Kolejne polskie groby na cmentarzu Campo Verano zostały odnowione - Nasz Swiat
24
Cz, czerwiec

Włochy

Z inicjatywy przedstawicieli Polonii Włoskiej i przy wsparciu finansowym Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Rzymie, odnowione zostały na rzymskim cmentarzu Campo Verano trzy polskie groby: Korzeniowskiego, Loreta i Tyszkiewicza.

 

Prace remontowo-porządkowe przeprowadzono w okresie letnim.  Część z nich związana jest z przygotowaniami do obchodów 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę.

Poniżej przedstawiamy notki biograficzne Onufrego Antoniego Korzeniowskiego,  Sydona Macieja Loreta i Michała Tyszkiewicza.

Onufry Antoni Józef Korzeniowski (1809-1868) – uczestnik powstania listopadowego, otrzymał Krzyż Virtuti Militari. W 1848 r. dotarł do Włoch. Był wysłannikiem Adama Mickiewicza w sprawie udziału legionu polskiego w obronie Wenecji. Przez Mediolan i Turyn dotarł do Rzymu, gdzie przebywał na stałe od 1849 r. Zajmował się m.in. kolekcjonerstwem średniowiecznego malarstwa religijnego. Ofiarował cenne obrazy kościołom rzymskim. Prowadził szeroką działalność charytatywną na rzecz kolonii polskiej, oprowadzał pielgrzymów polskich po Rzymie. U schyłku życia ożenił się. Zmarł w Rzymie 20 XI 1868 r. Pochowany został w grobowcu, który sam zaprojektował.

Opracowano na podstawie Polskiego Słownika Biograficznego, Tom XIV, s. 177-178.

 

Sydon Maciej Loret (1880-1949) – historyk, dyplomata. W latach 1905-1906, 1909-1910 i 1912-1913 wyjeżdżał na badania archiwalne do Rzymu jako stypendysta Komisji Historycznej Akademii Umiejętności. Obok działalności naukowej, kierował też od 1911 r. w Rzymie polską agencją prasową założoną przez Radę Narodową Galicji dla propagowania we Włoszech sprawy polskiej. Wybuch pierwszej wojny światowej zastał go we Włoszech, gdzie utrzymywał ścisłe kontakty ze światem politycznym, dziennikarskim i naukowym. W czasie wojny prowadził wśród parlamentarzystów włoskich i we włoskim ministerstwie spraw zagranicznych działalność na rzecz niepodległej Polski. W latach 1915-1919 był delegatem na Włochy Sienkiewiczowskiego Komitetu Generalnego Pomocy dla Ofiar Wojny w Polsce. Zgromadził obszerne archiwum dotyczące działań w sprawie polskiej oraz tworzenia wojska polskiego w czasie pierwszej wojny światowej. W 1919 r. został radcą poselstwa polskiego przy Stolicy Apostolskiej, a w 1920 r. radcą poselstwa polskiego przy Kwirynale. W styczniu 1926 roku został zwolniony ze służby dyplomatycznej. Pozostał w Rzymie, gdzie zajął się m.in. działalnością naukową. Interesował się przede wszystkim polityką i kulturalnymi związkami Polski z Rzymem. Sprawom artystycznym poświęcił wiele drobnych rozpraw i artykułów publikowanych w pismach krajowych. W 1930 r. ukazało się jego główne dzieło – „Życie polskie w Rzymie w XVIII w.”. Przedstawił w nim środowisko polskie oraz dyplomatów, artystów, pielgrzymów i podróżników przebywających w Rzymie. Po wybuchu II wojny światowej został ponownie powołany do służby dyplomatycznej przez gen. Władysława Sikorskiego jako attaché kulturalny przy Watykanie (15 X 1939 – 15 VI 1940). W czasie wojny, wykorzystując swoje rozliczne znajomości włoskie, prowadził działalność propagandową na rzecz Polski. Zmarł 5 II 1949 r. w Rzymie.

Opracowano na podstawie Polskiego Słownika Biograficznego, Tom XVII, s. 557-559.

 

Michał Tyszkiewicz (1828-1897) – sławny kolekcjoner, mecenas sztuki. Od młodych lat interesował się archeologią. Porzucenie przez niego rodziny w 1862 r. (żony księżniczki Marii Radziwiłłówny z czworgiem małych dzieci) spowodowało ochłodzenie stosunków z całym liczącym się wówczas środowiskiem. To wtedy Tyszkiewicz przeniósł się we Włoch, gdzie pozostał aż do śmierci. Kupił willę w Neapolu i rozpoczął przygotowania do prowadzenia tam wykopalisk. Ich terenem było cmentarzysko starożytnego miasta Kume (wł. Cuma)– jednej z najstarszych kolonii greckich w Italii, położonej w Kampanii nad Morzem Tyrreńskim. Badał również rejony Baje (wł. Baia) – wypoczynkowej miejscowości zamożnych Rzymian. Następnie zainteresował się ruinami zniszczonych wybuchem Wezuwiusza Pompei. Wyraził chęć sponsorowania wykopalisk na dużą skalę. Jego propozycja nie została jednak przyjęta. Po przeniesieniu się z Neapolu do Rzymu rozpoczął badania na terenie Lacjum. Prowadził je w okolicy miasta Ancjum (wł. Anzio), w etruskich Wejach (wł. Veio) oraz na drodze Via Appia. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, od 1870 roku zaprzestał prac  archeologicznych. Poświęcił się całkowicie kolekcjonerstwu, które przyniosło mu największą sławę. Część kolekcji Tyszkiewicza obejmującą zbiór greckich i rzymskich monet sprzedano w kilka lat po śmierci zbieracza na aukcji w Paryżu w roku 1901 r. Z liczącego pierwotnie ok. 800 obiektów zbioru, do dziś w muzeach świata zachowało się ok. 450 zabytków. Pojedyncze eksponaty znajdują się m.in. w Kairze, Londynie, Bostonie;  Muzeum Luwru w  Paryżu posiada ponad 200 eksponatów; Muzeum Narodowe w Warszawie ponad 120 eksponatów; 124 eksponaty należą do zbiorów muzeów litewskich w Wilnie i Kownie.

 Opracowano na podstawie: „Wokół egipskiej podróży i kolekcji Michała hr. Tyszkiewicza” Andrzej Niwiński; Artykuły z KATALOGU do wystawy „Papirusy, mumie, złoto. W 150. rocznicę rozpoczęcia polskich i litewskich badań archeologicznych w Egipcie”: „Wyprawy Michała Tyszkiewicza do Afryki i jego kolekcja zabytków staroegipskich” Andrzej Niwiński; „Historia zbioru egipskich starożytności hrabiego Michała Tyszkiewicza” Aldona Snitkuvienè.

Źródło: Serwis internetowy Ambasady RP w Rzymie - www.rzym.gov.pl

-------------------------------------------------

Zobacz także:

Lokalizacja polskich grobów na cmentarzu Campo Verano w Rzymie