Poradniki - Nasz Swiat
21
So, październik

Chciałbym się dowiedzieć, na jakie konsekwencje może napotkać osoba, która samozaświadcza nieprawdę?

W 2000 r., aby ułatwić kontakty obywateli z urzędami administracji publicznej i przyśpieszyć załatwianie spraw administracyjnych, wprowadzono w życie nowe przepisy D.P.R. nr 445, na mocy których, każdy obywatel może sam poświadczyć niektóre dane.

Obywatele krajów członkowskich Unii Europejskiej, również Polacy, mają takie sama prawa jak Włosi odnośnie autocertificazione* tzn. mogą samozaświadczać te dane, które włoska administracja publiczna może poddać bezpośredniej weryfikacji.

Procedura ta pozwala zaoszczędzić masę czasu i pieniędzy, gdyż wiele danych możemy poświadczyć samodzielnie, bez konieczności występowania o wydanie niezliczonej ilości zaświadczeń.

Należy zaznaczyć, że tego typu oświadczenia możemy przedkładać w urzędach podlegających włoskiej administracji publicznej (urzędach państwowych, izbach handlowych, szkołach i uniwersytetach, ośrodkach motoryzacyjnych, przychodniach zdrowia A.S.L.) oraz w  przedsiębiorstwach, które świadczą usługi użyteczności publicznej, np. przedsiębiorstwa telekomunikacyjne, urzędy pocztowe, przedsiębiorstwo sieci energetycznej ENEL.
Samozaświadczenia nie są honorowane przez prywatne firmy oraz sądy.

O czym należy pamiętać?
Składając samozaświadczenie w jakimkolwiek urzędzie, powinniśmy mieć przy sobie dokument tożsamości, gdyż w większości przypadków urzędnik będzie chciał zrobić z niego kserokopię.

Samozaświadczenie ma taką samo ważność jak zaświadczenie urzędowe, które je zastępuje.

Autocertificazione możemy złożyć w danym urzędzie za pośrednictwem drugiej osoby, upoważnionej przez nas pisemnie do załatwienia sprawy w naszym imieniu. Jeżeli nie możemy osobiście zanieść samozaświadczenia do urzędu, pamiętajmy, żeby do upoważnienia załączyć kserokopię naszego dokumentu tożsamości.

Od momentu wejścia w życie przepisów dotyczących autocertificazione, wszystkie urzędy podlegające administracji publicznej są zobowiązane do przyjmowania samozaświadczenia. Urzędnik, który odmówi przyjęcia samozaświadczenia, w sytuacji, kiedy prawo nie wymaga certyfikatu urzędowego narusza twoje prawa. W tej sytuacji, możesz złożyć zażalenie do kierownika urzędu.

Konsekwencje poświadczania nieprawdy
Obywatel, który w przedłożonej deklaracji poświadczył nieprawdę musi się liczyć z konsekwencjami prawnymi, czyli karą za fałszerstwo.

Włoski kodeks karny przewiduje kary dla osób deklarujących nieprawdę. Art. 483 kodeksu przewiduje , że każdy, kto zaświadcza nieprawdę przed urzędnikiem państwowym, podlega karze pozbawienia wolności do dwóch lat.

Karze pozbawienia wolności od roku do 6 lat podlega również osoba, która podaje fałszywe dane osobowe własne lub innej osoby (art. 495 włoskiego kodeksu karnego).

Karalne jest także przedstawianie nieprawdziwych zaświadczeń. W dekrecie z 2000 roku przewidziano, że przedłożenie dokumentu zaświadczającego nieprawdziwe dane równoznaczne jest z przedstawienie fałszywego dokumentu. W tym przypadku, przestępstwo popełnione jest jeśli składający samozaświadczenie celowo zadeklarował nieprawdę.

Adwokat Andrea De Rossi

Jestem mamą 18-letniego cierpiącego na zespół Downa Adama, który urodził się i mieszka we Włoszech. Chciałabym się dowiedzieć, czy syn ma prawo do otrzymania obywatelstwa włoskiego, które przysługuje wszystkim dzieciom cudzoziemców do ukończenia 19 roku życia. Czy mogę złożyć wniosek o przyznanie obywatelstwa za syna?

Pomimo tego, że według obowiązującego we Włoszech prawa, cudzoziemiec urodzony i przebywający legalnie na terenie Italii do momentu osiągnięcia pełnoletności ma prawo do nabycia obywatelstwa włoskiego, składając wniosek do gminy w miejscu zamieszkania do ukończenia 19 roku życia, osoby upośledzone umysłowo zgodnie z tym samem prawem są wykluczone z tej możliwości.

W rzeczywistości, niemożność związana z tym rodzajem upośledzenia oznacza, że cudzoziemiec nie jest uprawniony do otrzymania obywatelstwa włoskiego, ponieważ nie można uznać go za osobę mogącą wyrazić swoją wolę stania się obywatelem Włoch.

Podczas przysięgi, składanej przed urzędnikiem państwowym, wnioskodawca zobowiązuje się do przestrzegania Konstytucji i praw państwa i znajomości praw i obowiązków.

Prawo do otrzymania obywatelstwa wchodzi w skład osobistych praw osoby, dlatego też chęć zdobycia lub rezygnacji z niego musi zostać osobiście zgłoszone przez osobę zainteresowaną. Nikt, nawet legalny przedstawiciel nie będzie mógł złożyć przysięgi w imieniu wnioskodawcy.

Stranieri in Italia

Jestem Polką, znalazłam rodzinę, która chce mnie zatrudnić jako pomoc domową. To moja pierwsza praca we Włoszech. Jak mogę zalegalizować swój pobyt w Italii? Jak wygląda praktyka związana z zatrudnieniem?

Krok pierwszy: Legalizacja pobytu
Obywatel UE zamierzający pozostać we Włoszech przez dłużej niż trzy miesiące, muszą zalegalizować swój pobyt się w urzędzie gminy/miasta, w którym pragną zamieszkać.

W tym celu należy dokonać rejestracji (wł. iscrizione anagrafica) w urzędzie gminy. Do zarejestrowania potrzebne będą następujące dokumenty:
- paszport lub inny dokument tożsamości ważny zagranicą
- codice fiscale wydawane przez Agenzia delle Entrate
- w Pani przypadku , jako pracownicy etatowej -  dokumenty stwierdzające podjęcie przez Panią pracy, a więc “denuncia di assunzione” i  “lettera di assunzione”.

Ponadto musi Pani wskazać miejsce zakwaterowania. Potrzebna będzie deklaracja właściciela mieszkania poświadczająca, że jest Pani jego gościem lub lokatorem (dokument nosi nazwę “cessione di fabbricato”).

Po dokonaniu rejestracji (iscrizione anagrafica) i dokonaniu przez odpowiednie organy  weryfikacji stwierdzającej prawdziwość deklarowanych informacji odnoście zatrudnienia i zamieszkania otrzyma Pani deklaracja pobytu (attestazione di soggiorno). Dokument ten  będzie zawierał Pani dane osobowe i adres zamieszkania i stanowił jednocześnie  potwierdzenie legalizacji przez Panią pobytu we Włoszech. Zaświadczenie to jest swego rodzaju kartą pobytową.

Warto podkreślić, że „attestazione di soggiorno” może zachować swoja ważność nawet po wygaśnięciu umowy o pracę.

Krok drugi: Zatrudnienie
Warunki zatrudnienia obywateli Unii Europejskiej w charakterze pomocy domowej są takie same jak dla obywateli Włoch.

Pracodawca musi zgłosić do INPS-u (włoski zakład ubezpieczeń społecznych) fakt podjęcia stosunku pracy, w ciągu 24 godzin poprzedzających zatrudnienie (nawet jeśli będzie to dzień świąteczny).

Zgłoszenie to jest obowiązkowe. Pracodawca może go dokonać poprzez interenet (wypełniając odpowiedni formularz on line) na stonie internetowej INPS-u (w sekcji “servizi per i lavoratori domestici”) lub osoboście w biurze INPS-u.

Przed podjęciem pracy najlepiej jest zawrzeć na piśmie ustalone warunki zatrudnienia.

W liście o zatrudnieniu  (lettera di assunzione) należy wskazać datę podjęcia  pracy i ewentualnie termin ważności umowy (w przypadku umowy na czas określony), miejsce pracy, kategorię pracowniczą oraz ewentualny stopień awansu zawodowego.

W Pani przypadku, skoro po raz pierwszy podejmuje Pani pracę we Włoszech, domyślam się, że nie ma Pani jeszcze żadnego stopnia awansu zawodowego, toteż  zakwalifikowana zostanie Pani jako pracownik na poziomie A (livello A), kwalifikacje (qualifica):  pomoc domowa (collaboratore domestico), obowiązki pracownicze (mansioni): pomoc w pracach domowych (domestico).
Jeśli chodzi o czas pracy należy wskazać tygodniowy wymiar pracy (ore totali settimanali), a także ustaloną liczbę godzin pracy na każdy dzień (ore per singolo giorno), wysokość stawki z godzinę (paga oraria) i ewentualne informacje o otrzymywaniu wiktu i zakwaterowania (vitto e alloggio), o ile zamieszka Pani z pracodawcami.

W przypadku, kiedy zamieszka Pani w domu pracodawcy należy wskazać konkretnie jaką cześć mieszkania otrzymuje Pani do dyspozycji i do przechowywania rzeczy osobistych (pokój? inne pomieszczenia?)

Warto też spisać warunki korzystania z urlopu wypoczynkowego. Jeśli pracodawca ma szczególne wymagania odnoście urlopu, warto zaznaczyć okres, w którym zamierza go spędzić i o ile planuje podróż lub pobyt w miejscowości wypoczynkowej należy zaznaczyć, że będzie Pani wspólnie z nim podróżowała.

Stranieri in Italia

Obywatel polski, który uzyskał wpis do rejestru osób zameldowanych, tj. otrzymał attestazione di soggiorno wydane przez terytorialne Biuro Ewidencji Ludności (Ufficio Anagrafe), może również zalegalizować pobyt najbliższych członków swojej rodziny. Zgodnie z przepisami prawa najbliższymi członkami rodziny są: małżonek i dzieci do 21 roku życia lub starsze, o ile pozostają na utrzymaniu rodziców, a także rodzice i teściowie.

Należy jednak pamiętać, że obywatel pragnący zarejestrować członków swojej rodziny musi posiadać określone ustawowo zasoby materialne pozwalające na ich utrzymanie we Włoszech.

Poniżej przedstawiamy minimalne środki finansowe (stawka określona przez INPS na 2012 rok), które należy udokumentować, aby zalegalizować pobyt rodziny:
• 5.061,68 euro - Wnioskodawca + 1 członek rodziny
• 10.123,36 euro - Wnioskodawca + 2 lub 3 członków rodziny
• 15.185,04 euro - Wnioskodawca + 4 i więcej członków rodziny

Warto wiedzieć:
Przy wpisie do rejestru osób zameldowanych nie ma znaczenia narodowość członków rodziny, zatem obywatel Polski może zalegalizować pobyt we Włoszech członków rodziny, nawet jeśli nie posiadają oni obywatelstwa UE.

M.S. i D.W

Zgodnie z art. 201 włoskiego kodeksu drogowego, jeżeli protokół wykroczenia drogowego nie może zostać natychmiast po złamaniu przepisów przedstawiony sprawcy, to musi zostać on o nim powiadomiony drogą urzędową w ciągu 60 dni od dnia, w którym zostało dokonane wykroczenie, jeżeli przebywa na terenie Włoch, i w ciągu 360 dni jeżeli jego stałe miejsce zamieszkania jest poza granicami Włoch. Po przekroczeniu wymaganej ilości dni można odwołać się do odpowiednich organów o unieważnienie sankcji.

Organami kompetentnymi do rozstrzygania odwołań dotyczących mandatów są Sędzia Pokoju (Giudice di Pace) oraz Prefekt (Prefetto), do których można się odwołać w ciągu 60 dni od urzędowego powiadomienia o dokonanym wykroczeniu (art. 203 i 204 bis włoskiego kodeksu drogowego).

Poważną przeszkodą w przeprowadzeniu egzekucji na terenie innego państwa, w tym przypadku Polski jest bariera biurokratyczna, włoski tytuł egzekucyjny, aby uzyskać operatywność w Polsce musi przejść przez procedurę sądową, co dla zagranicznego inkasenta może stanowić niemały problem, a co najważniejsze zwiększa koszty ryzykownej procedury, można to ująć w sposób bardzo prosty “gra robi się niewarta świeczki”, ale jak już wcześniej wspomniałam nikt nie może zagwarantować intencji inkasenta, czy jego zleceniodawcy.

Należy pamiętać, że nieuregulowanie należności może spowodować przy jakiejkolwiek kontroli policji na terenie Włoch zmuszenie do natychmiastowej zapłaty lub zajęcie przez policję pojazdu.

Organy legislacyjne Unii Europejskiej zdały sobie perfekcyjnie sprawę z wagi problemu i pracują nad zunifikowaniem systemu płatności sankcji za wykroczenia drogowe. Oznacza to, że najprawdopodobniej w niedługim czasie będziemy mieć rozwiązania regulaminowe na skalę europejską, które będą musiały zostać ratyfikowane i wprowadzone w życie w państwach członkowskich w ciągu dwóch lat od ich uchwalenia.

mgr pr. Agnieszka Janusz

Nigdy dotąd nie byłam we Włoszech u ginekologa. Posiadam tessera sanitaria.  Czy w ciągu ciąży badania i wizyty są nieodpłatne?

Wizyty ginekologiczne we włoskich placówkach publicznej służby zdrowia są bezpłatne.  Nie obowiązuje rejonizacja dzielnicowa, zatem może Pani wybrać ginekologa, który przyjmuje w najdogodniejszym dla Pani punkcie miasta. To samo dotyczy szpitala – będzie Pani mogła urodzić w tym, który najbardziej Pani odpowiada. Obowiązkowe badania w okresie  są częściowo odpłatne: należy uiścić opłatę regionalną tzw. ticket. Badania te są darmowe dla kobiet, których ciąża jest zagrożona oraz jeśli przysługuje im zwolnienie z opłaty regionalnej (esenzione dal ticket).
M.S. i D.W.

Oboje z żoną jesteśmy Polakami. Od 2 lat mieszkamy legalnie  we Włoszech. Za miesiąc urodzi nam się dziecko. Czy przez sam fakt urodzenia się na terytorium Republiki Włoskiej stanie się jej obywatelem?

Zasady nadawania obywatelstwa włoskiego, podobnie jak polskiego, oparte są przede wszystkim o prawo krwi. Zasadę prawa ziemi stosuje się jedynie pomocniczo.

Zatem obywatelami Włoch są osoby, których przynajmniej jedno z rodziców posiada włoskie obywatelstwo.

Kwestię nadania obywatelstwa włoskiego cudzoziemcowi reguluje ustawa z dnia 5 lutego 1992 roku (Legge 5 Febbraio 1992, N. 91/1992). Na jej mocy obywatelstwo włoskie może być przyznane:
- potomkowi obywatela Włoch, tj. cudzoziemcowi, którego jedno z rodziców (lub też krewny drugiego stopnia w linii prostej np. dziadek) był w chwili urodzenia się dziecka obywatelem włoskimi,
- ze względu na zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem włoskim,
- w wyniku tzw. naturalizacji osobom, które od określonego czasu mieszkają legalnie we Włoszech.

Jeżeli cudzoziemiec urodził się i legalnie przebywał we Włoszech, to na rok na rok przed ukończeniem 18 roku życia może wystąpić o nadanie mu włoskiego obywatelstwa.

Cudzoziemiec, który zawarł zawiązek małżeński z obywatelem włoskim może wystąpić o nadanie mu obywatelstwa po dwóch latach małżeństwa, jeżeli jest rezydentem we Włoszech lub po trzech latach, jeżeli mieszka za granicą.