosłych aż do dnia powiadomienia Zarządzającego Wspólnoty o wyzbyciu się prawa do lokalu (znowelizowany art. 63 przepisów wykonawczych i wprowadzających przepisy ustawy Kodeks Cywilny).

Grzywna za naruszenie postanowień regulaminu wspólnoty -  znowelizowany art. 70 przepisów wykonawczych i wprowadzających przepisy ustawy Kodeks Cywilny zezwala na nałożenie kary grzywny do 200 euro za naruszenie postanowień regulaminu wspólnoty, w przypadku zaś powtórnego naruszenia (recydywy) aż do kwoty 800 euro, na cel wskazany przez Zarządzającego. Ponowne naruszenie może dotyczyć tego samego zabronionego zachowania lub też jakiegokolwiek innego, opisanego w regulaminie.

Wyżej opisane zmiany mają usprawnić funkcjonowanie wspólnoty, czyniąc ją bardziej transparentną, jednak dopiero praktyka pokaże, czy zaproponowane instrumenty prawne będą odpowiadały rzeczywistym potrzebom, stanowiąc jednocześnie skuteczną ochronę praw lokatorów.

avv. Federica de Robertis
http://www.derobertislex.com

aplikant radcowski Krystian Greglak
http://www.consulenti.pl/

Pracuję jako badante. Od kilku dni mój pracodawca przebywa w szpitalu. Chciałabym się dowiedzieć, czy w związku z jego hospitalizacją muszę zostać zwolniona z pracy?

W przypadku, gdy osoba starsza, którą na co dzień zajmuje się badante zostanie hospitalizowana, może zmienić się status opiekunki. Istnieją trzy przypadki, które mogą zostać zastosowane, w zależności od potrzeb pracodawcy, w stosunku do pracownika:
1. W przypadku, gdy pracodawca przebywający w szpitalu lub klinice nie potrzebuje dodatkowej pomocy pracownika, który do tej pory się nim opiekował, ale go nie zwolnił, pracownik ma prawo do otrzymania całkowitego wynagrodzenia. Ponadto, jeżeli pracownik korzysta z „vitto/alloggio” (wyżywienia i zakwaterowania) lub tylko z wyżywienia , pracodawca zobowiązany jest do wypłacenia także zasiłku z tego tytułu, ale tylko w przypadku, gdy pracownik nie może z nich korzystać w czasie pobytu pracodawcy w szpitalu. Prawo to przewiduje CCNL Zbiorowy Kontrakt Pracy dla pracowników zatrudnionych w charakterze pomocy domowych (art. 19).

2. W przypadku gdy pracodawca zostaje definitywnie hospitalizowany i w związku z tym nie potrzebuje dodatkowej pomocy badante możliwe jest rozwiązanie stosunku pracy z ważnych przyczyn (per giusta causa). W tym przypadku pracodawca musi wysłać do INPSu zawiadomienie o rozwiązaniu stosunku pracy.

3. W przypadku, gdy pracodawca, pomimo hospitalizacji potrzebuję pomocy badante, w przeciągu 5 dni musi wysłać do INPSu zawiadomienie o zmianach w stosunku pracy.

Maria Elena Arguello (www.colfebadantionline.it)

Jestem mamą 18-miesięcznej Julii. Kilka miesięcy temu, po burzliwym związku z moim partnerem, postanowiłam rozstać się z nim. Niestety, musiałam opuścić mieszkanie wraz z córeczką, ponieważ jest ono własnością mojego byłego narzeczonego. Według niego nie mamy prawa, by w nim mieszkać. Chciałabym się dowiedzieć, czy jest to prawda?
Oprócz tego mój konkubent, pomimo że jest właścicielem dobrze prosperującej firmy (niestety zarejestrowanej na inną osobę) nie płaci alimentów na małą Julię. W tej chwili nigdzie nie pracuję, ponieważ córeczki nie przyjęto do żłobka. Zmuszona jestem na wynajem mieszkania wraz z moją znajomą i nie wiem przez jaki czas jeszcze będę w stanie uiszczać wszelkie opłaty związane z wynajmem oraz życiem nas obu. Chciałabym się dowiedzieć, w jaki sposób we Włoszech można egzekwować alimenty na dziecko, w przypadku gdy ojciec jest oficjalnie bezrobotny? Czy istnieje, podobnie jak w Polsce, fundusz alimentacyjny, czy może można zmusić, by to np. rodzice konkubenta płacili alimenty?
Katarzyna, e-mail


Artykuł 155 włoskiego kodeksu cywilnego (stosowany również w przypadku, kiedy rodzice nie są małżeństwem) chroni prawo dzieci do pozostania w mieszkaniu.
Pozwala to na przyznanie mieszkania przez sędziego jednemu z rodziców, nawet jeśli rodzic ten nie jest właścicielem mieszkania lub jego najemcą.
Nie ma prawa do otrzymania mieszkania osoba ubiegająca się, której dziecko nie jest dzieckiem również drugiej osoby.
Należy też sprecyzować, iż prawo do korzystania z mieszkania ustaje w przypadku kiedy osoba, której zostało ono przyznane przestaje w nim mieszkać, zamieszkuje z nowym partnerem lub zawiera nowy związek małżeński.
Pani Katarzyna może wystąpić do sądu o przyznanie jej możliwości korzystania z ww. mieszkania.
Jeżeli chodzi o alimenty na dziecko, prawo włoskie przewiduje obowiązek utrzymywania i wychowywania dzieci przez obojga rodziców proporcjonalnie do posiadanych środków i możliwości zarobkowych.
W przypadku młodej matki z dzieckiem, zachowanie jej włoskiego konkubenta, który nie płaci alimentów jest niezgodne z prawem.
Matka ta może zwrócić się do sądu w celu otrzymania zwrotu części wydatków poniesionych na rzecz dziecka, jak też o przyznanie miesięcznej sumy pieniężnej na jego utrzymanie.
Sąd może nakazać w stosunku do niepłacącego rodzica zajęcie jego dóbr (np. nieruchomości, mebli, samochodu), jak też konta bankowego i pensji.
We Włoszech nie istnieje żaden fundusz alimentacyjny, ale art.148 kodeksu cywilnego przewiduje, że jeśli rodzice nie posiadają wystarczających środków, inni krewni lub powinowaci, np. dziadkowie dziecka, są zobowiązani do zapewnienia rodzicom niezbędnych środków, aby mogli oni wypełnić swoje obowiązki wobec dzieci.
Nie jest jednak możliwe zwrócenie się do krewnych lub powinowatych o pomoc finansową tylko z tego powodu, iż jeden z rodziców nie płaci alimentów na dziecko, jeśli drugi rodzic jest w stanie je utrzymać. Obowiązek krewnych i powinowatych do płacenia alimentów jest podrzędny względem obowiązku alimentacyjnego rodziców.
Teoretycznie matka, która prosi o radę może zwrócić się do rodziców byłego konkubenta o pomoc finansową jeśli nie posiada on żadnych dóbr i jest bezrobotny. W przypadku, kiedy również oni nie wykonają swojego obowiązku, może zwrócić się do sądu o wydanie wyroku alimentacyjnego w stosunku do rodziców byłego konkubenta. Oczywiście sąd zdecyduje, czy matka rzeczywiście nie posiada wystarczających środków finansowych na utrzymanie dziecka.

adwokat Mario Confalonieri
tłumaczenie: Kornelia Z. Pielka

W wielu krajach Unii Europejskiej istnieje możliwość zarejestrowania związków partnerskich. Niestety zarówno we Włoszech jak i w Polsce nie istnieje taka możliwość.

W niektórych krajach UE można sformalizować swój związek bez zawierania małżeństwa, nadając mu formę zarejestrowanego związku partnerskiego (niekiedy zwanego związkiem cywilnym).

W ten sposób dwoje ludzi, żyjących ze sobą jako para, może zarejestrować swój związek partnerski we właściwym urzędzie w kraju zamieszkania.

Różnice między krajami UE są pod tym względem ogromne, nie tylko w odniesieniu do oferowanych możliwości, ale także zakresu, w jakim związki partnerskie zawierane za granicą są uznawane (o ile w ogóle są uznawane).

Jeśli sprawa dotyczy dwóch lub większej liczby krajów UE – np. dlatego, że po rejestracji przeprowadzicie się bądź zarejestrujecie swój związek za granicą, powinniście dowiedzieć się, którego kraju przepisy będą mieć zastosowanie do tego związku, gdyż będą one mieć istotny wpływ na Wasze prawa i obowiązki jako zarejestrowanych partnerów.

Zarejestrowane związki partnerskie traktuje się w niektórych, ale nie we wszystkich krajach UE jako równoważne małżeństwu lub porównywalne z nim.

Kraje UE, które nie uznają zarejestrowanych związków partnerskich, to:
• Bułgaria
• Cypr
• Estonia
• Grecja
• Włochy
• Łotwa
• Litwa
• Malta
• Polska
• Rumunia
•        Słowacja
Jeśli taki związek jest traktowany jako równoważny małżeństwu, daje to takie same prawa w zakresie imigracji: gdy zamieszkasz w jednym z tych krajów, Twój zarejestrowany partner może do Ciebie dołączyć.
Wszystkie kraje zezwalające na małżeństwa osób tej samej płci zwykle uznają również zarejestrowane związki partnerskie zawarte przez osoby tej samej płci w innych krajach.
W krajach, które nie dopuszczają małżeństw między osobami tej samej płci, ale które wprowadziły jakąś formę zarejestrowanego związku partnerskiego, małżeństwo między osobami tej samej płci zawarte za granicą zapewnia zwykle takie same prawa jak zarejestrowany związek partnerski.
Jeśli Twój partner jest obywatelem UE i pozostaje na Twoim utrzymaniu, będzie musiał wystąpić o udzielenie prawa pobytu (wynikającego z prawa do przebywania z zarejestrowanym partnerem) do władz kraju, do którego się przeprowadzacie.
Jeśli Twój partner nie jest obywatelem UE, zarejestrowany związek partnerski będzie mieć kluczowe znaczenie dla uzyskania prawa pobytu w UE.
Jeśli wyjedziecie do innego kraju UE, w ogóle nieuznającego zarejestrowanych związków partnerskich, Wasz związek zostanie uznany za należycie poświadczony trwały związek. Nowy kraj ma obowiązek umożliwienia Twojemu partnerowi wjazdu i pobytu.
Uprawnienia w zakresie stosunków majątkowych i prawo do alimentów w przypadku osób pozostających w zarejestrowanych związkach partnerskich nie są stosowane we wszystkich krajach UE w ten sam sposób: prawa wynikające z zawarcia takiego związku w jednym kraju mogą się bardzo różnić od tych obowiązujących w innym.

Prawdziwa historia
Prawo pobytu – dzięki zarejestrowanemu związkowi partnerskiemu
Nina jest przedsiębiorcą z kraju A należącego do UE. Sprawdzała możliwości rozwoju biznesu w kraju B i chciała, żeby jej zarejestrowany partner Hans, wówczas bezrobotny, dołączył tam do niej.
Chociaż kraj B nie uznaje zarejestrowanych związków partnerskich, istnienie takiego partnerstwa posłużyło za dowód, że ta para tworzy trwały związek i Hansowi pozwolono zamieszkać z Niną, nawet mimo tego, że nie miał własnych środków finansowych.