Poradniki - Nasz Swiat
24
Pn, kwiecień

Miejskie ośrodki pomocy społecznej we Włoszech oferują pomoc w formie zasiłku pieniężnego obywatelom, zarówno Włochom jak i cudzoziemcom, w trudnej sytuacji socjo-ekonomicznej.  Ten rodzaj pomocy w języku urzędowy określany jest terminem intervento economico a sostegno del cittadino. W wielu włoskich miastach zbierane są właśnie podania o przyznanie zapomogi w pierwszym kwartale bieżącego roku.

Komu przysługuje pomoc?
- rodzinom w trudnej sytuacji materialnej (famiglie con basso redditto)
–  rodzicowi samotnie wychowującemu niepełnoletnie dzieci (genitore solo con figli minori)

- samotnym starszym osobom, tj. mężczyznom powyżej 65 roku życia i kobietom powyżej 60 lat (anziano/anziana sola)
- rodzinom, których członek jest niepełnosprawny (familiare convivente disabile)
- osobom zmagającym z ciężkimi i przewlekłymi chorobami (presenza nel nucleo di persona affetta da gravi problematiche sanitarie) –
-  osoby bezdomne (senza fissa dimora)

Warto wiedzieć
Jeśli w Twojej rodzinie są niepełnoletnie dzieci, a osiągane przez Ciebie dochody ledwo starczają na związanie końca z końcem  pamiętaj, że ze strony miejskiej opieki społecznej możesz otrzymać pomoc pieniężną na zapłacenie np. zaległych rachunków, czynszu, a także potrzebną na pokrycie wydatków „ekstra: specjalistyczne badania lekarskie, zakup okularów, aparatury medycznej, lekarstw, żywności dietetycznej i odżywek, itp.

Wysokość zasiłku, termin i sposób przyznania zapomogi

Wysokość zapomogi ustalana jest co roku przez władze samorządowe. Przykładowo w Rzymie ustalono, że wsparcie pieniężne będą mogły otrzymać rodziny, których miesięczny dochód nie przekracza kwoty 671.39 euro.

Miejskie ośrodki pomocy społecznej rozpatrują indywidualnie sytuację każdej rodziny. Warto podkreślić, że istnieje możliwość otrzymania stałego zasiłku miesięcznego, wypłacanego co miesiąc, jak i jednorazowej zapomogi.

Podanie o udzielenie wsparcia finansowego od gminy składa się w biurze Servzio Sociale, właściwym dla miejsca stałego zamieszkania we Włoszech, zatem w urzędzie gminy (comune) lub w przypadku zamieszkiwania w dużym mieście w  urzędzie dzielnicowym (municipio).

Dokumenty, które należy załączyć:
- zaświadczenie Dichiarazione sostitutiva unica, popularnie zwane ISEE. Dokument ten musi zostać wydany przez autoryzowany urząd, tj. CAF (Centro Asistenza Fiscale) lub patronato. Ww. certyfikat jest wydawany od ręki i  całkowicie bezpłatnie.
- kserokopia ważnego dokumentu tożsamości i codice fiscale

 

Dokumenty, które warto zabrać ze sobą:
- w przypadku z zaleganiem z opłatami za wynajem (morosità) i czynsz listy ponaglające (messa in mora)
- w przypadku zalegania z opłacaniem rachunków np. za gaz i prąd listy ponaglające  oraz kserokopie rachunków (bollette)
- kosztorysy badań  medycznych/preventivi (np. na leczenie dentystyczne, okulistyczne, rehabilitacyjne)

- rachunki za zakup sprzętów domowych i za naprawy w mieszkaniu np. bojlera, piecyka gazowego
- rachunki za zakup lekarstw, sprzętu medycznego lub wykonanie badań lekarskich z ostatniego roku

Pomoc bezgotówkowa
Włoskie ośrodki opieki społecznej oferują również różne formy pomocy bezgotówkowej.
Osobom dotkniętym ubóstwem wydawane są np. talony na zakup produktów spożywczych, wykupione ciepłe obiady w stołówce, bezdomnym udzielane jest schronienie. Kto nie ma pieniędzy na odzież dla siebie czy dzieci również może liczyć na pomoc w postaci potrzebnych ubrań.

Przydatne linki i adresy:

Opieka Społeczna w Rzymie

Szczegółowa informacja o możliwości skorzystania z zapomogi (accesso agli interventi economici) w Rzymie

 

Danuta Wojtaszczyk

Parlament włoski w dniu 10 grudnia 2014 r. zatwierdził ustawę nr 183,  tzw. Jobs Act. Jest to tzw. ustawa ramowa, czyli akt prawny, który deleguje rząd do ustanowienia dodatkowych dekretów legislacyjnych realizujących ustawę. Rząd został oddelegowany do wydania jednego lub więcej dekretów legislacyjnych dotyczących następujących głównych tematów:

•    Zabezpieczenia socjalnego;
•    Aktywnej polityki;
•    Uproszczeń;
•    Uporządkowania form kontraktowych (kontrakt wzrastającej opieki → zwolnienia);
•    Macierzyństwa – rodzicielstwa.

Na tą chwilę Rząd opracował dwa projekty dekretów legislacyjnych aktywujących postanowienia ramowe Ustawy nr 183 z dnia 10 grudnia 2014r., jeden z nich dotyczy umowy o pracę na czas nieokreślony o opiece wzrastającej i zawiera nowe normy dotyczące zwolnienia, drugi natomiast dotyczy wprowadzenia nowego ubezpieczenia socjalnego przy zatrudnieniu.
Są to projekty dekretów legislacyjnych i teksty ich nie są na razie wiążące.
 

Jako, że temat wśród pracowników zatrudnionych we Włoszech budzi wiele kontrowersji chciałybyśmy opisać krótko przewidywane zmiany, które, co podkreślamy, nie zostały jeszcze zatwierdzone.

Na początek kilka słów o umowie o pracę o opiece wzrastającej (contratto a tutele crescenti). Według projektu dekretu legislacyjnego umowa o pracę na czas nieokreślony staje się “umową o pracę o opiece wzrastającej”, ponieważ konsekwencje ewentualnego nielegalnego zwolnienia będą się zmieniać w zależności od okresu czasu przepracowanego u danego pracodawcy.
 

Nowe reguły będą miały zastosowanie do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony po dniu wejścia w życie planowanego dekretu. W firmach więc będą stosowane dwa systemy, jeden stosowany wobec pracowników zatrudnionych przed wejściem w życie nowego dekretu (stare uregulowania dotyczące zwolnień tzn. art. 18 o treści po reformie Fornero), drugi stosowany wobec pracowników zatrudnionych po wejściu w życie nowego dekretu z nowymi rozwiązaniami.

Nowe środki zaradcze przewidziane w razie wadliwego zwolnienia z pracy. Projekt dekretu legislacyjnego reguluje konsekwencje nielegalnego zwolnienia w następujących przypadkach:
•    Zwolnienie z powodów dyskryminujących;
•    Zwolnienie dyscyplinarne;
•    Zwolnienie z powodu stanu finansowego pracodawcy;
•    Zwolnienie w małych firmach;
•    Zwolnienie zbiorowe;
•    Zwolnienie, w którym zaistniały wady formalne.
 

Zwolnienie z powodów dyskryminujących

Sędzia, który będzie miał poddać ocenie zwolnienie z powodów dyskryminujących może zadecydować o reintegracji zwolnionego pracownika na miejsce pracy oraz może skazać pracodawcę na wypłatę odszkodowania, które jest równe ostatniemu globalnemu wynagrodzeniu i które zostanie naliczone od dnia zwolnienia do dnia efektywnego ponownego podjęcia pracy, pracodawca w takim przypadku zostanie  skazany również na opłacenie obowiązkowych składek socjalno - ubezpieczeniowych. Odszkodowanie w takim przypadku nie może być niższe od wynagrodzenia za pięć miesięcy. Pracownik może poprosić w zastępstwie ponownego zatrudnienia o odszkodowanie w wymiarze 15 wynagrodzeń miesięcznych. Stosunek pracy zostanie rozwiązany, jeżeli pracownik nie podejmie pracy w ciągu 30 dni od dnia zaproszenia pracodawcy do podjęcia pracy.

Powyższe rozwiązania po zatwierdzeniu projektu dekretu w proponowanej wersji znajdą zastosowanie do każdego pracodawcy niezależnie od liczby zatrudnionych przez niego osób.   
 

Powyższy przypadek dotyczący zwolnienia z powodów dyskryminacyjnych jest jedynym przypadkiem w którym przetrwałaby pełna i rzeczywista ochrona znanego wszystkim art. 18 Statutu pracowników.

Zwolnienie dyscyplinarne

W przypadku dotyczącym zwolnienia dyscyplinarnego, gdy sędzia upewni się, że nie zachodzą powody do zwolnienia z uzasadnionego powodu orzeknie o wygaśnięciu stosunku pracy w dniu zwolnienia z pracy i zasądzi wypłatę odszkodowania od pracodawcy na rzecz zwolnionego pracownika w wysokości wynagrodzenia za dwa miesiące za każdy przepracowany dla tego pracodawcy rok pracy. Wypłacone odszkodowanie nie będzie mogło być niższe od 4 miesięcznych pensji i wyższe od 24 miesięcznych pensji. Wyjątek do tej reguły stanowi sytuacja, w której zostałby udowodniony podczas postępowania sądowego materialny brak zarzucanego zachowania będącego przedmiotem zwolnienia dyscyplinarnego, wtedy sędzia zadecyduje o przywróceniu pracownika na jego miejsce pracy, a także o wypłacie odszkodowania w wysokości wynagrodzenia globalnego, które zostałoby wypłacone, gdyby nie doszło do zwolnienia w minionym od zwolnienia okresie czasu. Wypłata zaległego wynagrodzenia nie mogłaby jednak przekroczyć 12 miesięcznych pensji. Pracodawca musiałby również pokryć koszt składek ubezpieczenia społecznego. Pracownik mógłby natomiast poprosić zamiast przywrócenia do pracy o wypłatę odszkodowania w wysokości 15 miesięcznych wynagrodzeń.

Zwolnienie z powodów ekonomicznych

Trzeci przypadek dekretu legislacyjnego omawia zwolnienie z powodów ekonomicznych tzn. z powodu trudności finansowych pracodawcy. W chwili kiedy sędzia stwierdzi, że nie istnieją powody usprawiedliwiające tego typu zwolnienie deklaruje wygaśnięcie stosunku pracy i orzeka wypłatę odszkodowania na rzecz zwolnionego pracownika w wysokości wynagrodzenia za dwa miesiące pracy pomnożonego przez ilość lat przepracowanych dla danego pracodawcy. Suma odszkodowania nie podlega opłacie ubezpieczeniowych składek socjalnych. Odszkodowanie nie będzie mogło być niższe od 4 miesięcznych wynagrodzeń i wyższe od 24 miesięcznych wynagrodzeń. Nie stosuje się już obowiązkowej procedury podjęcia próby polubownego rozwiązania sprawy przed DTL (Direzione Territoriale del Lavoro).
 
Zwolnienia w małych firmach

Regulacja zwolnień w małych firmach. Zasada jest taka sama jak dla każdego zwolnienia z wyjątkiem zwolnienia z powodów dyskryminujących. W przypadku kiedy sędzia upewni się, że nie istnieją przyczyny zwolnienia z uzasadnionego powodu deklaruje wygaśnięcie stosunku pracy w dniu zwolnienia i orzeka o wypłacie odszkodowania przez pracodawcę na rzecz zwolnionego pracownika w wysokości jednego miesięcznego wynagrodzenia za każdy przepracowany rok. Wypłacone odszkodowanie nie będzie mogło być niższe niż dwa miesięczne wynagrodzenia i wyższe niż sześć miesięcznych wynagrodzeń. Suma odszkodowania nie podlega opłacie socjalnych składek ubezpieczeniowych.
 

Zwolnienie zbiorowe
 

Przy zwolnieniu zbiorowym w razie braku formy pisemnej stosuje się te same reguły dotyczące zwolnienia z powodów dyskryminujących. Natomiast w przypadku naruszenia procedury będzie się stosować takie same środki zaradcze, jak w przypadku zwolnienia dyscyplinarnego. Należy tutaj sprecyzować, że nowa normatywa będzie stosowana tylko i wyłącznie do pracowników zatrudnionych po jej wejściu w życie. W konsekwencji w ramach tej samej procedury zwolnienia grupowego będą mogły być zastosowane dwa różne reżimy w zależności od daty zatrudnienia poszczególnych pracowników.

 

Wady w formie zwolnienia

Przy procedurze, gdzie występują wady w formie zwolnienia, którą stosuje się jeżeli sędzia nie stwierdzi poważniejszych uchybień np. nieistnienia przyczyn do zwolnienia dyscyplinarnego, sędzia orzeka wygaśnięcie stosunku pracy w dniu zwolnienia i nakazuje pracodawcy wypłatę odszkodowania równego kwocie miesięcznego wynagrodzenia pomnożonego przez ilość lat pracy dla danego pracodawcy. Pracodawca musi wypłacić co najmniej sumę dwóch miesięcznych pensji, a najwięcej sumę 12 miesięcznych pensji.
 

Polubowne rozwiązanie kontrowersji

W razie zwolnienia pracodawca może zaproponować pracownikowi polubowne zamknięcie kontrowersji proponując odszkodowanie w wysokości miesięcznego wynagrodzenia za każdy przepracowany rok. Przewidywane odszkodowanie jest równe kwocie co najmniej dwóch miesięcznych wynagrodzeń i maksymalnie może wynieść 18 miesięcznych wynagrodzeń. Jeżeli pracownik zaakceptuje takie rozwiązanie to jest to równoznaczne z rezygnacją z zaskarżenia zwolnienia. Wypłacone odszkodowanie nie podlega opłacie socjalnych składek ubezpieczeniowych.  
 

Wobec pracowników, którzy będą podlegać tej nowej dyscyplinie, jeżeli wejdzie ona w życie w powyżej pokrótce opisanej formie,  nie będzie się stosować:
- procedury obowiązkowej próby polubownego rozwiązania kontrowersji przed kompetentnymi organami;
- tzw. procedury „Rito Fornero”.
 

Powyższe opracowanie skrótowo podsumowuje planowane zmiany we włoskim prawie pracy w wyżej podanym zakresie. Ma charakter informacyjny, gdyż projekty aktów prawnych, na których się opiera nie zostały jeszcze zatwierdzone.

Agnieszka Janusz (Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.)
Agata Sobol (Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.)
Avvocati Associati Franzosi Dal Negro Setti (www.franzosi.com)  


 Powyższy artykuły ma charakter informacyjny. Nie stanowi on wiążącej interpretacji przepisów prawnych.

Nowy Rok, nowe życie, nowa praca! Czas na zmiany! Po długich przemyśleniach zdajesz sobie sprawę, że Twoja praca nie jest już dla Ciebie satysfakcjonująca, że chciałbyś robić coś, co pozwala Ci się czuć spełnionym, nie chodzi tutaj o zarobki, ale o samorealizacje. Z zapałem, energią i entuzjazmem oznajmiasz bliskim i znajomym, że w tym roku zmienisz pracę, a tak w ogóle, to chcesz się zająć zupełnie czymś innym. Niektórzy ci przytakują, mówią Ci „nareszcie”, inni patrzą się na Ciebie i pytają się „czy wszystko w porządku?". Ty mówisz, że „tak” i rozpoczynasz swoje badania rynku. Zaraz, jednak pojawiają się pytania i wątpliwości; Od czego mam zacząć? Jakie kroki mam podjąć? Muszę popracować nad moim CV? Kto mnie w ogóle przyjmie? Moje doświadczenia jest niewystarczające? Mam za niskie kwalifikacje? Panika, strach i zastanawiasz się, czy może rzeczywiście z Tobą jest coś nie tak. A myśl o powrocie do starej pracy wprawia Cię prawie w depresję.

Bez względu na to, jaka jest Twoja sytuacja, masz bardzo ważną decyzję do podjęcia. Zanim, jednak dokonasz wyboru, zastanów się dobrze nad niektórymi aspektami. Większość osób po znalezieniu nowej pracy zdaje sobie sprawę, że jest to tylko krótkoterminowa zmiana. Wybór nowej ścieżki kariery jest czymś głębszym, jest okazją, aby:

1. Zastanowić się co jest Twoim celem w życiu? Jak chcesz, żeby wyglądało Twoje życie?
Spójrz na Twoje życie osobiste i zawodowe z innej perspektywy i zadaj sobie następujące pytania: Jakie masz pasje? Jakie zadania w Twojej pracy lubisz wykonywać? Za co chcesz być pamiętany? Każdego dnia poświęć 10-15 minut tylko dla siebie, usiądź w cichym miejscu, skoncentruj się na „tu i teraz". Wyciszenie pomaga nam odpowiedzieć na nurtujące nas pytania, zwłaszcza gdy jesteśmy na rozdrożu kariery.

2. Poznać, jakie są Twoje wartości, co jest dla Ciebie najważniejsze?
Większość ludzi, którzy czują się zrealizowani w pracy i odnoszą sukces zawodowy, wykonują zawód zgodny z ich wartościami. Wartości stanowią podstawę naszych decyzji. Jak możesz poznać swoje wartości? Po prostu wymień to , co jest dla Ciebie najważniejsze. Zadaj sobie pytanie: Dlaczego pracuję? Czego chcę od pracy?

3. Zidentyfikować co Cię motywuje w danej pracy. Kiedy jesteśmy zmotywowani do pracy, często czujemy się podekscytowani i nie możemy się doczekać, aby pracować nad danym projektem lub zleceniem. Zastanów się, jakich zadań nie lubisz wykonywać w pracy? Opisz idealną sytuację w pracy, która sprawia, że już nie możesz doczekać się jutra.

4. Poznać siebie: przeanalizować dotychczasową ścieżkę kariery. Jakie są Twoje silne strony, talenty i najważniejsze umiejętności? Sporządź listę nabytych doświadczeń i umiejętności.

5. Wyostrzyć wizje: Jakie są Twoje cele zawodowe? Jaką pracę chcesz wykonywać? Poprzeglądaj ogłoszenia w gazetach lub na portalach internetowych i zwróć uwagę na to, jakie ogłoszenia Cię interesują. Zastanów się: Co byś zrobił, gdyby Cię nie obchodziło co inni o tym pomyślą?

6. Zrozumieć, poznać środowisko nowej pracy. Co jest dla Ciebie idealnym środowiskiem pracy lub idealną kulturą organizacyjną? Z kim chciałbyś pracować? Gdzie chciałbyś pracować? W dużej korporacji, czy małej firmie? A może chcesz założyć własny biznes?

7. Poznać rzeczywistość biznesową i finansową: czy wybrane przez Ciebie opcje spełniają warunki finansowe? W wielu sytuacjach wybrany zawód może nie zadowolić Twoich aspiracji finansowych. Nie poddawaj się jednak, ale bądź kreatywny! Czy możesz, na przykład znaleźć dwa etaty, które łączą w sobie zadania i obowiązki, które lubisz wykonywać?

Powyższe punkty i pytania pomogą Ci określić kroki w trakcie zmiany kariery oraz odkryć Twój potencjał. W pewnym momencie Twojej kariery będziesz musiał dokonać zmian. Pamiętaj, więc nie zaczynaj od razu od poprawiania CV, ale przemyśl wszystko, odpowiadając na opisane powyżej pytania. Im więcej czasu poświęcisz wyborowi, tym będzie on lepszy.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tym, jak możesz wyznaczyć swoje nowe cele zawodowe oraz opracować skuteczny plan ich realizacji, to zapraszam Cię serdecznie na moją stronę http://dmcoaching.eu/pl/, gdzie możesz ściągnąć Darmowe Ćwiczenia Coachingowe!

Dominika Miernik

Psycholog biznesu,  Coach rozwoju zawodowego i osobistego

Od kilku lat interesuję się rozwojem zawodowym i osobistym. Prowadzi sesje coachingowe dla klientów indywidualnych oraz organizacji. Specjalizuje się w zagadnieniach związanych z coachingiem kariery i coachingiem międzykulturowym. Jej pasją jest pomoc ludziom w odkrywaniu wymarzonej scieżki kariery oraz adaptacji w nowym kraju. Celem jest podniesienia jakości życia i satysfakcji z wykonywanego zawodu.

http://dmcoaching.eu/pl/

 

Kto zna języki, ten przetrwa. Na pewno spośród paru kandydatów o mniej więcej równym poziomie kwalifikacji w wyścigu o pracę zwycięży ten, który włada językiem obcym - tłumaczy dr Monika Badecka-Kozikowska z Centrum Języków Obcych Politechniki Gdańskiej.

Monika Badecka-Kozikowska. Fot. z archiwum prywatnego. Przedruka za www.zielonalinia.gov.pl

Jakie znaczenie, Pani zdaniem, ma znajomość języków obcych na rynku pracy?

Kluczowe. Nie wyobrażam sobie, że dziś można funkcjonować zawodowo (społecznie i  kulturowo także) bez znajomości języka angielskiego, a każdy inny język jest wartością dodaną. Znajomość języka angielskiego to w tej chwili właściwie już żadna wielka zasługa osoby nim władającej. Można zaryzykować twierdzenie, że społeczeństwa niezależnie od swojej narodowości mają na wyposażeniu  co najmniej dwa języki, swój narodowy oraz język angielski. Znajomość angielskiego dziś już nie wyróżnia osoby, która go zna, niedługo będzie wręcz stygmatyzować te osoby, które języka angielskiego nie znają. Jeśli znasz oprócz swojego rodzimego języka oraz języka angielskiego trzeci i czwarty język, to  dopiero wtedy zyskujesz prestiż i uznanie. Jeśli nie znasz języka angielskiego, oferta pracy jest bardzo ograniczona, nie możesz być sekretarką w firmie, bo nie napiszesz listu ani nie odbierzesz  telefonu od firmy spoza granic Polski, nie dostaniesz pracy jako lekarz w Szwecji i Norwegii bez znajomości  języka skandynawskiego. Jako robotnik zagranicą nie będziesz miał szansy  zawalczyć skutecznie o swoje prawa na budowie, nie masz szansy na pracę jako kierowca autobusu w Londynie, a w Polsce, kiedy wsiądzie do twojego tramwaju pasażer obcokrajowiec, nic mu nie wytłumaczysz, jeśli zapyta, na którym przystanku wysiąść. W Polsce kelner nie obsłuży gości zagranicznych w restauracji i nie doradzi im, co zjeść . Gdy obcokrajowiec trafi do polskiego szpitala, a pielęgniarka nie zrozumie jego potrzeb i próśb,  pacjent,  oprócz doświadczenia choroby, poczuje się wyobcowany. Kto zna języki,  ten  przetrwa. Na pewno spośród paru kandydatów o mniej więcej równym poziomie kwalifikacji w wyścigu o pracę zwycięży ten, który włada językiem obcym.  

Znajomość których języków jest w dzisiejszym świecie przydatna, a wręcz niezbędna?

Oczywiście znajomość języka angielskiego. Angielski nie jest już tylko językiem Anglii, Stanów Zjednoczonych, Australii czy Nowej Zelandii. English as an International Language (EIL) – Język Angielski jako Język Międzynarodowy to już od lat w lingwistyce stosowanej odrębne pojęcie językowe. Angielski związany jest z postępem technologicznym. Poza tym w dzisiejszym świecie informacja to potęga. A podawana jest zazwyczaj w języku angielskim. Nie znasz języka, to nie wiesz, czego nie wiesz…

Znajomość każdego innego języka może być wielką wygraną. Jeśli twoja firma współpracuje z firmą niemiecką, to niemiecki będzie twoim wielkim atutem. Ostatnio hiszpański wyparł niemiecki. Hiszpański stał się modny, a niemiecki jest jakby w odwrocie. Z praktycznego punktu widzenia uważam, że Polakom bardziej przydatny jest niemiecki. Choć oczywiście znać hiszpański, to znaczy znać promienną stronę Europy. Odnotowano także w ostatnich latach spadek zainteresowania językiem francuskim, ale to język Brukseli i Unii, więc nie bardzo rozumiem tę niechęć do francuskiego. 

Wiemy, już, które języki warto znać, ale kluczowe pytanie brzmi: które języki dadzą nam potencjalnie najwyższe wynagrodzenie?

Język sam w sobie może nie być gwarantem wysokiego wynagrodzenia, w połączeniu z innymi kwalifikacjami daje ogromne możliwości. Wszystko zależy od stanowiska i zawodu. Ale skoro znajomość języka obcego jest tak istotna w zdobywaniu pracy, to już sama znajomość języka obcego w połączeniu ze znajomością metodyki nauczania tego języka daje szansę na godziwe wynagrodzenie lektora czy nauczyciela w szkole. Języki będą zawsze potrzebne i zawsze nauczane, a co za tym idzie - zawsze będzie zapotrzebowanie na nauczycieli języka obcego. Inżynier i lekarz, pielęgniarka i urzędnik, zwykły robotnik także - ze znajomością języka obcego na pewno ma szansę na większe zarobki. 

Ile języków obcych trzeba znać, aby nie mieć problemów z zatrudnieniem?

Tak jak już powiedziałam, im więcej języków obcych znamy, tym mamy większe szanse na lepszą karierę zawodową.

Czy warto poświęcać czas na naukę języków mniej popularnych, które często uchodzą za egzotyczne, np. chiński, arabski? Może zna Pani pozytywne przykłady osób, które dzięki znajomości takich języków znalazły wymarzoną pracę?

Warto. Chiński to najpowszechniejszy liczebnie język na świecie. Polscy studenci na Wydziale Zarządzania Politechniki Gdańskiej uczą się chińskiego w ramach obowiązkowych zajęć na studiach i to otwiera przed nimi szerokie możliwości. Bo Chiny wchłoną ogromną liczbę fachowców. Od robotnika po inżyniera. Znam polskiego cieślę i stolarza z pomorskiej wsi, który świetnie wraz z kolegami zarobił w Chinach na zleceniu budowy drewnianego domu. Tam jest tak ogromny głód fachowców, że szansę ma każdy.

Wiele osób po 40., 50. roku życia ma problem ze znalezieniem zatrudnienia. Czy osoby, które znają języki obce mają tu przewagę?

Oczywiście znajomość języka obcego daje przewagę. Na pierwszy ogień polecam angielski. Potem inne języki. Natomiast, jeśli ktoś ma plan na konkretne zatrudnienie w konkretnym kraju lub w Polsce z konkretnym zatrudnieniem, gdzie jest zapotrzebowanie na określony język, to zawsze i w każdym wieku warto się uczyć. Poza tym udowodniono naukowo, że nauka języka obcego aktywizuje mózg w taki sposób , że chroni przed demencją w starszym wieku. 

Wiele osób z młodszego pokolenia, mimo lekcji  angielskiego w szkole, nadal nie czuje się pewnie, formułując zdania w tym języku. W jaki sposób można efektywnie, a przy niewysokim kosztem doszlifować zapomniany język, którego kiedyś się uczyliśmy?

Ktoś sarkastycznie powiedział kiedyś, że „trudno sobie przypomnieć coś, czego się nigdy nie umiało”. To tak w związku z tym „doszlifowywaniem” języka po latach. Ja sama jestem metodyczką nauczania języka angielskiego i jestem bardzo krytyczna wobec nauczania w wielu szkołach, w których robiłam badania nad warsztatem metodycznym nauczycieli. Uczniowie często nie są winni swojej niewiedzy albo biernej znajomości języka obcego, bo w szkołach (nie we wszystkich!) pokutują często bardzo tradycyjne metody, a lekcje są nudne. Bardzo ważne są podstawy pod kierunkiem dobrego nauczyciela na lekcjach, na których kładzie się nacisk na praktykę językową w żywej komunikacji.

Poza szkołą państwową nauka języka nie jest tania, ale można poszukać w Internecie stron, na których ona się odbywa. Proszę próbować na stronach Oxford University Press, Cambridge University Press - z hasłem ELT, wszelkie strony o haśle ELT (English Language Teaching). Poza tym należy dużo słuchać autentycznych nagrań i przeprowadzać ćwiczenia ustne, one dają szansę na praktykę języka w akcji. Należy słuchać, jednocześnie podążając za tekstem, nawet wkuwać go potem na pamięć i powtarzać. Myślę, że można by szukać unijnego dotowania darmowych kursów i nakłaniać szkoły zawodowe do nauczania zawodu w języku angielskim lub innym. Wspaniałym przykładem jest edukacja w Finlandii. Ja nakłaniałabym państwowe instytucje do znajdowania funduszy unijnych na kursy dokształcające dla osób bezrobotnych. Unia Europejska wydala dokument o nauczaniu języków. Należy interesować się projektami unijnymi. Radzę też oglądać filmiki na You Tube i włączać ikonkę napisy na dole, z prawej strony ekraniku video. Film można przecież zatrzymać i dawkować sobie fragment po fragmencie.  

Niekiedy zdarza się, że musimy w krótkim czasie opanować język obcy. Czy jest to możliwe i w jakim czasie? Jakie obecnie metody nauczania są najpopularniejsze, najbardziej skuteczne, innowacyjne?

Jeśli jest motywacja, to wszystko jest możliwe. Uważam, że w rok przy bardzo intensywnym kursie, 4-5 dni w tygodniu, po 4-5 godzin, można poznać na tyle język,  żeby sobie dać radę w komunikacji językowej. Może nawet to zrobić w kilka miesięcy. Wytrwałość i systematyczna praca przy silnej motywacji zawsze da pozytywne rezultaty. Popularny w metodyce eklektyzm metodyczny to zlepek aktywnej komunikacji (Communicative Langauge Learning), czasami drylów językowych w postaci powtarzania  tych samych struktur w różnych przykładach (Audio Lingual learning), z rzadka metoda gramatyczno-tłumaczeniowa (choć gramatyka to kręgosłup języka i należy ją znać). Jest też bardzo interesująca metoda Sugestopedii, gdzie słucha się muzyki barokowej i czytanego tekstu obcojęzycznego. Radzę poszukać w Internecie tej metody.

Znajomość języków obcych może przynosić nam dodatkowe korzyści poza oczywistą, jaką jest funkcja komunikacyjna? Pytam np. o rozwijanie dodatkowych zdolności, np. szybkiego uczenia się, kojarzenia? Czy zauważyła Pani coś takiego lub ma dostęp do danych, które potwierdzają tego rodzaju korzyści?

O tym mówią wyżej wspomniane przeze mnie wyniki badań naukowych, że nauka języka sprzyja opóźnieniu procesów starzenia się mózgu. Na osobistym przykładzie mogę powiedzieć, że nauka języka ogromnie rozwija człowieka, daje zrozumienie innych kultur, człowiek staje się bardziej otwarty i tolerancyjny, przyjazny ludziom, zaczyna rozumieć wiele spraw, oswaja obcy świat, który nagle staje się przyjazny. Znajomość języków obcych daje poczucie bycia na równych prawach obywatelem całego świata, a mnie dodatkowo, co także udowodniono naukowo - dało mocniejsze poczucie dumy narodowej i docenienia własnego języka i mojego kraju. Poza tym znajomość języków obcych daje dostęp do zagranicznych mediów i do ogromnej liczby ciekawych informacji - polecam kanały EURONEWS, CNN , BBC WORLD, etc. Może też w każdym momencie otworzyć perspektywę  na otrzymanie ciekawej pracy oraz na przyjaźń z człowiekiem z drugiego krańca naszej planety.     

Jak zakończyłaby Pani zdanie: Znajomość języków obcych w dzisiejszym świecie…?

…to konieczność oraz szansa na lepsze i ciekawsze życie pośród wielkiej rodziny ludzkiej.

Dr Monika Badecka-Kozikowska - pracuje w Centrum Języków Obcych Politechniki Gdańskiej i  specjalizuje się w metodyce nauczania języka angielskiego jako drugiego języka. Na liście publikacji dr Badeckiej –Kozikowskiej znajdują się poradniki metodyczne, artykuły na temat nauczania kompetencji międzykulturowej i poradnik dla nauczycieli języków obcych pt. Siedem Grzechów Głównych Nauczycieli Języków Obcych (oraz jak je przekuć w metodyczne cnoty). Obecnie dr Monika Badecka-Kozikowska pracuje nad podręcznikiem języka angielskiego dla studentów Wydziału Elektroniki i Telekomunikacji  Politechniki Gdańskiej, co jest owocem jej nowego zainteresowania nauczaniem języka technicznego oraz ESP.     

Rozmawiała Joanna Niemyjska (Zielona Linia 19524, Centrum Informacyjno-Konsultacyjne Służb Zatrudnienia)

„Consultori familiari", czyli poradnie rodzinne to miejsce, w którym spotkacie bratnie dusze i uzyskacie fachową pomoc wielu ekspertów.

W Rzymie i innych większych miastach, w każdym okręgu dzielnicowym (municipio) znajduje się poradnia rodzinna, w której uzyskacie porady prawne, z zakresu świadczeń socjalnych, a także będziecie mogły odbyć zajęcia w ramach szkoły rodzenia, a po porodzie uzyskać rady i opiekę położnej. Przede wszystkim jednak w „consultorio familiarne" poznacie bratnie dusze – inne kobiety oczekujące na dziecko lub świeżoupieczonych rodziców, tak jak wy zagubionych w nowej sytuacji, z którymi fajnie będzie wymienić doświadczenia.

Z poradni rodzinnych mogą korzystać bezpłatnie rezydenci danej dzielnicy lub miasta.  

Osoby nie będące rezydentami we Włoszech lub w danym mieście mogą skorzystać z pomocy porady rodzinnych prowadzonych przez organizacje społeczne (za niewielką opłatą).

(wda)

 

Osoby, które zdobyły wykształcenie za granicą i chcą potwierdzić swoje kwalifikacje zawodowe, mogą to zrobić po powrocie do Polski. Formalności w tym zakresie nie są skomplikowane, a efekty tego działania są szczególnie widoczne w momencie poszukiwania pracy.

Zagraniczne dyplomy mogą zostać uznane w Polsce w celu kontynuacji kształcenia na podstawie umów międzynarodowych lub nostryfikacji.

Uznawanie zagranicznych dyplomów w celu kontynuacji kształcenia

Polska uznaje zagraniczne dyplomy i stopnie naukowe uzyskane w tych państwach, z którymi zawarła umowy międzynarodowe o uznawalności wykształcenia. Wykaz obowiązujących umów publikuje na swojej stronie Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Jeśli dyplom został wydany przez kraj, z którym Polska nie zawarła umowy międzynarodowej, wtedy jego równoważność z polskim dyplomem może zostać stwierdzona w drodze nostryfikacji.  Dokonują jej upoważnione do tego uczelnie.

Osoba, która ubiega się o przyjęcie na studia drugiego stopnia w polskiej uczelni, może zostać zwolniona z konieczności nostryfikacji dyplomu. O zwolnieniu decyduje rada jednostki organizacyjnej, w której posiadacz zagranicznego dyplomu chce rozpocząć studia.

Z możliwości zwolnienia z nostryfikacji przy ubieganiu się o przyjęcie na studia drugiego stopnia, studia podyplomowe, studia trzeciego stopnia lub wszczęcie przewodu doktorskiego mogą skorzystać osoby, które uzyskały dyplom ukończenia studiów wydany przez uczelnię państwa UE, państwa członkowskiego OECD lub państwa członkowskiego EFTA – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), który daje uprawnienie do ubiegania się o przyjęcie na studia wyższego stopnia  w tym państwie. W przypadku zwolnienia z nostryfikacji nie jest wydawane zaświadczenie stwierdzające równoważność zagranicznego dyplomu z jego polskim odpowiednikiem.

Z możliwości zwolnienia z postępowania nostryfikacyjnego przy ubieganiu się o wszczęcie przewodu habilitacyjnego mogą skorzystać osoby, które stopień naukowy uzyskały w jednym z państw-stron konwencji o uznaniu kwalifikacji związanych z uzyskaniem wykształcenia wyższego w Regionie Europy, zawartej w Lizbonie 11 kwietnia 1997 r. Decyzję o zwolnieniu z postępowania nostryfikacyjnego w każdym przypadku podejmuje rada jednostki, w której kandydat ubiega się o przyjęcie na dalsze studia lub otwarcie przewodu doktorskiego czy habilitacyjnego. W przypadku odmowy konieczna jest nostryfikacja zagranicznego dokumentu.

Szczegółowych informacji na temat uznawalności zagranicznych dyplomów w celu kontynuacji kształcenia w Polsce udziela polski ośrodek ENIC/NARIC (Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego,
Departament Obsługi Programów Międzynarodowych i Uznawalności Wykształcenia, ul. Wspólna 1/3;00-529 Warszawa, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript., tel.: +48 22 52 92 266; +48 22 52 92 359, fax: +48 22 628 35 34).

Uznawanie kwalifikacji zawodowych

W celu uzyskania potwierdzenia nabytych za granicą kwalifikacji zawodowych należy złożyć wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych wraz z odpowiednimi załącznikami. Wykaz zawodów regulowanych w danym państwie wraz z informacją o instytucji będącej właściwym organem w sprawach uznania kwalifikacji do wykonywania danego zawodu regulowanego został udostępniony na stronie http://ec.europa.eu/internal_market/, gdzie po wybraniu preferowanego języka w lewym menu należy wybrać „Living and working in the Single Market”, następnie „Professional qualifications”. Na następnej stronie, która się wyświetli, z menu po prawej stronie wybieramy „Database of regulated professions in the EU”.

Podstawowym dokumentem, jaki należy złożyć w celu uznania w Polsce kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach UE, EOG lub Szwajcarii jest wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uznania kwalifikacji do wykonania zawodu regulowanego/ do podejmowania lub wykonywania działalności.

Pełna lista dokumentów, które należy załączyć do wniosku, może różnić się w zależności od zawodu/działalności, dlatego przed jego złożeniem warto skontaktować się z właściwym organem w celu ustalenia, które z dokumentów wymienionych w instrukcji wypełniania wniosku będą w danym przypadku konieczne. Instytucja odpowiedzialna za uznawanie kwalifikacji zawodowych w Polsce jest zobowiązana wydać decyzję w ciągu 3 miesięcy od dnia otrzymania pełnej dokumentacji.

W przypadku posiadania kwalifikacji do wykonywania jednego z tzw. zawodów sektorowych uznanie kwalifikacji odbywa się w sposób automatyczny, wymagane jest jedynie posiadanie dokumentów poświadczających kwalifikacje, takich jak dyplomy czy zaświadczenia. Do zawodów sektorowych należą: lekarz, lekarz dentysta, pielęgniarka, położna, farmaceuta, lekarz weterynarii i architekt. 

Jeśli zawód, który dana osoba zamierza wykonywać, nie jest w Polsce zawodem regulowanym, decyzję o uznaniu zagranicznych kwalifikacji podejmuje pracodawca. Ma on prawo wymagać potwierdzenia równoważności zagranicznego dokumentu z jego polskim odpowiednikiem lub przedłożenia opinii o poziomie wykształcenia uzyskanego za granicą. O takie zaświadczenie lub opinię osoba zainteresowana wnioskuje do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Uznawanie stażu pracy

Udokumentowane okresy zatrudnienia obywateli polskich za granicą są zaliczane do okresów pracy w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych.

Pracując zagranicą, powinniśmy pamiętać o gromadzeniu dokumentów potwierdzających staż pracy. Okresy wcześniejszego zatrudnienia możemy udokumentować przede wszystkim świadectwem pracy, ale także innymi dokumentami prywatnymi i urzędowymi.

Należą do nich:

  • umowa o pracę,
  • zaświadczenie wystawione przez pracodawcę,
  • odcinki wypłat wynagrodzenia,
  • zaświadczenia o objęciu pracownika ubezpieczeniem społecznym.

Uznanie stażu pracy za granicą jest istotne ze względu na uprawnienia pracownicze, przy których uwzględnia się okresy zatrudnienia u wszystkich pracodawców. Chodzi o następujące uprawnienia:

  • nabycie prawa do urlopu wychowawczego (dla osób zatrudnionych co najmniej sześć miesięcy),
  • wymiar urlopu wypoczynkowego,
  • wymiar dodatku za wieloletnią pracę, jeżeli jest przewidziany przepisami prawa pracy mającymi zastosowanie do danego pracownika,
  • nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz jej wysokość (dla pracowników jednostek sfery budżetowej).

Jeżeli pracodawca nie będzie chciał przyjąć dokumentów dotyczących pracy za granicą, możemy odwołać się do sądu pracy.

 

Joanna Niemyjska, Agnieszka Juźwiuk (Powroty.gov.pl)

 

Wizja, najlepiej ubrana w szczegóły, działa często bardzo motywująco do działania - tłumaczy Anna Wacławik, coach, trener, doradca zawodowy. Ponadto opowiada jak wygląda typowa sesja coachingowa oraz o jej niezbędnym elemencie, czyli „chemii” pomiędzy coachem i jego klientem.

Anna Wacławik. Fot. z archiwum prywatnego / przedruk za: www.zielonalinia.gov.pl

 

Jeśli zdecydujemy się skorzystać z usług coacha, czym należy się sugerować, wybierając trenera?

Najważniejsza jest tzw. „chemia” pomiędzy coachem i klientem. Bez niej będzie trudno osiągnąć dobre efekty. Dlatego przed decyzją o nawiązaniu współpracy z konkretnym coachem warto się z nim spotkać, porozmawiać, zapytać o metody pracy i doświadczenie.

Wcześniej oczywiście wskazane jest dowiedzieć się, jakie ma formalne kwalifikacje – gdzie uczył się coachingu, jakie ma doświadczenie. Warto poszukać opinii klientów o coachu.

Jeżeli chodzi o formalne kwalifikacje, pewnym ich potwierdzeniem jest certyfikat. Istnieje na rynku kilka instytucji o dobrej renomie, często są to międzynarodowe organizacje przyznające certyfikaty coachom, dbające o jakość i stosujące własny kodeks etyczny. Takimi organizacjami są np. ICF czy ICC.

Jaki jest koszt sesji coachingu i ile czasu on trwa?

Cena i czas coachingu to sprawa bardzo indywidualna. Zależna od celu klienta, jego możliwości oraz oczywiście od coacha. Rynkowe stawki za sesję coachingową zaczynają się w okolicach 100 zł, a kończą na kwotach czterocyfrowych. Sam proces jest ograniczony w czasie. Najczęściej jest to kilka (6-8) sesji w odstępach 2-4 tygodnie. Jednak chcę podkreślić, że nie ma tu reguły. Czasami może wystarczyć jedno spotkanie z coachem. Ale może też się zdarzyć, że kilka sesji to za mało.

Jako wygląda typowa sesja coachingowa?

Każdy coach ma swoje sposoby pracy, tak samo jak każdy klient przychodzi z inną sprawą. Jednym z często stosowanych narzędzi w coachingu jest model GROW i sesja może być prowadzona zgodnie z założeniami tego narzędzia. Na spotkaniu zaczynamy od ustalenia celu, analizujemy rzeczywistość,  generujemy opcje, czyli potencjalne możliwości osiągnięcia celu i ustalamy plan działania – co zrobić, żeby dany cel osiągnąć.

Czy i w jaki sposób coaching może nam pomóc w znalezieniu dobrej pracy?

Podstawowe pytanie w takim przypadku to: co to znaczy „dobra praca”. Dla mnie może ona oznaczać kompletnie co innego niż dla uczestnika sesji coachingowej. Dlatego ważne jest, żeby uczestnik sesji sobie odpowiedział na to pytanie, stworzył wizję dobrej pracy. Wizja, najlepiej ubrana w szczegóły, działa często bardzo motywująco do działania. Dalej klient opracowuje plan działania, ustala, jakie ma możliwości osiągnięcia celu i wybiera jedną z dróg, która mu najbardziej odpowiada. Oczywiście warto też przeanalizować zasoby – co mam już, co pomoże mi pracę znaleźć, a czego ewentualnie mi jeszcze brakuje i jak to zdobyć. Na kolejnych sesjach klient omawia z coachem swoje uwagi i spostrzeżenia, jeżeli to konieczne modyfikuje swoje plany i analizuje postępy realizacji.

Wiele osób bezrobotnych , zwłaszcza po dłuższym okresie poszukiwania racy, może mieć problem z nawiązywaniem relacji międzyludzkich. Czy coaching może w ich przypadku pełnić funkcję terapeutyczną, np. pomagać w nawiązywaniu relacji międzyludzkich, networkingu?

Byłabym ostrożna w formułowaniu takich stwierdzeń. Coaching nie może zastąpić terapii. Coaching może pomóc w nawiązywaniu relacji międzyludzkich, ale tylko w przypadku, kiedy klient jest świadomy takiej potrzeby i chce takie relacje nawiązać. Coaching pomoże mu ustalić plan, co zrobić, żeby takie relacje nawiązać.

A jak wygląda sytuacja osób pracujących - czy coaching może wpłynąć np. na poprawę jakości naszej pracy?

Zdecydowanie tak. Dzięki coachingowi możemy przeanalizować naszą sytuację, zdefiniować obszary, w których potrzebna jest zmiana oraz ustalić, jak tę zmianę osiągnąć.

Czy Pani zdaniem szefowie firm powinni inwestować w coaching swoich pracowników?

Coaching może być bardzo skutecznym narzędziem rozwoju organizacji. Może pomóc w zwiększeniu efektywności pracy zespołów pracowniczych. Jego zastosowanie musi być jednak dobrze zaplanowane. Pracownicy muszą być przekonani, że akurat taka forma wsparcia ma sens, muszą znać cele coachingu i się z nimi identyfikować.

Coaching stanowi często dobre uzupełnienie innych form wsparcia. Można go stosować w połączeniu ze szkoleniami czy superwizją. Efekty takich działań (ale podkreślam – dobrze zaplanowanych i wdrożonych) mogą być naprawdę zadziwiająco pozytywne.

Na koniec chciałabym zapytać, jak wygląda z Pani punktu widzenia, rynek pracy coachów w Polsce? Czy jest duży popyt na ten zawód i czy osoby, które zdecydują się na wybór tej profesji, nie będą miały problemu ze znalezieniem zatrudnienia?

W mojej ocenie zapotrzebowanie na usługi coachingowe rośnie. Jednak ciągle nie jest to rynek duży. Znalezienie pracy jako coach na pewno nie jest łatwe. Oczywiście są coachowie, którzy pracują niemal wyłącznie w tym zawodzie, jednak dla znakomitej większości coachów w Polsce jest to zajęcie uzupełniające ich inną działalność zawodową – jako trenerów, doradców czy menedżerów.

Pierwsza część wywiadu jest dostępna tutaj.

Anna Wacławik – aktywny coach, trener,  doradca zawodowy. Opracowuje i prowadzi szkolenia m.in. z  metod pracy z klientem, aktywnego poszukiwania pracy, planowania kariery, komunikacji interpersonalnej. Wykłada na studiach podyplomowych na kierunku „Doradca zawodowy”.
Prowadzi sesje coachingowe oraz porady indywidualne. Specjalizuje się w zagadnieniach planowania kariery zawodowej i rozwoju osobistym. Stale podnosi swoje kwalifikacje trenerskie i coachingowe. Uważa coaching za jedną z najskuteczniejszych metod rozwoju i wykorzystuje go w prowadzonych przez siebie szkoleniach i warsztatach rozwoju osobistego. Wyróżnia ją szacunek dla klienta i akceptacja podejmowanych przez niego wyborów.
Prywatnie początkujący miłośnik żeglarstwa. Marzy o rejsie morskim.

 Rozmawiała Joanna Niemyjska (Zielona Linia 19524, Centrum Informacyjno-Konsultacyjne Służb Zatrudnienia)