Poradniki - Nasz Swiat
13
Śr, grudzień

2 miesiące temu zostałem zatrudniony na stałe w jednej z firm włoskich, a ponieważ od lat jestem honorowym dawcą krwi, chciałbym się dowiedzieć czy przysługuje mi, podobnie jak w Polsce, płatny dzień wolny od pracy?

Krwiodawstwo jest oparte na zasadzie dobrowolności i bezpłatności. Pracownik, który zdecydował się na oddanie krwi, może liczyć na dzień wolny od pracy, a za czas zwolnienia zachowuje prawo do wynagrodzenia.

Włoskie prawo przewiduje, że pracodawca jest zobowiązany do wypłaty normalnego wynagrodzenia pracownika, które następnie zostanie zrekompensowane pracodawcy przez INPS.

Aby mieć prawo do zapłaty za ten dzień, należy przedłożyć pracodawcy zaświadczenie ze stacji krwiodawca o oddaniu krwi w danym dniu oraz jej ilości.
 

redakcja

Wyjechałam z Polski kilka lat temu. Za granicą wyszłam za mąż, ale po kilku latach rozwiodłam się. Czy powinnam zarejestrować rozwód w Polsce?

Rozwód, unieważnienie małżeństwa czy separacja powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w zapisach aktu małżeństwa.
Należy jednak pamiętać, iż wyrok rozwodowy wydany za granicą, nie jest od razu prawomocny w Polsce. Należy więc przeprowadzić osobne postępowanie przed sądem polskim o uznanie orzeczenia sądu zagranicznego. Dopiero po uznaniu wyroku sądu rozwodowego przez polski sąd można dokonywać zmian w księgach stanu cywilnego

źródło: www.powrotnik.gov.pl

Mam 25 lat i jestem szczęśliwe zakochany. Moja dziewczyna, a właściwie kobieta ma 45 lat. Dla mnie wiek nigdy nie odgrywał większego znaczenia, jednak moi znajomi i rodzina wciąż powtarzają, że to nie jest partnerka dla mnie. Ich zdaniem taka różnica wieku prędzej czy później spowoduje problemy.
Próbowałem im tłumaczyć, że się kochamy, że łączą nas te same pasje i zainteresowania. Tak wielu wspólnych tematów z żadną dziewczyną w moim wieku nie miałem. Niestety według rodziny i przyjaciół „starsza” kobieta szuka w 25-letnim chłopaku syna lub zabawki. A ja nie chcę być chwilową rozrywką w jej życiu. Czy jest możliwe, że oni mają rację? Co jeśli za chwilę okaże się, że jestem za młody, zbyt niedojrzały? Boję się bardziej zaangażować w tą relację, by później nie cierpieć – tak jak przewidują moi bliscy.
Robert

W rozwiniętych społeczeństwach Zachodu, gdzie ruch emancypacyjny umożliwił kobietom osiągnięcie niezależności od mężczyzn, głównie zawodowej i finansowej, związki dojrzałych kobiet z młodymi mężczyznami nie należą do rzadkości. Pragnę zwrócić Pana uwagę na to, że żadna relacja, nawet z partnerką w tym samym wieku, nie daje Panu gwarancji, że nie będzie Pan cierpieć. Natomiast na pewno angażując się w związek ze starszą kobietą, warto uświadomić sobie kilka czynników, które mogą w przyszłości odegrać znaczącą rolę.

Przypuszczam, że dziś o tym Pan nie myśli, ale kiedyś może Pan odczuć pragnienie posiadania dzieci, a partnerka nie będzie mogła go spełnić. Z czasem, zwłaszcza przy znacznej różnicy wieku, coraz wyraźniej rysuje się odmienność potrzeb obojga partnerów. Dodajmy do tego problemy zdrowotne lub inne ograniczenia spowodowane wiekiem – to wszystko może być przyczyną rozgoryczenia i chęci wycofania się z relacji u młodszego partnera, niezależnie od płci.

Obawia się Pan, że mógłby być traktowany jak syn lub zabawka. Wiele pań wskazuje na inne powody, dla których wybierają młodszych mężczyzn na partnerów. Po pierwsze dojrzałe, spełnione kobiety szukają w facecie partnera, a nie opiekuna i głowy domu. Młodszy mężczyzna nie będzie więc nimi kierował, nie będzie im niczego narzucał, za to doceni ich dojrzałość życiową, atrakcyjność seksualną, umiejętnie wyeksponowaną urodę i atrakcyjność. Ważnym czynnikiem, który łączy dojrzałe kobiety i młodych mężczyzn jest też seks. Temperamenty seksualne mają zbliżone, kobietom podoba się ich energia i ochota na próbowanie czegoś nowego, młodym mężczyznom natomiast doświadczenie i brak zahamowań u starszych partnerek.

Niestety nie ma cudownej metody, gwarantującej udany związek. Istnieje wiele par o zróżnicowanym wieku, które szczęśliwie trwają przez całe lata. Jednak im większa dzieli ich różnica lat, tym więcej trudności należy pokonać, żeby wytrzymać próbę czasu. 

Dorota Gontarz
Psycholog
tel: 3270821265

Szanowna Redakcjo,

Jestem Polką, ale studia wyższe ukończyłam w Wielkiej Brytanii. Od ponad dwóch lat mieszkam we Włoszech. Zaraz po przyjeździe, zgodnie ze wskazówkami uzyskanymi w we włoskim resorcie oświaty złożyłam podanie o nostryfikację mojego dyplomu. Niestety do tej pory nie uzyskałam żadnej odpowiedzi. Próbowałam dowiedzieć się telefonicznie na jakim etapie jest moja praktyka, ale uzyskałam odpowiedź, że procedura nostryfikacyjna jest długa i że zostanę powiadomiona na piśmie, jeśli będzie cokolwiek wiadomo w moje sprawie. Ponadto nie potrafiono mi powiedzieć, ile zgodnie z przepisami prawa może trwać procedura administracyjna związana z nostryfikacją. Gdzie mogę zwrócić się o pomoc?

Ewa J.

Szanowna Pani,

Prawo pobytu, podjęcia pracy lub studiów w dowolnie wybranym państwie Unii Europejskiej  stanowi podstawowe prawo jej obywateli. Jednak zdarza się, że rozbieżności w interpretowaniu przepisów unijnych przez administracje krajowe, a także przewlekłe procedury utrudniają korzystanie z tych praw.
Sugerujemy, aby zgłosiła Pani swój problem z nostryfikacją dyplomu we Włoszech do Centrum Solvit przy Ministerstwie Gospodarki - Departament Spraw Europejskich w Warszawie.

SOLVIT jest to przyjazny dla użytkownika, bezpłatny serwis mający na celu niesienie pomocy obywatelom i przedsiębiorcom w UE, którzy poszukują szybkich i praktycznych rozwiązań ich problemów w ramach rynku wewnętrznego.

Szczegóły  na temat działalności Solvitu i kontakt z Centrum znajdzie Pani tutaj.

Redakcja

Sono una cittadina albanese nata in Italia, ho fatto 18 anni a febbraio, posso chiedere la cittadinanza italiana?

18 marzo 2013 - La legge italiana n. 91/92 sulla cittadinanza stabilisce che “lo straniero nato in Italia, che vi abbia risieduto legalmente senza interruzioni fino al raggiungimento della maggiore età, diventa cittadino italiano se dichiara di voler acquistare la cittadinanza Italia entro un anno della suddetta data” (art. 4, comma 2 L. 91/92). Ciò vuol dire che il cittadino straniero nato in Italia e sempre regolarmente residente, può chiedere la cittadinanza italiana tra i 18 e i 19 anni, presentandosi all’ufficiale di Stato Civile.

La cittadinanza, in questo caso, viene concessa per beneficio di legge e pertanto è possibile diventare cittadini italiani con una semplice dichiarazione di volontà da rendere all’ufficiale di Stato Civile entro il compimento del diciannovesimo anno di età. A procedimento concluso, l'Ufficio darà tempestiva comunicazione al cittadino interessato. L'ufficiale di stato civile, una volta verificati i requisiti, procederà all'iscrizione del nuovo cittadino nei registri anagrafici previo giuramento di fedeltà alla repubblica italiana.

La richiesta di riconoscimento della cittadinanza italiana deve essere presentata all'ufficio dello Stato Civile del Comune di residenza.

Documenti da presentare
1. Ricevuta del pagamento del contributo pari a € 200 sul c.c. 809020 intestato al Ministero dell’Interno;

2. passaporto in corso di validità;

3. copia integrale dell'atto di nascita del richiedente;

4. permesso di soggiorno: in caso di periodi di interruzione nel titolo di soggiorno, il richiedente potrà presentare documentazione attestante comunque la presenza in Italia (es. certificazione scolastica, medica e altro);

5. certificato storico di residenza. In caso di iscrizione anagrafica tardiva del minore presso un Comune italiano occorre presentare una documentazione che attesti la permanenza del minore in Italia nel periodo antecedente la regolarizzazione anagrafica (es. certificati medici).

Il periodo di residenza legale deve essere dimostrato sin dalla nascita in Italia tramite il certificato storico di iscrizione che rilascia l’anagrafe e il possesso del permesso di soggiorno. Spesso accade che i genitori non hanno provveduto a iscrivere all’anagrafe i figli nati in Italia oppure hanno chiesto in ritardo l’inserimento nel proprio permesso di soggiorno. Verrebbe a mancare, quindi, il requisito della residenza legale ininterrotta dalla nascita al compimento della maggiore età, pregiudicando il diritto alla presentazione della domanda.

Il Ministero dell’ Interno, in questi casi, per agevolare comunque le richieste di riconoscimento della cittadinanza, con la circolare K64.2/13 del 7 novembre 2007, ha invitato gli ufficiali dello stato civile a valutare con elasticità il requisito della residenza ininterrotta. Ha stabilito, cioè, che in caso di interruzione della residenza legale o di ritardo nella registrazione anagrafica debbano essere valutati, quali prove della permanenza sul territorio italiano, anche certificati medici (es. certificati di vaccinazioni, o di prestazioni sanitarie), certificati scolastici o altra documentazione simile.

Purtroppo continuano ad arrivarci segnalazioni dei nostri lettori, come il caso di Monnalisa Ndoja, che nonostante la circolare prima menzionata, i comuni continuano a rifiutare la cittadinanza a coloro che hanno un “buco” nel periodo di residenza. In merito a questo, le pronunce dei giudici sono sempre favorevoli in questa ipotesi, con la conseguenza che i rifiuti dei comuni sono considerati illegittimi.  

Rif. Normativo: Legge 5 febbraio 1992 n.9

 

A cura di Mascia Salvatore e Maria Elena Arguello (www.stranieriinitalia.it)

 

Czy zalicza się do stażu pracy pracę za granicą w krajach: Niemcy, Dania, Włochy Norwegia w latach 1976-1993 na umowę agencyjną /praca w Cyrku jako kierowca/ aby otrzymać nagrodę jubileuszową, lub większy urlop?

Przepis art. 86 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku  pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.) dotyczy zatrudnienia podejmowanego za granicą u pracodawców zagranicznych.

A zatem okresy świadczenia umów cywilnoprawnych, jak umowa agencyjna, nie są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych (w tym długości urlopu wypoczynkowego, nabycia prawa do nagrody jubileuszowej).

Żródło:

 

 

 

 

 

 

 

Od 1 stycznia 2012 r. renta po mężu, czyli pensione di reversibilità została zmniejszona w przypadkach, gdy zmarły małżonek w dniu zawarcia związku małżeńskiego miał więcej niż 70 lat, a różnica wieku między małżonkami jest większa niż dwadzieścia lat oraz gdy małżeństwo trwało krócej niż 10 lat.

Za każdy brakujący rok, renta po zmarłym zostanie zmniejszona o 10%.

Oznacza to, że w dniu śmierci małżonka, jeżeli para pobrała się np. 7 lat temu, wdowa otrzyma jedynie 70% jego emerytury.

Tylko w przypadku, gdy małżeństwo trwało 10 lat, wdowa będzie miała prawo do otrzymania pełnej emerytury po zmarłym.

Warto przypomnieć, że do końca 2011 roku we Włoszech nie istniał minimalny limit lat małżeństwa, aby otrzymać prawo do pobierania emerytury po zmarłym mężu. Oznaczało to, że nawet po kilku dniach od zawarcia związku małżeńskiego, małżonek żyjący miał prawo do pobierania emerytury po zmarłym, ale tylko w przypadku, gdy zmarły pobierał już ją przed śmiercią.

Nowe przepisy dotyczące pensioni di reversibilità zostały wprowadzone przede wszystkim z powodu coraz częstszych przypadków małżeństw pomiędzy Włochami w podeszłym wieku i młodymi cudzoziemkami, które często są ich opiekunkami.

Z danych włoskiego Stowarzyszenia Matrimonialisti Italiani, około 3000 małżeństw rocznie zostaje zawieranych w Italii właśnie z tego powodu.
NS