Poradniki - Nasz Swiat
25
Cz, maj

Globalizacja oraz mobilność międzynarodowa to tylko niektóre trendy, które przyczyniły się do łatwej i szybkiej komunikacji oraz mieszania się społeczeństw. Małżeństwa z obcokrajowcami są coraz popularniejsze. Trendy ogólnoświatowe pociągnęły za sobą także zmiany legislacyjne.

Legalizacja związku zawartego z partnerem lub partnerką, która pochodzi z innego kraju wymaga dopełnienia odpowiednich formalności.  Podobnie jest w  sytuacji, gdy dziecko rodzi się w innym państwie niż ojczyzna jednego z rodziców. Jakie formalności wówczas obowiązują?

Rejestracja w Polsce małżeństwa zawartego za granicą

W celu rejestracji związku małżeńskiego zawartego poza granicami kraju należy udać się z odpowiednim podaniem do urzędu stanu cywilnego. Rejestracji możemy dokonać: osobiście, drogą pocztową, a także za pośrednictwem najbliższej rodziny albo innej osoby upoważnionej. Jeżeli rejestracji ma dokonać członek najbliższej rodziny, to nie musi posiadać naszego pełnomocnictwa. W sytuacji, gdy rejestracji dokonuje dalszy krewny lub znajomy, musi mieć pełnomocnictwo.

Małżeństwo można również zarejestrować za pośrednictwem konsulatu. Takie rozwiązanie jest jednak bardziej kosztowne i czasochłonne niż bezpośrednia rejestracja.

Rejestracji dokonuje się na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu. Może to nastąpić przez:

  • wpisanie zagranicznego aktu stanu cywilnego,
  • odtworzenie aktu stanu cywilnego – jeśli nie można uzyskać zagranicznego odpisu aktu małżeństwa,
  • zarejestrowanie małżeństwa, które nie zostało zgłoszone  za granicą.

Dokumenty składane wraz z wnioskiem pozostają w urzędzie stanu cywilnego. Kierownik USC może wydać poświadczoną kserokopię złożonych dokumentów. Nie istnieje obowiązek transkrypcji aktu zagranicznego, jednak poprzez wprowadzone rozporządzenia konieczność transkrypcji zagranicznych dokumentów istnieje w przypadku:

  • gdy osoba posiada obcy odpis aktu stanu cywilnego i składa wniosek o wymianę paszportu starego na nowy (w przypadku zawarcia związku małżeńskiego za granicą i zmiany nazwiska),
  • składania wniosku o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

Rejestracja w Polsce dziecka urodzonego za granicą

Dziecko urodzone poza granicami Polski można zarejestrować w urzędzie stanu cywilnego właściwym ze względu na miejsce ostatniego zamieszkania w Polsce jednego z rodziców.

Rejestracja dziecka w urzędzie stanu cywilnego może nastąpić przez:

  • wpisanie zagranicznego aktu urodzenia,
  • odtworzenie aktu urodzenia – w wypadku niemożności uzyskania zagranicznego odpisu aktu urodzenia,
  • zarejestrowanie urodzenia, jeżeli nie zostało ono zgłoszone za granicą.

Obywatelstwo dziecka urodzonego za granicą

Obywatelstwo dziecka urodzonego za granicą zależy od obywatelstwa jego rodziców oraz od prawa obowiązującego w kraju, w którym się ono urodziło. Dziecko nabywa obywatelstwo polskie (niezależnie od miejsca urodzenia), jeżeli co najmniej jedno z rodziców posiada obywatelstwo polskie, bez względu na miejsce urodzenia dziecka.

W przypadku, gdy jedno z rodziców jest obywatelem polskim, a drugie obywatelem obcego państwa, rodzice mogą wybrać dla swojego dziecka obywatelstwo państwa obcego, którego obywatelem jest jedno z rodziców. Może to nastąpić, jeżeli według prawa tego państwa dziecko nabywa jego obywatelstwo.

Wyboru dla dziecka obywatelstwa obcego, które posiada jedno z rodziców, rodzice mogą dokonać w ciągu trzech miesięcy od dnia urodzenia się dziecka. W tym celu powinni złożyć wspólne oświadczenie przed właściwym organem. Jest nim konsul (dla osób zamieszkałych za granicą) lub wojewoda (dla osób zamieszkałych w Polsce).

Dokumenty dziecka

Dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy państwowej jest przede wszystkim paszport, dlatego najbardziej praktycznym rozwiązaniem jest wyrobienie dziecku właśnie tego dokumentu, który pozwala podróżować po całym świecie. Dowód osobisty umożliwia zagraniczny wyjazd, ale tylko do krajów będących w strefie Schengen.

Paszport dla dziecka można wyrobić w Polsce (w urzędzie wojewódzkim) bądź – w przypadku pobytu za granicą – w urzędzie konsularnym w danym kraju. Należy w takim przypadku złożyć takie same dokumenty, jakie wymagane są w kraju. Czas oczekiwania na wydanie paszportu przez wojewodę wynosi do 30 dni. Czas oczekiwania na paszport w konsulacie może być dłuższy.

Wniosek o wydanie dokumentu paszportowego osobie mającej poniżej 18 lat składają rodzice. Zgodę na wydanie paszportu oboje wyrażają na wniosku o wydanie paszportu albo w innej pisemnej formie.

Dziecko w wieku do pięciu lat nie musi być obecne przy składaniu wniosku o wydanie paszportu tymczasowego. Nie jest również wymagana obecność dziecka do lat 18 przy odbiorze zarówno paszportu, jak i paszportu tymczasowego. Wniosek może być złożony przez jednego z rodziców, jeżeli dostarczy on pisemną zgodę drugiego rodzica na wyrobienie paszportu dla dziecka – własnoręczność podpisu rodzica musi być potwierdzona notarialnie lub przez organ paszportowy. Jeśli do złożenia wniosku uprawniony jest tylko jeden rodzic, przy składaniu wniosku o wydanie paszportu dla dziecka przedkłada on odpowiednie dokumenty to potwierdzające, np. orzeczenie sądu o pozbawieniu praw rodzicielskich drugiego rodzica.

Jeśli uzyskanie zgody jednego z rodziców jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, dokument paszportowy za granicą może być wydany za zgodą tylko jednego z rodziców, o ile przemawia za tym dobro dziecka.

Konsul może wydać naszemu dziecku paszport bez zamieszczenia w nim numeru PESEL (np. ze względu na brak odpisu polskiego aktu urodzenia dziecka urodzonego za granicą). Trzeba jednak pamiętać, że w kraju nie ma możliwości otrzymania następnego paszportu (także tymczasowego) bez numeru PESEL. W tej sytuacji należy wystąpić o nadanie dziecku numeru PESEL.

W wypadku podróży po krajach strefy Schengen można, zamiast paszportu, wyrobić dziecku dowód osobisty. O dowód osobisty należy wystąpić do gminy, w której jesteśmy zameldowani. Nie możemy go wyrobić za pośrednictwem konsulatu RP.

Joanna Niemyjska, Agnieszka Juźwiuk (Powroty.gov.pl)

Jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej, to jeden z instrumentów rynku pracy, który cieszy się największą popularnością wśród osób bezrobotnych. Zamierzasz ubiegać się o dofinansowanie działalności z urzędu pracy w Polsce? Sprawdź, o czym należy pamiętać!

Podstawowym warunkiem, umożliwiającym ubieganie się o jednorazowe środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej, jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy. Niezbędnym elementem uzyskania dotacji jest spełnienie wymagań zawartych w ustawie i regulaminie urzędu oraz złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku.

 

Zasady

Przed rozpoczęciem wypełniania wniosku warto uważnie przeczytać zasady przyznawania środków na działalność. Pozwoli to upewnić się, czy rzeczywiście spełniasz wymagane warunki i zaoszczędzi czas -jeśli bowiem nie spełniasz wymogów, wniosek już na samym wstępie zostanie odrzucony.

Oprócz obowiązujących na terenie całego kraju zasad zawartych w Ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej, urzędy posiadają wewnętrzne zasady przyznawania dofinansowania na działalność gospodarczą. Spełnianie warunków określonych w wspomnianych aktach prawnych niekoniecznie uprawnia do otrzymania środków w danym urzędzie. Najczęściej stawianymi przez urząd warunkami są wiek i okres figurowania w rejestrze osób bezrobotnych. Znaczenie może mieć również sposób rozwiązania umowy o pracę.

Wniosek

Zwróć uwagę czy wniosek, który posiadasz, jest wnioskiem aktualnym. Zdarza się często, że osoby zainteresowane dofinansowaniem dużo wcześniej drukują zamieszczony na stronie internetowej urzędu wniosek, mylnie sądząc, iż w kolejnych naborach będzie on również obowiązywał. Warto wydrukować ze strony urzędu pracy wniosek już po zamieszczeniu przez ten urząd informacji o posiadaniu środków i ogłoszeniu naboru wniosków lub poprosić o aktualny wniosek w siedzibie urzędu. Ponadto należy pamiętać także o załącznikach do wniosku.

Większość urzędów wymaga, aby złożony wniosek był trwale zszyty, co uniemożliwia wysunięcie się którejkolwiek strony lub załącznika.

Wniosek należy wypełnić czytelnie: komputerowo, maszynowo lub wyraźnym pismem.

Treść wniosku

Wiele osób, które chcą ubiegać się o jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej, ma problem ze stworzeniem pierwszego w życiu biznesplanu. Mając to na uwadze, pracownicy urzędów pracy, tworząc wniosek, zadbali o to, by skonstruowany on był w taki sposób, aby stanowił opisową formę biznesplanu. Najczęściej składa się z kilku części, z których każda opatrzona jest instrukcją, co powinno znacznie ułatwić uzupełnianie go osobie zainteresowanej.

Na wszystkie zawarte we wniosku pytania należy udzielać starannej odpowiedzi. Warto zadbać o to, aby treść była spójna, koncepcja starannie przemyślana, a działalność mocno osadzona w realiach rynku. Warto przyłożyć się do analizy mocnych i słabych stron przedsięwzięcia oraz analizy szans i zagrożeń ze strony czynników zewnętrznych.

Tworząc listę planowanych zakupów, należy kontrolować, aby suma, o którą osoba bezrobotna się ubiega, nie przekraczała kwoty, którą urząd przeznacza na dofinansowanie jednej działalności gospodarczej. Można oczywiście przeznaczyć środki własne na zakup części przedmiotów, co należy zaznaczyć we wniosku.

Ważne, aby nie zapomnieć o wyborze formy zabezpieczenia i, o ile urząd tego wymaga, dołączeniu niezbędnych dokumentów.

Ze szczególną starannością należy również wybrać symbol podklasy rodzaju działalności określony zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności. Tak zwany numer PKD powinien składać się z 5 znaków.

Wniosek powinien być podpisany we wszystkich, wskazanych miejscach. Brak podpisu może skutkować odrzuceniem wniosku.

Joanna Kuzub (Zielona Linia 19524, Centrum Informacyjno-Konsultacyjne Służb Zatrudnienia)

 

Treść artykułu dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie jego publikacji

Kłamanie w dokumentach aplikacyjnych do pracy to strzał we własne kolano. To jeden z wielu błędów w trakcie tworzenia własnego unikatowego CV. Jakie są pozostałe błędy? Powiem Wam, czego unikać! Zapraszam do artykułu.

1. Kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa…

Kłamstwa w CV to najczęstszy błąd osób starających się o pracę.
Najczęściej kłamie się w kwestii swoich zainteresowań oraz znajomości języków obcych. Zarówno to pierwsze, jak i drugie można stosunkowo łatwo sprawdzić.

Osoby zajmujące się rekrutacją przyszłych pracowników mogą przeprowadzić wywiad nt zainteresowań, wypytywać o szczegóły, wówczas wiele będzie można wyczytać z zachowania osoby, która rzekoma interesowała się np. skokami spadochronowymi.

Kwestia języków jest jeszcze bardziej wykrywalna – wystarczy przeprowadzić krótką pogawędkę w danym języku.

2. Sztampowe zainteresowania

Prostota w formułowaniu własnych zainteresowań często przekreśla nasze szanse na otrzymanie pracy na stanowisku, o które się ubiegamy. Wiele osób w dziale zainteresowania pisze oklepane: „Internet, muzyka, TV, sport”.
Zamiast tego lepiej jest głębiej sięgnąć w swoje pasje, przecież sami wiemy, co lubimy oraz co sprawia nam przyjemność, co robimy w wolnym czasie itd. O wiele lepiej jest napisać: „Współczesna muzyka Disco Polo, Programy kulinarne, Piłka ręczna plażowa”.

3. Brak profesjonalnego zdjęcia


Fotografia na tle kolorowej ściany, zdjęcie z wakacji, nie mówiąc już o fotografii, na której ukazana jest grupka osób. Źle dobrane zdjęcie jest równoznaczne z brakiem fotografii, co w dzisiejszych czasach praktycznie samoczynnie spisuje CV na nieprzejście nawet wstępnego etapu rekrutacyjnego.

Zdjęcie powinno być profesjonalne, przedstawiać naszą osobę w jak najlepszym świetle. Powinniśmy wszystko dostosować pod prace, których poszukujemy. Aplikując na przedstawiciela handlowego wskazana jest fotografia w koszuli z krawatem, a na projektanta wnętrz fotografia artystyczna, która nie tylko wyróżni nasze CV, ale również pokaże naszą kreatywność.

4. Design naszego dokumentu

CV powinno się wyróżniać, obrazować naszą kreatywność, przykuwać wzrok i zapadać w pamięć.

Można to uzyskać poprzez wybór odpowiedniej fotografii, niecodziennych czcionek, posegregowanie oraz wybranie najważniejszych wiadomości.

Prosta kompozycja CV jest przy tym jednak jak najbardziej wskazana. Warto m.in. zadbać o to, aby całe CV zmieściło na jednej stronie. Jeśli jest to jednak niemożliwe, to warto starać się je tak zaprojektować, aby zajmowało jak najmniej miejsca na kolejnych stronach.

5. Brak odpowiednich kwalifikacji

Często osoby kandydują na stanowiska kierując się brakiem pracy bądź potencjalnymi zarobkami. CV jest wysyłane hurtowo na kilka ofert. Nic dziwnego, że taka osoba nie otrzymuje zaproszeń na rozmowy rekrutacyjne, skoro tak naprawdę nie kieruje się własnymi preferencjami oraz doświadczeniem.

Moim zdaniem każdy jest do czegoś stworzony i powinien rozwijać się właśnie w tym kierunku! To w końcu zapewni mu godziwy byt. Jest to na pewno lepsze niż zmienianie prac i branż, w których się pracuje, aczkolwiek przebranżowienie w niektórych przypadkach może również oznaczać sukces zawodowy!

Patryk Dzierżawski

Artykuł nie jest poradą prawną i został  napisany w celach wyłącznie informacyjnych

Osoby, które wracają do Polski, powinny sprawdzić, czy w ich przypadku istnieje podstawa do zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego za granicą.

O zwrot nadpłaconego podatku można wnioskować, jeśli okaże się, że dochody w ciągu roku podatkowego były mniejsze niż zakładane na potrzeby ustalania zaliczek na podatek, a zwłaszcza niższe niż kwota wolna od podatku (personal allowance).

Jak wygląda procedura zwrotu podatku z Wielkiej Brytanii?

Rok podatkowy w Wielkiej Brytanii zaczyna się 6 kwietnia, a kończy 5 kwietnia kolejnego roku kalendarzowego. Pracownik, który chce otrzymać zwrot podatku, musi złożyć zeznanie podatkowe po zakończeniu danego roku podatkowego. Jeżeli wyjeżdżamy z Wielkiej Brytanii przed końcem roku podatkowego, możemy złożyć zeznanie przed 6 kwietnia. W takim przypadku powinniśmy wskazać tę okoliczność w zeznaniu podatkowym. Podatek można rozliczyć nawet do czterech lat wstecz.

Podstawą do uzyskania zwrotu podatku jest formularz P85 wraz z oryginałami druków P45.

Podatek zwracany jest przelewem na konto bankowe w Wielkiej Brytanii albo w postaci czeku wysyłanego na adres podany przez wnioskodawcę w formularzu P85.

Rozliczenie podatkowe a dochody z więcej niż jednego kraju

Sposób opodatkowania dochodów uzyskiwanych za granicą zależy od tego, w którym kraju mamy miejsce zamieszkania, a także od tego, czy Polska ma z tym krajem podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Za osobę zamieszkującą w Polsce uznaje się osobę, która ma tu centrum interesów osobistych bądź gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Ograniczony obowiązek podatkowy dotyczy osób, które nie mają miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Opodatkowaniu podlega tylko ta część dochodu, która została osiągnięta w Polsce. Nieograniczony obowiązek podatkowy  dotyczy natomiast osób mających miejsce zamieszkania w Polsce. Płacą one podatek od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich uzyskania. W takiej sytuacji dochody mogą być opodatkowane nie tylko w Polsce, lecz także w kraju ich uzyskania. Żeby uniknąć podwójnego opodatkowania dochodów, Polska podpisała z wieloma krajami umowy regulujące tę kwestię.

Umowy przewidują następujące metody unikania podwójnego opodatkowania:

  • metodę wyłączenia z progresją,
  • metodę proporcjonalnego odliczenia.

Wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej, wykonywanej przez osobę mającą miejsce zamieszkania w jednym z umawiających się państw, podlega opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim państwie. W takim przypadku dochód może być opodatkowany zarówno w państwie miejsca zamieszkania, jak i w państwie, w którym wykonywano pracę.

Metoda wyłączenia z progresją oznacza, że dochód osiągnięty za granicą wyłącza się z podstawy opodatkowania w Polsce. Jego wysokość bierze się pod uwagę jedynie przy ustalaniu stawki podatku od pozostałych dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce. Metoda proporcjonalnego odliczenia oznacza zaś, że dochód osiągany za granicą jest opodatkowany w Polsce, ale od należnego podatku odlicza się podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to jest możliwe tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie. To, jaką metodę należy zastosować, zależy od kraju, z którego otrzymaliśmy dochód. Umowa podpisana z Wielką Brytanią przewiduje stosowanie metody wyłączenia z progresją.

W przypadku, gdy podatnik przebywa za granicą, wypełnione zeznanie podatkowe można złożyć  osobiście w polskim urzędzie konsularnym przed upływem terminu złożenia zeznania podatkowego, wysłać pocztą lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Ulgi i zwolnienia w Polsce

Przepisy podatkowe przewidują możliwość dokonywania odliczeń zarówno od dochodu, jak i od podatku.

Ulga na dzieci

Podatnik  ma prawo odliczyć przysługującą kwotę ulgi na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym wykonywał władzę rodzicielską; pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało albo sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą. Z ulgi mogą korzystać także osoby wychowujące pełnoletnie dzieci, pod warunkiem, że dzieci te nie ukończyły 25. roku życia, uczą się lub studiują (także za granicą).
Od 1 stycznia 2013 r. rodzice, którzy wychowują troje i więcej dzieci, uzyskali prawo do wyższej ulgi, natomiast rodzice, którzy wychowują jedno dziecko, mają ograniczone limitem dochodów prawo do wspomnianej ulgi.

Ulga na powrót

Od podatku dochodowego można odliczyć kwotę stanowiącą różnicę między podatkiem obliczonym przy zastosowaniu do przychodów z pracy uzyskanych za granicą metody odliczenia proporcjonalnego a kwotą podatku obliczonego przy zastosowaniu do tych przychodów metody wyłączenia z progresją.

Wspólne rozliczenie podatku z małżonkiem zamieszkałym za granicą

W celu skorzystania z łącznego opodatkowania dochodów konieczne jest złożenie stosownego wniosku w rocznym zeznaniu podatkowym do 30 kwietnia.

Z możliwości wspólnego rozliczenia podatku z małżonkiem pracującym za granicą możemy skorzystać, jeśli spełnione są łącznie poniższe wymagania:

  • oboje małżonkowie muszą mieć miejsce zamieszkania na terytorium Polski, co oznacza, że podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu,
  • między małżonkami musi istnieć przez cały rok podatkowy wspólność majątkowa,
  • małżonkowie przez cały rok podatkowy muszą pozostawać w związku małżeńskim.

Z możliwości wspólnego opodatkowania dochodów mogą skorzystać także małżonkowie, którzy mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w dowolnym państwie EOG lub Szwajcarii, albo jeden z małżonków podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, a drugi ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w dowolnym państwie EOG lub Szwajcarii, o ile osiągnęli 75 proc. ich całkowitych przychodów w Polsce i udokumentowali certyfikatem rezydencji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Joanna Niemyjska, Agnieszka Juźwiuk (Powroty.gov.pl)

Dziś w Internecie można znaleźć dosłownie wszystko. Podobnie nasze działania mogą pozostawić trwały ślad w zasobach sieci, co może wpłynąć na nasz wizerunek pozytywnie bądź negatywnie.

Dbaj o to, co wrzucasz na portale społecznościowe


Popularne portale społecznościowe jak facebook.com, Tweeter, Instagram czy vk.com bądź przestarzałe już nieco nk.pl, które swego czasu robiło prawdziwą furorę w polskich mediach sołecznościowych są znakomitym źródłem informacji o nas samych, dlatego warto zadbać o to, co wrzucamy za ich pomocą do sieci.

Przez istniejący postęp technologiczny dziś o swój wizerunek dbamy na dwóch frontach – w życiu codziennym oraz w życiu sieciowym. Zgodnie z powiedzeniem „jak nas widzą, tak nas piszą” warto zadbać o te dwa ogniwa, aby cieszyć się nienaganną reputację w kręgach znajomych.
 

Uważaj na swojego pracodawcę


Pracodawcy coraz częściej szukają informacji o Tobie… właśnie w sieci. Wiele osób związanych z HR otwarcie przyznaje się, iż niektóre informacje o przyszłych pracownikach czerpią z portali społecznościowych.

Czy to nie wystarczający powód, aby podejść do działania w sieci poważnie?
 

Bądź specjalistą


Dzięki korzystaniu z for internetowych czy portali dla osób poważnie traktujących swoją karierę zawodową jak np. LinkedIn możemy budować swój wizerunek specjalisty pod kątem zawodu, w którym w przyszłości chcielibyśmy pracować bądź, w którym pracujemy już teraz. Nie jest to proste zadanie, zwłaszcza, że dziś zasoby Internetu są nieocenione i łatwo zostać internetowym pozerem, a więc osobą, która na każdy temat ma bardzo dużo do powiedzenia lecz nie są to wartościowe informacje, ale z pewnością warto wykazać się swoją wiedzą na tle innych osób.

Warto to również robić na profesjonalnych serwisach z takim przeznaczeniem, jak choćby wspomniany przeze mnie LinkedIn, tak, aby nasze działania miały pozytywny wydźwięk.
 

Promocja w sieci


Jeśli działasz w wolnym zawodzie bądź prowadzisz własną działalność gospodarczą, Internet jest również znakomitym miejscem do szukania klientów oraz kreowania pozytywnego wizerunku nas samych bądź naszej firmy.

Dziś podstawą prężnie rozwijającej się firmy jest strona internetowa z przyjaznym dla odbiorcy interfejsem oraz fan page na portalach społecznościowych.

Można również skorzystać z możliwości ogłaszania się w sieci i w taki sposób poszukiwać swoich klientów.

Patryk Dzierżawski (TwojaEuropa.pl)

 

Wrzesień jest bardzo dobrym miesiącem, aby pomyśleć o zmianie pracy lub o rozpoczęciu zupełnie nowej kariery. Wiele firm właśnie w tym czasie rekrutuje a rynek pracy, oferuje więcej nowych i ciekawych ofert. Co możesz zrobić, aby zmienić pracę lub obrać całkowicie, nową ścieżkę kariery? Poniżej znajdziesz 5 kroków, które pomogą Ci we wprowadzeniu korzystnych zmiany w życiu zawodowym.


1. Odkryj swoje możliwości. Zadaj sobie następujące pytania: Co chcesz robić? Jakiego rodzaju pracy szukasz? Chcesz dostać awans w obecnej pracy lub znaleźć nową pracę? Jakie są twoje pasje? Ważne jest, aby najpierw odkryć swoje podstawowe zainteresowania oraz pasje. Potem wybadaj „twój rynek”, przeglądaj strony internetowe firm, gdzie chcesz pracować, pomyśl o twoich wzorcach lub ludziach, których podziwiasz oraz zastanów się, co jest twoją wymarzoną pracą. Ustaw sobie realistyczny termin: Kiedy chcesz być na twoim „wymarzonym” stanowisku pracy?


2. Oceń swoją obecną sytuację. Przemyśl czy jest coś, co możesz poprawić, nad czymś popracować, aby otrzymać pracę, jaką chcesz? Jeśli tak, co to jest? Co można zrobić? Rozpocząć kurs rozwoju osobistego, poprawić swoje umiejętności w zakresie zarządzania czasem, rozwinąć umiejętności przywódcze, nauczyć się nowego języka obcego...? Możesz rozwinąć nowe kompetencje poprzez pracę wolontaryjną (np. raz w tygodniu) lub zapisać się na kurs wieczorowy, co pozwoli Ci na zatrzymanie obecnej pracy i podejmowanie małych kroków, które stopniowo przybliżą Cię do zmiany w życiu zawodowym.

3. Pomyśl o twoich opcjach. Co można zrobić, aby znaleźć pracę, którą chcesz? Jak możesz udoskonalić twoje CV, by otrzymywać liczne zaproszenia na rozmowy kwalifikacyjne? Gdzie można znaleźć ten rodzaj pracy i jak wygląda proces aplikacyjny? Co można zrobić, aby ubiegać się o dane stanowisko? Zarejestruj się w agencji pośrednictwa pracy, aplikuj bezpośrednio na stronie internetowej firmy. Sprawdź twoje kontakty, kogo znasz, kto może Ci pomóc w szukaniu nowej pracy? Dołącz do grup networkingowych lub załóż profesjonalny profil na LinkedIn. W dzisiejszych czasach kryzysu ekonomicznego zmiana pracy może wydawać się zbyt dużym ryzykiem, jednakże, jeśli jesteś niezadowolony/a ze swojej obecnej pozycji, wybadanie rynku pracy i ocenienie własnych możliwości z pewnością przyniesie Ci korzyści w niedalekiej przyszłości.


4. Przygotuj plan działania. Szukanie nowej pracy jest pracą samą w sobie, ale przygotowanie dobrego planu działania może Ci to ułatwić. Kiedy możesz poświęcić czas na poszukiwanie nowej pracy? Będzie to rano, czy wieczorem? Jeśli pracujesz w tej chwili, jak możesz zaplanować twój czas? Ile godzin chcesz spędzić na poszukiwaniu pracy? Napisz swój plan działania i codziennie sprawdzaj twoje postępy. Pomyśl o tym, co w przeszłości okazało się dla Ciebie sukcesem, a jeżeli utkniesz w twoich poszukiwaniach, poradź się innych.


5. Zmotywuj się do działania.Szukanie nowej pracy wymaga znacznej inwestycji czasu i rzadko się zdarza, że znajdujemy pracę w przeciągu kilku dni, tygodni lub nawet miesięcy. W międzyczasie można stracić motywację, energię i również poczucie własnej wartości. Bądź swoją własną cheerleaderką lub własnym cheerleaderem! Wspieraj się i motywuj! Świętuj wszystkie twoje, nawet drobne sukcesy np. zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną. Otaczaj się ludźmi, którzy Cię wspierają i wierzą w Ciebie.

Mam nadzieję, że opisane kroki pomogą Ci w podjęciu skutecznych zmian w życiu zawodowym. Jeśli chcesz opracować twój plan działania, to zapraszam Cię serdecznie na moją stronę http://dmcoaching.eu/pl/, gdzie możesz ściągnąć Darmowe Ćwiczenia Coachingowe!

Dominika Miernik

 

 

 

Psycholog biznesu,  Coach rozwoju osobistego

DOMINIKA MIERNIK: Od kilku lat interesuje się rozwojem zawodowym i osobistym. Prowadzi sesje coachingowe dla klientów indywidualnych oraz organizacji. Specjalizuje się w zagadnieniach związanych z coachingiem kariery i coachingiem międzykulturowym. Jej pasją jest pomoc ludziom w odkrywaniu wymarzonej scieżki kariery oraz adaptacji w nowym kraju. Celem jest podniesienie jakości życia i satysfakcji z wykonywanego zawodu.

Jest certyfikowanym coachem The Coaching Academy w Wielkiej Brytanii, jednej z największych szkół coachingu w Europie, oraz członkiem Ordine degli Psicologi del Lazio.

Posiada wieloletnie doświadczenie na stanowiskach związanych z rekrutacją, doradztwem zawodowym i obsługą klienta, zdobyte na międzynarodowym rynku pracy, głównie we Włoszech i Wielkiej Brytanii. We Włoszech pracowała jako rekruter dla firmy konsultingowej, zajmującej się rekrutacją pracowników i menadżerów w branży healthcare. W Wielkiej Brytanii odbyła praktykę jako HR Officer oraz współpracowała wolontaryjnie jako doradca zawodowy z Polish Psychologists’ Association.

Ukończyła studia na Rzymskim Uniwersytecie, Universita’ di Roma “La Sapienza”, specjalizacja psychologia komunikacji i organizacji. Jest absolwentką włoskiej szkoły HR Value, kierunek Human Resources oraz trenerem amerykańskiego programu doradztwa zawodowego Richarda Bollesa „Spadachron”, uczącego efektywnych metod poszukiwania pracy, badania potencjału zawodowego, przygotowania się do rozmowy kwalifikacyjnej.

Jej doświadczenie zawodowe oraz wykształcenie psychologiczne są niezbędnym elementem w skutecznym wspieraniu klientów.

Prywatnie lubi podróżować, skupiać się nad własnym rozwojem zawodowym i osobistym oraz spędzać czas z przyjaciółmi.

 

Więcej artykułów…