Tajemna moc igliwia - Nasz Swiat
04
So, grudzień

Zdrowie i uroda

Mają szerokie zastosowanie zarówno w przemyśle kosmetycznym, jak i farmaceutycznym. O zbawiennych właściwościach olejków z drzew iglastych pisano już wieki temu…

Pod koniec XII wieku, ukazała się pewna kronika, w której opisana została księżniczka Ewpraksja, wnuczka Włodzimierza Monomaha - władcy Rusi z tego okresu. To właśnie ona, zdaniem wielu specjalistów, uważana jest za oficjalną twórczynię fitoterapii, czyli kuracji olejkami eterycznymi i ziołami, w których poświadczone pozytywnymi rezultatami, znalazły się także wyciągi z drzew iglastych, na przykład jodły białokorej, dzięki której „rodziły się dzieci u bezdzietnych, chorzy uwalniali się od cierpień, a ślepi zaczynali widzieć”. Pochodzący z roku 1588, pierwszy drukowany „Zielnik” rosyjski, także zawiera opisy stosowania olejków z jodły syberyjskiej, między innymi na wzmocnienie organizmu, infekcje, czy szkorbut. Zdecydowany prym w badaniach nad właściwościami olejku jodłowego od tamtej pory, aż do czasów współczesnych, wiedli właśnie Rosjanie, dzięki czemu, w 1992 roku, Rosyjskie Ministerstwo Zdrowia uznało olejek pichtowy za oficjalny środek leczniczy, a medycy rozpoczęli jego powszechne stosowanie w swojej codziennej praktyce.

Pozyskiwanie
Powszechnie nazywany olejkiem pichtowym, wyciąg z jodły syberyjskiej to jeden z kilku specyfików, jakie otrzymuje się z drzew iglastych. Ograniczając się tylko do jednego rodzaju, szerokie zastosowanie w medycynie i kosmetyce mają trzy olejki, wspomniany pichtowy oraz olejek ze szpilek oraz szyszek jodły pospolitej.

 

Drzewa jodły pospolitej, występują głównie na terenie Europy, a zwłaszcza w podgórskich okolicach Polski, Szwajcarii, Austrii i Niemiec. Różni się ona od świerku pospolitego, dwustronnym ułożeniem szpilek i ich kształtem (płaski przekrój i wcięty szczyt). Charakterystyczne dla jodły pospolitej są też dwa podłużne białe paski na dolnej stronie szpilki. „Oleum Abietis”, „Oleum Abietis Pectinatae”, destyluje się z samych szpilek, albo z cetyny (szpilki i szczyty gałązek), a najlepszą jakość, uzyskuje się zbierając je wiosną i latem. Szpilki jodły pospolitej lub jej cetynę rozdrabnia się krajalnicą, a następnie poddaje się destylacji z parą wodną. W ten sposób, uzyskuje się półstałą masę o zapachu jodłowym, rozpuszczalną w wodzie, która jest stosowana jako surowiec głównie do produkcji preparatów do kąpieli. Z kolei „Oleum Templinum”, znajduje się w nasionach dojrzałych (przynajmniej jednorocznych) szyszek jodły pospolitej, zbieranych w sierpniu i we wrześniu.

Surowcem do otrzymywania olejku pichtowego, są igły i czubki młodych gałązek jodły, rosnącej na Syberii i w europejskiej części Rosji (obwód kirowski). Najlepszą jakość otrzymuje się z tych, zbieranych na wiosnę i w lecie. Olejek oddestylowuje się stosując bezpośrednio ogrzewane kotły z wodą lub aparaty destylacyjne, w których gałązki są układane na drewnianych ramach i poddawane działaniu pary wodnej.
Preparaty pozyskiwane z jodłowych szpilek są bezbarwnymi lub żółtawymi cieczami o orzeźwiającym zapachu leśnym. Podobnie wglądający, olejek z szyszek ma zapach o lekkim aromacie cytryny lub pomarańczy, dzięki dużej zawartości limonenu.

Zastosowanie
W przemyśle kosmetycznym, mają one szerokie zastosowanie w produkcji odświeżaczy powietrza, mydeł toaletowych i soli do kąpieli. W medycynie, olejek pichtowy to nieoceniona pomoc w walce z takimi schorzeniami, jak przeziębienia, grypy, zapalenia oskrzeli, gardła, płuc, anginy, chroniczny kaszel lub katar, chrypka (także zawodowa), czy zaleganie śluzu w drogach oddechowych. Preparaty na bazie wyciągów z jodły syberyjskiej, to także nieoceniona pomoc w stanach zapalnych śluzówki jamy ustnej, stawów oraz nerwów, a także w walce z artretyzmem, reumatyzmem, oparzeniami, odmrożeniami, odleżynami, infekcjami bakteryjnymi skóry (egzemy, liszaje, grzybica stóp, trądzik) oraz uwaga! zmarszczek, problemów z nadmiernym stresem, czy bezsennością.

Kuracja
Ogólnie zaleca się przyjmowanie od 5 do 10 kropli olejku pichtowego trzy razy dziennie, na łyżeczce soku lub miodu. Pamiętaj, aby nie stosować łyżeczek i kubeczków z plastiku, bo olejek ten rozpuszcza plastik. Najlepiej przyjmować go rano między godziną 7:00 a 9:00, w południe, między 12:00 a 13:00 i wieczorem, między 18:00 a 20:00. Aktywne składniki olejku z sosny syberyjskiej nie ulegają rozkładowi w wyniku działania enzymów trawiennych, dzięki czemu przenikają do krwi i dalej do ogniska choroby. Z organizmu wydalane są po upływie 48 godzin od ich podania.

Dorota Bylica
(www.imagebydorota.co.uk)