Poradniki - Nasz Swiat
30
Pt, lipiec

Chciałbym dowiedzieć się czy testament sporządzony we Włoszech będzie  ważny także i w Polsce i odwrotnie.
Andrzej W.

Szanowny Panie Andrzeju,
jeżeli chodzi o ważność testamentu sprządzonego we Włoszech i/lub w Polsce, możemy odpowiedzieć na to pytanie pozytywnie.

W tych przypadkach aplikowane są normy przewidziane w prawie międzynarodowym (Legge n. 218 del 1995), a w szczególności art. 48, który określa formę testamentu: Il testamento è valido, quanto alla forma, se è considerato tale dalla legge dello Stato nel quale il testatore ha disposto, ovvero dalla legge dello Stato di cui il testatore, al momento del testamento o della morte, era cittadino o dalla legge dello Stato in cui aveva il domicilio o la residenza.

Oznacza to, że jeżeli testament został sporządzony według wymogów państwa, którego osoba sporządzająca testament jest obywatelem lub państwa w którym osoba ta jest zameldowana lub tu zamieszkuje, testament jest ważny zarówno we Włoszech jak i Polsce.

W przypadku, gdy testament zostaje spisany we Włoszech, należy przestrzegać przy jego sporządzeniu różnych reguł. Reguły te dotyczą rodzaju testamentu. np. osoba zdecyduje się na napisanie go własnoręcznie (testament nie musi zostać napisany na maszynie do pisania), testator musi zapisać dzień, miesiąc oraz rok wykonania testamentu.

Testament musi zostać później podpisany imieniem i nazwiskiem testatora. Wykonanie w taki sposób tego dokumentu, nadaje mu ważności we Włoszech i innych krajach.

TESTATOR = SPADKODAWCA

Stranieriinitalia.it

13 stycznia z mojej pochwy przez około 5 dni wydobywał się taki brązowy śluz, a okres powinnam dostać 23 stycznia, ale nie dostałam. To znaczy, że ten brązowy śluz to był wcześniejszy okres?
Jestem mamą półtorarocznego dziecka, myślałam że to może być nadżerka. W czasie, gdy plamiłam miałam stosunki z moim mężem, czy mogę być w ciąży?


Plamienia w drugiej połowie cyklu mogą być spowodowane zmniejszoną produkcją progesteronu poprzez ciało żółte, wytwarzające się po jajeczkowaniu. Zdarza się jednak, że towarzyszą one również wszczepianiu się zarodka. Biorąc pod uwagę brak miesiączki i odbyte stosunki, radzę wykonać test ciążowy. Gdyby okazał się negatywny, należy zwrócić się do ginekologa, by wykonać USG.


Miałam stosunki z moim chłopakiem 23 i 24 stycznia, w tych dniach miałam dostać okres. Mija już tydzień i nie ma okresu. Ból piersi utrzymuje się tak, jak przed stosunkiem, ból pleców i brzucha. Robiłam dzisiaj test ciążowy, ale wyszedł negatywny, czy mogę być spokojna?


Jeśli nie miała Pani stosunków przed 23 i 24 stycznia myślę, że możliwość zajścia w ciążę jest nikła. Proszę poczekać jeszcze tydzień. Jeśli okres nie pojawi się samoczynnie, należy wykonać USG, by stwierdzić czy przyczyną opóźnienia jest brak jajeczkowania, późne jajeczkowanie lub obecność torbieli funkcjonalnych jajnika, które będąc aktywne hormonalnie, mogą negatywnie wpłynąć na regularność miesiączki.

Katarzyna Litwicka
Lekarz ginekolog

Kilka lat temu wyszłam za mąż za Włocha, który jest już w tej chwili na emeryturze. Chciałabym się dowiedzieć ile lat minimum trzeba być w związku małżeńskim, by mieć prawo do emerytury po mężu, w przypadku jego śmierci.

We Włoszech nie istnieje minimalny limit lat małżeństwa, aby otrzymać prawo do pobierania emerytury po zmarłym mężu. Oznacza to, że nawet po kilku dniach od zawarciu związku małżeńskiego, małżonek żyjący będzie pobierać emeryturę po zmarłym, ale tylko w przypadku, gdy zmarły pobierał już ją przed śmiercią.

Małżonkowi żyjącemu zostanie przyznane 60% emerytury zmarłego i będzie ją otrzymywać do końca życia. Jeżeli małżonek żyjący pobiera już wynagrodzenie, emerytura po zmarłym zmniejszy się o kolejne 25%.
W przypadku, gdy zmarły pozostawia niepełnoletnie lub niepełnosprawne dzieci, należeć się będzie 100% emerytury nieżyjącego.

Stranieri in Italia

Proszę o pomoc - wytłumaczenie nam zatrudnionych jako badante, jak płaci się za pracę w dni świąteczne. Mój pracodawca nie chce mi zapłacić za grudniowe święta.

Według prawa włoskiego, każdemu pracownikowi przysługuje dzień wolny od pracy w przypadku świąt państwowych. Dzień ten jest również płatny, tak jak zwykły dzień pracy. Święta państwowe we Włoszech przypadają: 1 i 6 stycznia, Poniedziałek Wielkanocny, 25 kwietnia, 1 maj, 2 czerwca, 15 sierpnia, 1 listopada, 8, 25 i 26 grudnia, oraz dzień patrona miasta w którym pracownik mieszka i pracuje. W przypadku, gdy pracownik musi pracować w dni, kiedy przypada święto państwowe, przysługuje mu dodatkowe 60% wynagrodzenia .

W przypadku, gdy pomimo tego, że pracownikowi przysługuje dzień wolny z powodu święta państwowego lub tzw. riposo settimanale, musi on pracować (tylko w przypadku naprawdę poważnych przyczyn) płaca godzinna musi zostać zwiększona o:
- w przypadku pracy podczas dnia wolnego, pracownikowi przysługuje dodatkowe 40% wynagrodzenia godzinowego;
- w przypadku pracy podczas święta państwowego, wynagrodzenie musi zostać powiększone o 60%.

Przykład:
Zarabiając 640 euro miesięcznie i pracując 25 godzin tygodniowo, za zwykły dzień pracy pracownikowi należy się 5,63 euro za godzinę.
Powiększając tę sumę o 60%, czyli: 5,63 (wynagrodzenie za godzinę) x 1,60 (czyli powiększone o 60%) powinien on otrzymać 9,01 euro za każdą przepracowana godzinę w niedziele i dni świąteczne.

opr. Anna Malczewska

Przed wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej osoby wyjeżdżające do pracy za granicę w poszukiwaniu pracy bardzo często traciły uprawnienia do emerytury w Polsce, ponieważ czas zatrudnienia za granicą nie był wliczany do stażu wymaganego w Polsce do uzyskania świadczenia.
Działo się to, dlatego, gdyż przed wstąpieniem do Wspólnoty Polska nie miała podpisanych umów emerytalnych z wieloma krajami UE. Z powodu zbyt krótkiego okresu zatrudnienia na emigracji osoby te nie uzyskiwały też uprawnień emerytalnych według przepisów kraju zatrudnienia.

Wraz ze wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej sytuacja ta uległa zmianie. Od tej pory na naszą emeryturę ma wpływ praca zarówno w Polsce jak i w każdym kraju UE gdzie dostaniemy posadę.

Nasze prawa gwarantują nam przepisy wewnątrzunijne:
- Rozporządzenie Rady (EWG) nr1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz.WE Nr I. 149 z dnia 5 lipca 1971 r. z późn. zm.)

- Rozporządzenie Rady (EWG)Nr 547/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WENr I.74 z dnia 27 marca 1972r. z późn. zm.)

- Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 859/2003 z 14 maja 2003r., rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71 i Rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo.
Jeśli jakiś przepis kraju unijnego jest sprzeczny z przepisami tych rozporządzeń – stosuje się przepisy rozporządzeń. A to znaczy, że istnieje więcej możliwości, niż daje nam prawo krajowe.

Najważniejszą zmianą po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej w prawie emerytalnym jest możliwość sumowania okresów zatrudnienia, dotyczy to zarówno pracowników, jak i osób pracujących na własny rachunek.
Jeśli pracowało się w Polsce i za granicą, lecz staż w każdym kraju jest zbyt krótki, by mieć uprawnienia do emerytury, można wszystkie okresy pracy zsumować tak, by mieć prawo do świadczeń. Jeśli przed przejściem na emeryturę pracownik pracował w którymś z krajów unijnych, to o świadczenie występuje do instytucji właściwej w danym państwie. Jeśli natomiast pracownik postanowił powrócić do Polski, może się starać o emeryturę zagraniczną za pośrednictwem ZUS.

Zawsze, bez względu w ilu krajach się pracowało, do wniosku musi się dołączyć dokumenty, które udowodnią prawo pracownika do świadczenia. Muszą być w nich zawarte wszystkie informacje potrzebne do ustalenia czy ma on prawo do emerytury i w jakiej wysokości.

W dokumentach muszą być wymienione:

- wszystkie okresy ubezpieczenia w Polsce (czas pracy, kiedy były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne oraz okresy tzw. składkowe jak urlop macierzyński czy wojsko oraz okresy tzw. nieskładkowe, jak studia),
- wysokość zarobków osiągniętych w Polsce,
- dokumenty potwierdzające, miejsce: zamieszkania (np. w Szwecji sam fakt mieszkania w tym kraju ma wpływ na przyznanie świadczenia), pracy i odprowadzania składki w innych państwach członkowskich, a jeśli nie posiada się tych dokumentów – adres zagranicznej instytucji, w której pracownik był ubezpieczony, numer zagranicznego ubezpieczenia lub nazwę i adresy pracodawców pracownika,
- formularz unijny E 207, zawierający informację o okresach zatrudnienia i ubezpieczenia, zawód, nazwę pracodawcy, miejsce zamieszkania w czasie zatrudnienia.

Jeżeli pracownik pracował w Polsce i innym kraju unijnym, ale mieszka w kraju nienależącym do UE, wniosek o przyznanie emerytury składa się osobiście lub przesyła pocztą do instytucji kraju, gdzie ostatnio był ubezpieczony. W Unii Europejskiej obowiązuje zasada stosowania ustawodawstwa jednego państwa. Dotyczy ona zarówno pracownika, jak i osób pracujących na własny rachunek. Z małymi wyjątkami oznacza to, że składki na ubezpieczenie płaci się w tym państwie, w którym jest się zatrudnionym.

Wszędzie, gdzie pracownik pracuje powinien sprawdzić, czy pracodawca odprowadza od jego pensji składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe. Jeśli osoba posiada własną działalność to ma obowiązek samemu uiszczać. Legalna praca w każdym kraju – to staż emerytalny pracownika. Należy zbierać wszystkie zaświadczenia o pracy i wysokości zarobków. Będą one potrzebne, gdy pracownik będzie się starał o emeryturę. Należy pamiętać, że o emeryturę występuje się w kraju, gdzie pracownik ostatnio pracował, mieszkać natomiast można wszędzie. Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego pozwala na to, że instytucje ubezpieczeniowe w różnych krajach UE porozumiewają się między sobą, wymieniają się dokumentami i załatwiają sprawy ubezpieczeniowe pracownika.

Jeśli przez cały czas ubezpieczenia pracownik pracował w Polsce i tylko tam płacił składki na ubezpieczenie społeczne, to świadczenie zostanie wyliczone tylko na podstawie przepisów krajowych. Jeżeli natomiast pracownik pracował w Polsce, a mieszka na stałe w innym unijnym państwie, to skorzysta z uregulowań unijnych pozwalających na przekazywanie świadczeń do tego kraju, w którym mieszka. Przepisy wspólnotowe umożliwiają, bowiem obliczenie emerytury w kraju, w którym było się ubezpieczonym, co najmniej przez rok.

Ważne: to pracownik musi wystąpić z wnioskiem do instytucji przyznającej świadczenie o doliczenie mu określonych okresów zatrudnienia i ubezpieczenia. Jeśli jest na emeryturze, a nie zaliczono mu pracy za granicą, to może wystąpić o ponowne ustalenie prawa do świadczenia lub wystąpić o jego przeliczenie.

Klinika Prawa

Klinika Prawa w Rzymie:
Porady prawne udzielane są po wcześniejszym uzgodnieniu terminu: tel. 388 30 30 750; 388 30 30 749; e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Moja mama jest na zwolnieniu lekarskim, ale nikt nie chce jej powiedzieć, kto ma płacić za zwolnienie lekarskie. Kilka dni temu zadzwoniłam do INPSu, gdzie powiedziano mi, że za chorobowe dla colf i badanti płaci pracodawca. Czy to prawda?

Za zwolnienie lekarskie pomocy domowej płaci pracodawca. Ilość dni, za które musi on zapłacić jest uzależniona od stażu pracy pracownika. Za zwolnienie do 8 dni, pracodawca płaci pracownikowi do 6 miesięcy stażu, 10 dni za staż pracy od 6 miesięcy do 2 lat i 15 dni za staż pracy powyżej 2 lat.
Za pierwsze 3 dni zwolnienia, pracodawca wypłaca 50% stawki dziennej. Od 4 dnia musi wypłacić 100% stawki.

Stranieri in Italia

W przypadku, gdy polski pracownik podjął zatrudnienie u pracodawcy z siedzibą na terenie Włoch samodzielnie, wówczas winien dochodzić swoich roszczeń w postępowaniu przed organami na terenie Włoch, w szczególności przed właściwym sądem, zgodnie z obowiązującym w tym państwie ustawodawstwem.

W celu uzyskania informacji nt. egzekwowania należności pieniężnych związanych z pracą oraz spełnienia obowiązku pracodawcy w zakresie zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego, pracownik może wystąpić do włoskiej instytucji łącznikowej, z którą współpracuje Główny Inspektorat Pracy w Warszawie:

Ministero del Lavoro, delle Salute e delle Politiche Sociali
Direzione Generale del Mercato del Lavoro Divisione I
Via Cesare de Lollis,
12 00185, Roma ITALIA,
(tel. 0646837465, 0646837460,
fax. 0646837913),
www.lavoro.gov.it

W przypadku jeśli pracownik został delegowany do pracy we Włoszech przez pracodawcę z siedzibą na terenie RP, wówczas może się zwrócić w sprawie nadużyć ze strony pracodawcy do Państwowej Inspekcji Pracy w Polsce. Wówczas Państwowa Inspekcja Pracy prowadzi postępowanie kontrolne mające na celu sprawdzenie przestrzeganie przepisów prawa pracy u pracodawcy kierującego pracownika do pracy za granicą, jak również w uzasadnionych przypadkach, Główny Inspektorat Pracy podejmuje działania służące rozpatrzeniu skargi przez właściwe w sprawie urzędy na terenie państwa przyjmującego, będącego członkiem Unii Europejskiej. Czynności te obejmują tłumaczenie skargi oraz dokumentów niezbędnych w wyjaśnieniu danej sprawy na język obowiązujący w państwie przyjmującym.

Państwowa Inspekcja Pracy prowadzi również postępowania w sprawach dotyczących pracowników, którzy podjęli pracę za granicą w wyniku skierowania do pracy za pośrednictwem agencji zatrudnienia.

Informacje niezbędne w celu złożenia skargi do Państwowej Inspekcji Pracy, w szczególności adresy wszystkich okręgowych inspektoratów pracy, zostały zamieszczone na stronie www.pip.gov.pl.

(www.powroty.gov.pl)