Poradniki - Nasz Swiat
18
N, listopad

Łatwe do odgadnięcia lub złamania hasło naraża Cię na szereg niebezpieczeństw ze strony internetowych przestępców. Nalezą do nich zwłaszcza:
- włamanie do skrzynki poczty elektronicznej
- włamanie się do twojego profilu na portalu społecznościowym, sklepie internetowym lub komunikatorze
- dokonywanie transakcji w twoim imieniu na serwisie aukcyjnym lub w sklepie internetowym

Jak wynika z raportu dotyczącego  najgorszych, czyli najmniej bezpiecznych haseł, używanych niemal na całym świecie należą.
1.    password
2.    123456
3.    12345678
4.    qwerty
5.    abc123

Te pięć haseł otwiera  ranking najgorszych haseł, opracowany pod koniec ubiegłego roku przez światowych specjalistów od komunikacji internetowej.

Za łatwe do złamania hasła uznaje się te zawierające:
- datę urodzenia swoją, członków rodziny, partnerów życiowych
- imiona członków rodziny, partnerów, przyjaciół, posiadanych zwierząt domowych
- nazwy zespołów, imion i nazwiska aktorów, pisarzy, piłkarzy itp., których jesteśmy fanami, słowem zawierające  informacje,  które łatwo można przypisać właścicielowi hasła

Jak  stworzyć bezpieczne hasło?

Według danych statystycznych ISTAT, w ciągu 13 ostatnich lat we Włoszech dwukrotnie wzrosła liczba separacji i rozwodów. Zgodnie z włoskim prawem cywilnym wcześniejsza formalna separacja jest wymogiem uzyskania rozwodu, a jego rozwiązanie jest możliwe tylko i wyłącznie w pięciu przypadkach.

Aby móc rozwieść się we Włoszech potrzebne są przede wszystkim: duża dawka cierpliwości i pieniądze. W porównaniu z Polską, gdzie rozwód można uzyskać nawet na pierwszej sprawie rozwodowej i na dodatek prawie za darmo, bo za jedyne 300 zł, we Włoszech przeprowadzenie rozwodu trwa najkrócej ok. 3 lat (średnio 5 lat), a jego koszt wynosi od 700 do 2100 euro, na co składają się przede wszystkim koszty adwokata, którego pomoc we włoskim sądzie jest obligatoryjna.

Trochę historii
We Włoszech rozwód możliwy jest dopiero od 1970 r. Po przeprowadzonym tu referendum oraz długotrwałych dyskusjach parlament włoski uchwalił 01 grudnia 1970 r. ustawę nr 898 – prawo rozwodowe. Już jednak 06 marca 1987 r. uchwalono nową ustawę nr 74 - o rozwiązaniu małżeństwa. Warto nadmienić, że w Polsce 22 lipca 2007 r. obchodzona była 200 rocznica tego "przywileju", który został wprowadzony przez Konstytucję Księstwa Warszawskiego.

Od przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej w dużej mierze zależy to, czy osoba uczestnicząca w procesie rekrutacji będzie mogła cieszyć się z pozytywnego zakończenia. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej znaczenie ma wiele czynników: przygotowanie merytoryczne kandydata, sposób jego zachowania, ubiór itp. Równie istotne jest to, co i w jaki sposób mówi. Czasem z pozoru błahe czy nieszkodliwe wypowiedzi mogą wpłynąć negatywnie na obraz danej osoby i spowodować, że nie otrzyma ona jednak propozycji pracy. Oto lista kilku słów i zwrotów, których lepiej unikać na rozmowie kwalifikacyjnej.

Nie wiem

Nie ma nic gorszego, niż na pytanie zadane przez rekrutera odpowiedzieć po prostu: „nie wiem”, zwłaszcza gdy dotyczy to kwestii związanych np. z osiągnięciami danej osoby, jej wadami czy też zaletami. Jeżeli kilkakrotnie w trakcie rozmowy padnie stwierdzenie „nie wiem”, to dla rekrutera może to być sygnał, że dany kandydat nie nadaje się na to stanowisko, bo przecież nic nie wie. Jak sobie poradzić, gdy nie znamy odpowiedzi na zadane pytanie? Spróbujmy, dopytując, pozyskać dodatkowe informacje od naszego rozmówcy. Może dzięki temu nasunie się nam odpowiedź. Oczywiście w sytuacji, gdy pada pytanie o konkretną definicję albo nazwę, lepiej po prostu przyznać się do niewiedzy.

Generalnie

Niektóre osoby nadużywają tego słowa nagminnie. Jeżeli rekruter usłyszy je kilkakrotnie w trakcie jednej krótkiej odpowiedzi, co sobie pomyśli? Nawyki słowne nie wpływają pozytywnie na wizerunek kandydata, każde słowo stosowane w nadmiarze jest bowiem szkodliwe.

Sprawdź jak przetransferować do Polski swój zagraniczny zasiłek dla osób bezrobotnych.

Od 1 maja 2010 r. w krajach Unii Europejskiej, a od 1 kwietnia 2012 r. w Szwajcarii oraz od 1 czerwca 2012 r. w Norwegii, Islandii i Liechtensteinie obowiązują nowe przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w tym transferu zasiłków dla bezrobotnych: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009.

Osoba bezrobotna, która uzyskała prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia w państwie swojego ostatniego zatrudnienia, którym był kraj Unii Europejskiej, Norwegia, Islandia, Liechtenstein lub Szwajcaria i wraca do Polski w celu poszukiwania pracy, ma prawo do transferu zasiłku dla bezrobotnych. Należy w tym celu uzyskać odpowiedni dokument (U2) uprawniający do transferu zasiłku.

Instytucją wydającą ten formularz będzie najczęściej ta sama instytucja, która decyduje o przyznaniu zasiłku i która go wypłaca. Wykaz instytucji zagranicznych pomocnych w realizacji zasad koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego znajduje się na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

W celu dokonania transferu przyznanego zasiłku trzeba być zarejestrowanym w urzędzie pracy państwa ostatniego zatrudnienia przez okres minimum czterech tygodni od chwili utraty pracy (odpowiedni urząd może wyrazić zgodę na wyjazd przed upływem tego terminu; zgodnie z zaleceniem unijnym taką zgodę urząd powinien wydać zwłaszcza bezrobotnemu towarzyszącemu swojemu małżonkowi lub partnerowi, który podjął pracę w innym państwie niż państwo właściwe). Transfer zasiłku dla bezrobotnych do innego kraju może być dokonany na okres trzech miesięcy.W wyjątkowych sytuacjach może być on przedłużony do maksymalnie sześciu miesięcy.

Podstawowym dokumentem przy ubieganiu się o pracę jest życiorys, czyli curiculum vitae (CV) kandydata. Jakość tego dokumentu decyduje, czy zainteresowany zakwalifikowany zostanie do dalszych etapów procedury rekrutacyjnej. Trzeba więc mieć świadomość jakie treści w CV są
niezbędne, a jakich zdecydowanie być nie powinno.


DOBRE CV
Dobrze przygotowany CV powinien nie tylko obrazować wykształcenie i drogę zawodową kandydata, ale również prezentować zasadnicze cechy osobowości i predyspozycje.

DANE OSOBOWE
Dane osobowe są pierwszym segmentem dokumentu. Jest bardzo istotne, aby poza standardowymi danymi personalnymi podać nr telefonu czy adres skrzynki e-mail, przez które osoba prowadząca rekrutację może się kontaktować z kandydatem w czasie swoich godzin pracy. Poza tym, jeżeli posiadamy prawo jazdy, warto zaznaczyć w CV jego kategorię.

DANE O WYKSZTAŁCENIU
W tym segmencie bardzo często podawane są dane nieistotne. Przykładowo: osoba u kończyła studia wyższe, więc wiadomo, że musiała ukończyć szkołę podstawową i średnią. W których latach i gdzie do tych szkół chodziła nikogo nie interesuje. W tej kwestii może być jeden wyjątek.
Ktoś ukończył np. technikum mechaniczne o specjalności budowa maszyn, a studia w politechnice na wydziale elektroniki. W takim przypadku należy podać informację o ukończeniu szkoły średniej i wyższej, gdyż obrazuje ona 2 zawodowe przygotowanie kandydata.

INFORMACJE O PRZEBIEGU PRACY ZAWODOWEJ
Podanie informacji o nazwie zakładu, okresie w nim zatrudnienia i zajmowanym stanowisku nie jest wystarczające dla osoby prowadzącej rekrutację. Przykładowo, ktoś podaje, że przez 8 lat pracował w firmie X na stanowisku kierownika działu organizacyjnego. Z tego nic nie wynika. Należy podać problematykę, którą się zajmował. To, że pani od 15 lat pracuje jako księgowa nie mówi nic na temat tego jaki zakres księgowości zna. Czy potrafi sporządzić sprawozdania do urzędu skarbowego? Czy potrafi sporządzić bilans?

INFORMACJE O ZAINTERESOWANIACH I EWENTUALNYCH HOBBY KANDYDATA
Może to być zaskakujące, ale te dane mają istotne znaczenie. Zainteresowania kandydat mogą znacznie odbiegać od problematyki stanowiska, o które się ubiega. Hobby i zainteresowania poza zawodowe obrazują skalę kreatywności kandydata. Może się okazać, że zainteresowania kandydata są zbieżne z zainteresowaniami jego przyszłego szefa, a to jest od razu plus. Często rozmowa kwalifikacyjna może się rozpocząć od dyskusji o tych właśnie zainteresowaniach.

ZNAJOMOŚĆ JĘZYKÓW OBCYCH
Coraz częściej pracodawcy wymagają od swoich pracowników znajomości języków obcych. W związku z tym, kandydat nie powinien zapomnieć o wymienieniu języków oraz ich stopnia.

Nie zapomnij!
Na końcu każdego CV powinno znaleźć się pozwolenie na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w przesłanym CV dla potrzeb niezbędnych w procesie rekrutacji: (Autorizzo il trattamento dei dati in conformità a quanto previsto dal DL 196/03)

opr. Anna Malczewska

Zgodnie z ustawą 92/12 Reformy Pracy z dnia 18/07/2012 r. weszły w życie nowe przepisy rozwiązywania umowy o pracę przez pracownika, które mają zapobiec powszechnej praktyce podpisywania wniosku o rozwiązanie umowy o pracę bez konkretnej daty, już w momencie zatrudnienia pracownika.

Według nowych przepisów nie wystarczy już zwykłe wypowiedzenie pisemne przedłożone pracodawcy, nawet jeśli zostanie ono wysłane listem poleconym.

Aby rozwiązać umowę o pracę:
1. Pracownik musi osobiście potwierdzić pisemny wniosek o rozwiązanie umowy o pracę w jednym z poniższych  urzędów:
- Lokalnym Urzędzie Pracy (Direzione Territoriale del Lavoro),
- Agencji Zatrudnienia (Centro per l’Impiego),
- w siedzibie wyznaczonej przez CCNL (contratto collettivo nazionale di lavoro – układ zbiorowy pracy).

2. Pracownik przedkłada pracodawcy pisemny wniosek o rozwiązanie umowy o pracę, a następnie pracodawca powiadamia o tym telematycznie Agencję Zatrudnienia - Centro impiego (poprzez tzw. „C.o.” - comunicazioni obligatorie on line – obowiązkowe komunikaty online), a następnie w ciągu 30 dni (pod rygorem nieważności) zwraca się do pracownika, aby to potwierdził w jednym z poniższych urzędów:

Każdy, kto jest niezadowolony z decyzji administracyjnej, może jej treść kwestionować, odwołując się bezpośrednio do organu, który wydał decyzję, organu wyższego stopnia lub odwołując się na drodze sądowej w Regionalnym Sądzie Administracyjnym – Tribunale Amministrativo Regionale (TAR). Ponadto istnieje możliwość weryfikacji takich decyzji w trybie nadzwyczajnym.

W pierwszym przypadku można odwołać się samemu (ricorso amministrativo), składając wniosek o ponowne rozpatrzenie, zmianę decyzji lub jej uchylenie. W przypadku odwołania na drodze sądowej wnioskodawca musi być reprezentowany przez adwokata.

Stosowne pouczenie, gdzie i w jakim terminie można składać odwołanie, otrzymuje się na piśmie wraz z decyzją.

Odwołanie w administracyjnym toku instancji (ricorso amministrativo):
- zwyczajne (ordinario), składane bezpośrednio do organu, który wydał decyzję (ricorso in opposizione) lub do organu wyższego stopnia (ricorso gerarchico);
- nadzwyczajne (straordinario), składane do Prezydenta Republiki.
Motywem odwołania mogą być wady unieważniające decyzję z mocy prawa (vizi di legittimità), gdy organ administracyjny nie ma odpowiednich uprawnień do wydania decyzji, lub wady merytoryczne (vizi di merito), gdy decyzja nie jest adekwatna do zaistniałych faktów.

Decyzje administracyjne ostateczne (atti definitivi) i nieostateczne (atti non definitivi)
Odwołanie zwyczajne trzeba złożyć w ciągu 30 dni od otrzymania oficjalnego zawiadomienia o decyzji (notifica). Po tym terminie decyzja jest już ostateczna, tzn. nie można się od niej odwołać w administracyjnym postępowaniu, ale tylko na drodze sądowej lub w trybie nadzwyczajnym, bezpośrednio do Prezydenta Republiki.

Do decyzji ostatecznych zaliczają się także:

Więcej artykułów…