Poradniki - Nasz Swiat
18
N, listopad

Urlop tacierzyński to potoczna nazwa dla urlopu, który przysługuje ojcu po urodzeniu dziecka lub w przypadku adopcji, czy przyznania opieki nad dzieckiem (rodzina zastępcza). Prawo do urlopu tacierzyńskiego przewidziane zostało w art. 28 dekretu legislacyjnego 151/2001 (Testo Unico maternità/paternità). Żeby urlop ten mógł być wzięty przez ojca muszą jednak zajść pewne okoliczności.

Pierwsza z nich to rezygnacja z całości lub części urlopu macierzyńskiego przysługującego matce.

Druga okoliczność, w której możliwe jest wzięcie urlopu tacierzyńskiego jest śmierć matki dziecka.

Trzecią okolicznością jest porzucenie lub nieuznanie dziecka przez matkę.

Kolejną okolicznością jest otrzymanie przez ojca prawa do wyłącznej opieki nad dzieckiem (art. 155bis c. c.).

Ostatnią okolicznością umożliwiającą skorzystanie z urlopu tacierzyńskiego to sytuacja, w której pracownica wymaga opieki szpitalnej ze względu na stan zdrowia, który uniemożliwia jej sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem.

W pierwszych czterech przypadkach, wniosek o przyznanie urlopu tacierzyńskiego należy złożyć telematycznie w INPS-ie, wypełniając odpowiednią deklarację, w której należy określić przyczyny, dla których ojciec stara się o ww. urlop. Jedynie w przypadku poważnej choroby matki, należy przedłożyć osobiście lub przesłać listem poleconym do lekarza sądowego INPS zaświadczenie lekarskie potwierdzające jej chorobę.

W przypadku przedwczesnego porodu i pobytu noworodka w szpitalu, urlop może zostać przełożony w całości lub częściowo do dnia wypisu dziecka.

Podczas urlopu tacierzyńskiego, ojciec dziecka otrzymuje 80% dziennego wynagrodzenia. Jego wysokość obliczana jest na podstawie ostatniego, przepracowanego  miesiąca przed rozpoczęciem urlopu (art. 22 oraz kolejne dekretu legislacyjnego 151/2001).

Aby móc skorzystać z prawa do urlopu tacierzyńskiego, pracownicy zatrudnieni w charakterze pomocy domowych i opiekunów osób starszych muszą złożyć wniosek (formularz MAT) zarówno w biurze INPS w miejscu zamieszkania, jak i u pracodawcy. Wynagrodzenie przez cały okres trwania urlopu wypłacane jest bezpośrednio przez INPS i w zależności od wyboru petenta może być przelewane na jego rachunek bieżący lub do Urzędu Pocztowego.

We wszystkich innych przypadkach…
W przypadku, gdy matka korzysta w pełni z urlopu macierzyńskiego, zgodnie z reformą rynku pracy (ustawa 92/2012) zostały wprowadzone od niedawna w formie eksperymentalnej dla okresu 2013-2015 niektóre środki, mające na celu wspieranie rodziny. Jedną z nowości jest urlop obowiązkowy i nieobowiązkowy dla ojców. Aby móc z nich skorzystać, ojciec musi złożyć pisemne zawiadomienie o chęci wzięcia tego rodzaju urlopu, minimum 15 dni przed przewidywaną datą narodzin dziecka. Pracodawca z kolei zobowiązany jest do złożenia telematycznie wniosku do INPSu. Do dnia dzisiejszego jednak nie został opublikowany dekret rministerialny z dnia 22 grudnia 2012 roku, który reguluje warunki jego przyznania.

Urlop obowiązkowy
Dotyczy pracowników zależnych i obliguje, do wzięcia 1 dnia płatnego urlopu do 5 miesiąca życia dziecka. Przyznawany jest niezależnie od urlopu macierzyńskiego i można z niego skorzystać jednocześnie z matką. Należy z niego skorzystać także w przypadku, gdy ojciec korzysta z urlopu tacierzyńskiego.

Urlop nieobowiązkowy
Ojciec może skorzystać, do 5 miesiąca życia dziecka, także z nieobowiązkowego, płatnego urlopu ojcowskiego przez kolejne 2 dni pracy w porozumieniu z matką. W tym przypadku, ojciec musi złożyć u pracodawcy oświadczenie matki o niewykorzystaniu przez nią ww. urlopu.

Maria Elena Arguello

W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej z ust pracodawcy pada wiele pytań. Niektóre z nich są sprzeczne z przepisami prawa pracy, a kandydaci nie muszą na nie odpowiadać. Jakich pytań kandydatowi do pracy zadać nie wolno?

Zgodnie z zapisem w Kodeksie pracy, pracodawca może zapytać kandydata do pracy o: imię i nazwisko, adres zamieszkania, datę urodzenia, wykształcenie oraz przebieg dotychczasowego zatrudnienia. Co ciekawe, nie może domagać się podania prywatnego numeru telefonu czy też prywatnego adresu e-mail. Tych informacji kodeks nie zawiera. Do przyszłego pracownika należy decyzja, czy chce podać swoje prywatne dane.

Informując pracodawcę o dotychczasowych miejscach zatrudnienia, na pracowniku spoczywa obowiązek przedstawienia tylko tych, które świadczone były na podstawie umów o pracę. O pracach dorywczych powinien wspomnieć, jeśli uważa to za istotne, ewentualnie może je pominąć.

Zakazane pytania na rozmowie kwalifikacyjnej

Wśród pytań zakazanych na rozmowie kwalifikacyjnej znajdują się wszystkie te, które dotyczą strefy prywatnej. Do nich zaliczamy bardzo popularne pytanie wśród kobiet o aktualne lub planowane macierzyństwo, pytania o stan zdrowia, wyznanie, poglądy polityczne, orientację seksualną czy też przynależność związkową. Co jednak zrobić w sytuacji, gdy pracodawca pozwoli sobie zadać jedno z zakazanych pytań? Kandydat może podjąć decyzję, czy chce na nie odpowiedzieć, czy też nie. Może na przykład uprzejmie odmówić odpowiedzi. Zgodnie z przepisami prawa jest do tego uprawniony, ponieważ są to sprawy osobiste. U większości osób pojawi się z pewnością myśl, iż odmowa będzie równoznaczna z brakiem zatrudnienia. W takiej sytuacji dobrze jest odpowiedzieć sobie na pytanie: Czy warto starać się o pracę w miejscu, gdzie już na wstępie nasza prywatność spotyka się z brakiem szacunku? Innym sposobem wyjścia z tej sytuacji jest udzielenie neutralnej odpowiedzi.

Wiele kontrowersji budzi również pytanie o niekaralność i żądanie zaświadczenia, które potwierdzi to, co mówimy. Tu wszystko zależy od stanowiska, na które aplikujemy. Jeśli staramy się o pracę w służbach mundurowych lub służbie cywilnej pracodawca ma prawo wymagać od nas takiego zaświadczenia. Wymóg niekaralności obejmuje również przedstawicieli profesji związanych z bezpieczeństwem, członków zarządów i rad nadzorczych, doradców finansowych, przedstawicieli handlowych oraz właścicieli firm biorących udział w przetargach. Kandydatów na stanowiska, dla których takiego wymogu nie ma, pracodawcy nie mogą pytać o niekaralność. Wymóg zaświadczenia o niekaralności musi być poparty wyraźną podstawą prawną.

Pracodawcy zobowiązani są również należycie zabezpieczyć pozyskane informacje od poszukującego pracy. Zgodnie z Ustawą o ochronie danych osobowych pracodawca powinien zwrócić kandydatowi dokumenty lub zatrzymać, z tym że nie może wykorzystywać ich poza celami rekrutacyjnymi lub przekazywać osobom trzecim.

Joanna Kuzub (Zielona Linia 19524, Centrum Informacyjno-Konsultacyjne Służb Zatrudnienia)

Źródło: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy

 

Zgodnie z polskimi przepisami, każde dziecko ma prawo do posiadania dowodu osobistego. Dokument ten stwierdza tożsamość osoby, poświadcza obywatelstwo polskie oraz uprawnia do przekraczania granic między państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

Po co dziecku dowód?
Dowód może się przydać żeby:
- potwierdzić tożsamość dziecka,
- mieć zawsze pod ręką numer PESEL dziecka,
- móc wykazać wiek dziecka
- dziecko mogło, pomimo braku paszportu podróżować po krajach UE.

Kto i kiedy musi mieć dowód osobisty
Każdy kto jest obywatelem polskim i mieszka w Polsce jest obowiązany posiadać dowód osobisty od ukończenia 18 roku życia lub od ukończenia 15 roku życia, jeżeli pozostaje w stosunku pracy lub nie zamieszkuje wspólnie z osobami, pod których władzą rodzicielską lub opieką się znajduje albo nie pozostaje pod władzą rodzicielską lub opieką.
Osoba która ukończyła lat 13 ma prawo (a nie obowiązek) otrzymać dowód. Na wniosek rodziców lub opiekunów dowód osobisty może być wydany dziecku które nie ukończyło 13 lat.
 

Kto składa wniosek o wydanie dowodu dziecku
Dorosły składa wniosek o wydanie dowodu osobiście. Za dziecko, które nie ukończyło jeszcze 13 lat wniosek składają rodzice lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo też jeden z rodziców wraz z pisemną zgodą drugiego z rodziców, poświadczony za zgodność podpisu przez organ gminy lub notariusza. Za nastolatka, który skończył już 13 lat wniosek o wydanie dowodu składa jeden z rodziców lub opiekun ustanowiony przez sąd.
Przy składaniu wniosku o dowód dla dziecka, które ukończyło już 5 lat wymagana jest jego obecność.
Do wniosku załącza się dwie fotografie, odpis skrócony aktu urodzenia. Do wniosku o ponowne wydanie dowodu załączenie odpisu skróconego aktu urodzenia nie jest obowiązkowe.
Dzieci poniżej 13 lat nie składają na wniosku swojego podpisu, a pole to pozostaje niewypełnione.
 

Gdzie składać wniosek o dowód dla dziecka?
Właściwym do złożenia takie wniosku jest urząd gminy, w miejscowości w której dziecko mieszka (jest zameldowane).
Jak długo trwa wyrabianie dowodu osobistego?
Termin wydania dowodu to zazwyczaj 30 dni od daty złożenia wniosku. W szczególnych przypadkach w/w termin może być krótszy lub dłuższy.
 

Kto może odebrać dowód osobisty dziecka?
Dowód osobisty dziecka, które nie ukończyło jeszcze 13 lat odbiera jeden z rodziców lub opiekun ustanowiony przez sąd. Natomiast nastolatek, który ma już skończone 13 lat może odebrać  dowód sam lub może to zrobić jeden z rodziców.
Co znajduje się w dowodzie osobistym?
W dowodzie osobistym zamieszcza się:
1. nazwisko i imię (imiona) oraz imiona rodziców i nazwisko rodowe;
2. datę i miejsce urodzenia;
3. adres miejsca zameldowania na pobyt stały, a w razie jego braku - zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące; w przypadku braku zameldowania na pobyt stały albo pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, danych o adresie nie zamieszcza się;
4. płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu;
5. numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);
6. nazwę organu wydającego, datę wydania oraz termin ważności dowodu osobistego.
Dowód osobisty zawiera również zdjęcie i podpis posiadacza, w przypadku dzieci pole to pozostaje puste.
 

Termin ważności dowodu osobistego dziecka
Dowód osobisty osobom, które nie ukończyły jeszcze 18 lat wydawany jest na 5 lat.
 

Aleksandra Kutyma

 

Nie tylko głośne rozmowy, telefony czy irytująca muzyka. Czynników, które nie pozwalają skupić się na pracy jest dużo więcej. Z niektórych z nich nie zdajemy sobie do końca sprawy…

Poznanie czynników, które najczęściej oraz w największym stopniu mają negatywny wpływ na pracę podwładnych przekłada się bezpośrednio na jakość wykonywanej pracy, a tym samym zyski całego przedsiębiorstwa.

Głośne rozmowy

W dobie rozwoju nowych technologii, powszechności telefonów komórkowych, smartfonów, są one bardzo często jedną z głównych przyczyn problemów ze skupieniem w pracy. Oryginalne dzwonki informujące o połączeniu, głośne sygnały przychodzących SMS-ów lub też rozmowy, często prowadzone na intymne tematy, są nie tylko krępujące, ale mają też realny wpływ na wykonywanie obowiązków służbowych przez innych pracowników.

Odrębną kwestią jest to, że w pracy bardzo często przeszkadzają nam też… telefony służbowe. Odrywają nas bowiem od zadania, którym w danej chwili się zajmujemy, a dodatkowo głośna, przedłużająca się rozmowa, nawet gdy jest prowadzona na temat służbowy, bywa uciążliwa dla współpracowników.

Niespodziewane zadania

Bardzo często w wykonaniu służbowych zadań przeszkadzają nam… inne obowiązki służbowe. Zazwyczaj nie zwracamy uwagi na ten problem, ale to właśnie przez niespodziewane sprawy do wykonania tracimy dużo czasu, który z założenia był przeznaczony, np. na napisanie ważnego raportu. Szczególnie uciążliwe, pod tym względem, są chociażby e-maile. Przeczytanie wiadomości zajmuje zwykle trochę czasu, podobnie odpowiedź. W sytuacji, gdy skumulujemy czas poświęcony na odbieranie i odpisywanie na pocztę służbową w ciągu dnia, może się okazać, że jest to pokaźna część czasu , jaki spędzamy w pracy. Pół biedy, jeżeli e-maile dotyczą błahych spraw, na które jesteśmy w stanie szybko odpisać, gorzej, jeżeli e-mail służbowy dotyczy ważnego zagadnienia, ze względu na które porzucamy aktualnie wykonywany projekt.  Zdaniem Jasona Frieda, autora książki „Rework”, pracę można porównać do snu. W obu przypadkach mamy do czynienia z określonymi fazami, które przechodzimy stopniowo. W związku z tym nie jest możliwy powrót do fazy późniejszej bez przejścia przez wcześniejszą. W sytuacji, gdy ktoś nam przeszkodzi na pewnym etapie pracy,  jest tak, jak podczas wybudzenia z głębokiego snu. W efekcie później musimy zacząć nasze zadanie od nowa, a nie od momentu, na którym skończyliśmy. Tracimy czas na przypominanie sobie tego, co było wcześniej, aby w końcu dotrzeć do momentu, w którym ktoś nam przerwał. W ten sposób ginie mnóstwo czasu. Jeżeli taka sytuacja powtarza się nagminnie, powoduje znaczące obniżenie jakości i efektywności pracy danego pracownika.

Jeżeli planujesz zapisać dziecko do żłobka lub przedszkola państwowego lub chcesz skorzystać z różnych ulg oferowanych przez instytucje publiczne (szkoły, uniwersytety, szpitale, przychodnie) , a nawet zaciągnąć pożyczkę dofinansowaną ze skarbu państwa będziesz musiał przedłożyć zaświadczenie Ise lub Isee.

Ise (wł.indicatore della situazione economica) i Isee (wł. indicatore della situazione economica equivalente) są parametrami, które służą do określenia sytuacji finansowej rodziny. Wskaźniki te są wymagane przez organizacje i instytucje (publiczne szpitale, przychodnie, szkóły, uniwersytety, itd.), oferujące usługi publiczne i świadczenia socjalne.

Co to jest Ise?
Ise jest wskaźnikiem określającym sytuację finansową całej rodziny. Do wyliczenia wartości Ise brane są pod uwagę dochody rodziny oraz wartość posiadanegoo majątku (zarówno dobra ruchome jak i nieruchomości).

Isee  jest wskaźnikiem określającym sytuację finansową każdego członka rodziny.

Do czego potrzebne są Ise i Isee?
Wskaźnik Ise jest wymagany przez gminy (comuni) przy składaniu wniosków o zasiłek macierzyński (assegnio per la maternità).

Isee natomiast jest potrzebny do określenia ceny za korzystania z usług instytucji publicznych i otrzymania ewentualnych zniżek (np. miesięczne czesne za żłobek czy przedszkole, obiady w szkolne stołówce, stypendia) oraz do otrzymania zniżek na tzw. usługi publicznej użyteczności  (np. abonament za telefon stacjonarny).

Jak otrzymać zaświadczenie o sytuacji finansowej rodziny wg wskaźników Ise lub Isee?
Po wypełnieniu deklaracji na specjalnym formularzu DSU (wł. dichiarazione sostitutiva unica), który można otrzymać w urzędach gmin, w biurach CAF (Centri di Assistenza Fiscale) i w biurach INPS należy udać się do urzędu gminy (comune) lub do biura CAF, gdzie zostanie zrobione wyliczenie i wydane odpowiednie zaświadczenie.

Porady praktyczne
Po zaświadczenie Ise lub Isee najlepiej udać się do biura CAF-u w pobliżu miejsca zamieszkania. Tam urzędnicy wyjaśnią Ci jakie dokumenty będą potrzebne do zrobienia rozliczenia (np. zaświadczenie o zarobkach albo roczna deklaracja podatkowa, umowa wynajmu mieszkania lub umowa własności nieruchomości, itp.) Po skompletowaniu dokumentów trzeba będzie ponownie wrócić do CAF-u, gdzie urzędnik na ich podstawie dokona rozliczenia (zazwyczaj „od ręki”) i wyda odpowiedni zaświadczenie do przedłożenia w szkole, szpitalu czy innej instytucji lub organizacji.

Ile kosztuje Ise i Isee?
Oba wyliczenia i zaświadczenia są całkowicie BEZPŁATNE.
Uwaga zatem na oszustów (różnego rodzaju doradców podatkowych nieautoryzowanych przez urzędy gmin i biura żerujące na niedoinformowaniu cudzoziemców).

Danuta Wojtaszczyk

 

Jeszcze do niedawna, aby odnowić włoskie prawo jazdy wystarczyło przejść wizytę medyczną, uiścić opłatę w wysokości 14,62 euro (znaczek skarbowy) oraz wpłatę na konto Urzędu Motoryzacyjnego w wysokości 9 euro, aby otrzymać na adres miejsca zamieszkania naklejkę z  nowym terminem ważności ww. dokumentu.

Od stycznia 2014 r. zasady te uległy zmianie. W tej chwili osoby, których prawo jazdy traci ważność, otrzymywać będą nowy dokument z aktualnym zdjęciem i datą kolejnego upływu ważności.

Dzięki nowej procedurze ma zmniejszyć się okres oczekiwania: po przejściu obowiązkowej wizyty medycznej, lekarz będzie wysyłać telematycznie do Urzedu Motoryzacyjnego zaświadczenie ze zdjęciem i podpisem kierowcy. Natomiast włoski Wydział Komunikacji przesyłać będzie do lekarza tymczasowy dokument, uprawniający do prowadzenia pojazdów do czasu nadejścia nowego prawa jazdy.

Koszty

Koszty odnowienia prawa jazdy pozostaną mniej więcej bez zmian: 25 euro (16 euro, to koszt znaczka skarbowego i 9 euro – wpłata na konto Urzędu Motoryzacyjnego). Do tego należy dodać także koszt wizyty lekarskiej (około 15-20 euro), 6,80 euro za dostarczenie pocztą nowego prawa jazdy oraz minimum 4 euro za nowe zdjęcia.

Artykuł nie jest poradą prawną i został  napisany w celach wyłącznie informacyjnych

Anna Malczewska